คืนดีด้วยวิถีคนซึน

“นี่ถุงขนมของนาย... ฉันซื้อมาเผื่อเพราะมันลดราคา ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อให้หรอกนะ อย่าสำคัญตัวผิด” เสียงเย็นชาของร้อยตำรวจเอกหญิงจันทร์เจ้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักขนาดกะทัดรัด เธอวางถุงพลาสติกที่มีโลโก้ร้านเบเกอรี่ชื่อดังลงบนโต๊ะไม้ด้วยท่าทางที่ดูไม่สบอารมณ์นัก ทว่ารินรดาที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังกลับเลิกคิ้วขึ้นสูง เธอไม่ได้มองขนม แต่กลับจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่ดูจะซีดเผือดลงเล็กน้อยของคนตรงหน้าด้วยสายตาอ่านกิน รินรดาขยับยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูร้ายกาจจนจันทร์เจ้าต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น “ลดราคาเหรอคะ?” รินรดาลากเสียงยาวพลางขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ “คุณตำรวจสืบสวนระดับแถวหน้าของกรมฯ ถึงขั้นต้องลดตัวมาต่อคิวซื้อขนมตอนห้างใกล้ปิดเพื่อเอามา ‘เผื่อ’ คนที่เพิ่งทะเลาะกันไปเมื่อวานเนี่ยนะ... ช่างเป็นตำรวจที่ขยันเรื่องไม่เป็นเรื่องจริงๆ เลยนะคะ” “รินรดา!” จันทร์เจ้าหันขวับมาตวาด ใบหน้าสวยเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอายที่ถูกรู้ทัน “ถ้าไม่อยากกินก็โยนทิ้งไป ฉันแค่... ถือว่าทำบุญให้คนเพิ่งออกจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเท่านั้น” “งั้นฉันก็ขอทำบุญตอบแทนคุณบ้างนะคะ” รินรดาเดินเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของตำรวจสาวทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหวแปลกๆ แม้ปากจะยังร้ายใส่กัน แต่แววตาของจันทร์เจ้าที่พยายามซ่อนความห่วงใยไว้ใต้มาดดุๆ นั้น มันช่างชัดเจนเสียจนรินรดาไม่อยากปล่อยผ่านไปเฉยๆ เธอถือวิสาสะคว้าข้อมือจันทร์เจ้าไว้ ก่อนจะจูงมือให้อีกฝ่ายนั่งลงบนโซฟา จันทร์เจ้าตัวแข็งทื่อ แต่แปลกที่เธอไม่คิดจะสะบัดมือออก “ปากแข็งแบบนี้ระวังจะเหงาตายนะคะคุณจันทร์เจ้า” รินรดาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหู น้ำเสียงเปลี่ยนจากยียวนเป็นนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด “ขอบคุณนะคะที่ยังไม่ทิ้งกัน... ทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันมันตัวปัญหาขนาดไหน” บรรยากาศในห้องดูจะบีบคั้นขึ้นทันตา ความเงียบที่ปกคลุมทำให้ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของกันและกัน จันทร์เจ้าเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังต่อสู้กับใจตัวเองอย่างหนักหน่วง สายตาคมกริบของตำรวจสาวสบเข้ากับดวงตาเรียวรีที่ดูเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้น” จันทร์เจ้าเค้นเสียงตอบ “ที่ต้องปกป้องเธอ เพราะงานของฉันมันค้างคา... ถ้าเธอตายไปก่อน ใครจะมาให้ข้อมูลเรื่องเครือข่ายของพ่อเธอกันล่ะ” “โกหกไม่เก่งเลยนะคะ” รินรดาหัวเราะเบาๆ “สายตาคุณมันฟ้องอยู่ว่าคุณกำลัง ‘กลัว’... กลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไปจริงๆ” นิ้วเรียวของรินรดาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของอีกฝ่ายออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้จันทร์เจ้าชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงแกร่งที่เคยผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วนกลับเต้นรัวเหมือนกลองชุด ความซึนเดเระที่เธอเคยใช้เป็นเกราะป้องกันกำลังพังทลายลงภายใต้ความอ่อนโยนที่รินรดาหยิบยื่นให้โดยไม่ตั้งตัว จันทร์เจ้าสูดลมหายใจลึก เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไปตลอดกาล แต่ทว่า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นอย่างหนักแน่นและรวดเร็ว ทำลายจังหวะหัวใจที่กำลังจะสอดประสานกันจนแตกกระเจิง ทั้งสองคนผละออกจากกันแทบจะทันที จันทร์เจ้าขมวดคิ้วมุ่น มือขวาเลื่อนไปแตะที่ซองปืนข้างเอวตามสัญชาตญาณ “ใครมาตอนนี้นะ?” รินรดาถามเสียงต่ำ ความรู้สึกไม่ดีเริ่มเกาะกินใจ จันทร์เจ้าไม่ตอบ เธอเดินตรงไปที่ประตูด้วยฝีเท้าเงียบกริบก่อนจะส่องตาแมว ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีที่เห็นเงาคนด้านนอก สีหน้าของตำรวจสาวก็เปลี่ยนจากความหงุดหงิดเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด เธอหันมาส่งสัญญาณให้รินรดาสงบปากสงบคำ ประตูกระชากเปิดออกโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ร่างสูงของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำที่คุ้นตา กลิ่นซิการ์ราคาแพงโชยเข้าจมูกทันทีที่พวกมันเหยียบเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัว “เซอร์ไพรส์ไหมครับ... คุณตำรวจน้ำดี กับลูกสาวคนทรยศ?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเหี้ยมเกรียมนั้นทำให้รินรดาหน้าถอดสี เพราะเธอจำได้แม่นยำว่าเสียงนี้คือเสียงของคนที่พ่อของเธอเคยเตือนไว้ก่อนจะถูกจับ... คนที่กุมความลับทั้งหมดของคดีที่พวกเธอกำลังตามหา “พวกแก...” จันทร์เจ้ากัดฟันแน่น “เข้ามาในนี้ได้ยังไง!” ชายชุดสูทคนนั้นคลี่ยิ้มเย็นเยียบพลางปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อ “ความลับที่พวกเธอพยายามจะรื้อฟื้นน่ะ... มันมีเจ้าของนะ และเจ้าของเขาก็ไม่ชอบให้ใครมาเล่นซนในบ้านของเขาหรอก” เขาชักปืนพกกระบอกเก็บเสียงออกมาจ่อไปที่จันทร์เจ้าทันที ในขณะที่ลูกน้องอีกสองคนตรงเข้าล็อกแขนของรินรดาไว้แน่น ความฟินชั่วครู่เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตายที่ประชิดเข้ามา รินรดาจ้องมองจันทร์เจ้าที่ตกอยู่ในที่นั่งลำบาก พลางคิดในใจว่าคืนนี้... พวกเธออาจจะไม่ได้ออกไปจากห้องนี้พร้อมกัน ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเธอทั้งสองคนนะคะ หวังว่าจะถูกใจความใจกล้าของยัยรินและยัยตำรวจซึนของเราค่ะ - โรสแมรี่พิษ