ศิลปะของการหลบหนี

"ถอยไป รินรดา ฉันบอกให้หยุดอยู่ตรงนั้น!" เสียงตวาดเย็นเยียบของจันทร์เจ้าดังก้องไปทั่วโกดังร้างริมน้ำที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมและฝุ่นละออง รินรดาไม่ฟัง เธออาศัยจังหวะที่ร่างสูงโปร่งของบอดี้การ์ดจำเป็นถูกขวางด้วยลังไม้เก่าๆ พุ่งตัวเข้าไปในมุมมืดของมุมอาคาร ปลายนิ้วเรียวสวยที่เคยจับพู่กันบัดนี้สั่นระริกขณะปัดฝุ่นออกจากรอยเท้าบนพื้นปูน ศิลปะของการแกะรอยไม่ใช่แค่การมองเห็น แต่มันคือการ ‘อ่าน’ ร่องรอยที่คนร้ายจงใจทิ้งไว้เพื่อลวงให้หลงทาง รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอมองเห็นเส้นสายของสีพ่นกราฟฟิตี้ที่จางหายไปในเงามืด มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่พ่อของเธอเคยใช้ส่งสัญญาณลับเมื่อสิบปีก่อน *พ่อ... พ่อยังไม่ตายจริงๆ สินะ* "ฉันบอกให้หยุดไง! ยัยตัวดี!" จันทร์เจ้าปรากฏตัวขึ้นข้างหลังในชั่วพริบตา มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของรินรดาจนร่างเล็กเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เจือกลิ่นดินปืนที่เป็นเอกลักษณ์ของตำรวจสาวคนนี้ทำให้รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดตัวออกอย่างไม่ลดละ "คุณมันก็ดีแต่สั่ง! ถ้ามัวแต่ทำตามกฎบ้าบอของคุณ ฉันคงไม่มีวันได้คำตอบว่าทำไมตำรวจถึงปล่อยให้เรื่องนี้มันคาราคาซังมาเป็นสิบปี!" รินรดาตวาดกลับ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธและหยิ่งทระนง จันทร์เจ้าจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักได้รูปเหยียดตรงอย่างขัดใจ เธอเกลียดการที่รินรดาดื้อรั้น แต่สิ่งที่เธอเกลียดกว่าคือการเห็นอีกฝ่ายเอาชีวิตไปเสี่ยงกับสิ่งที่ตัวเองก็ยังไม่รู้แน่ชัด "ความจริงมันมีราคาที่ต้องจ่าย รินรดา และราคาที่ว่านั่นอาจจะหมายถึงชีวิตเธอ... ฉันไม่ยอมให้ใครต้องตายเพราะความอยากรู้อยากเห็นของเธอหรอกนะ เข้าใจไหม!" "ห่วงตัวเองเถอะค่ะ ผู้หมวด! เพราะคนที่กำลังจะตายอาจจะไม่ใช่ฉัน แต่เป็นความลับเน่าๆ ในกรมตำรวจของคุณ!" รินรดาโต้กลับทันควันโดยไม่ทันระวังตัว เธอรีบคว้าอุปกรณ์บันทึกภาพขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าออกมาเพื่อจะเก็บข้อมูลภาพวาดฝาผนังตรงหน้า แต่ในจังหวะที่เลนส์กล้องจับภาพรอยเท้าปริศนาที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นใหม่นั้นเอง กระบอกปืนเก็บเสียงก็จ่อเข้าที่ขมับของเธออย่างรวดเร็ว "โชคดีจังนะ ที่ได้เจอกันทั้งคู่" เสียงแหบพร่าของผู้ชายที่รินรดาไม่รู้จักดังมาจากเงามืดข้างหลัง จันทร์เจ้าขยับตัวอย่างรวดเร็วเพื่อปกป้อง แต่เธอเสียจังหวะเพราะถูกคนร้ายอีกคนเตะตัดขาจนล้มลง รินรดานิ่งค้าง ใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอไม่ใช่นักสู้ แต่ไหวพริบของศิลปินทำให้เธอสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง มือของคนร้ายที่ถือปืนสั่นเล็กน้อย และมีคราบน้ำมันเครื่องเปื้อนอยู่ที่ปลายนิ้ว... *คนงานในโรงงานนี้เหรอ?* "คุณ... คุณไม่ได้เป็นแค่คนงานทั่วไปใช่ไหม?" รินรดาถามเสียงสั่น แต่แววตายังคงแน่วแน่ คนร้ายหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกระชากแขนเธอให้ลุกขึ้น "ฉลาดนักนะสาวน้อย แต่ความฉลาดแบบนี้แหละที่ทำให้นังคนพ่อน่ะต้องจบเห่ ส่วนเธอ... ก็แค่ต้องไปอยู่เป็นเพื่อนมันในนรก" "ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!" จันทร์เจ้าพยายามลุกขึ้นแต่กลับถูกปลายกระบอกปืนกดลงที่กลางหลัง รินรดาเบนสายตาไปสบกับจันทร์เจ้าเพียงเสี้ยววินาที ในสายตาที่เยือกเย็นคู่นั้น เธอเห็นความกังวลที่ปิดไม่มิด และในวินาทีนั้นเอง จันทร์เจ้าก็พยักหน้าให้เธอเล็กน้อย เป็นสัญญาณที่รู้กันแค่สองคน—สัญญาณของการเสี่ยงตาย รินรดารวบรวมสมาธิ ทั้งหมดที่มี เธอไม่ได้พยายามสู้ด้วยพละกำลัง แต่เธอใช้ ‘ศิลปะแห่งการหลบหลีก’ เธอแสร้งทำเป็นเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ทำให้คนร้ายชะงักและเผลอผ่อนแรงกดที่ต้นแขน จังหวะนั้นเอง รินรดาใช้ศอกกระแทกเข้าที่ซี่โครงของมันอย่างแรง ก่อนจะคว้าขวดสเปรย์สีที่ติดตัวมาด้วยฉีดเข้าที่ใบหน้าของคนร้ายเต็มแรง! "จันทร์เจ้า! ตอนนี้แหละ!" เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดสนั่นโกดัง... แต่ไม่ใช่เสียงจากฝั่งคนร้าย ทว่าในจังหวะที่ทั้งคู่คิดว่าจะหนีพ้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยและเสียงนกหวีดดังระงมจากด้านหน้าโกดัง ร่างของใครบางคนในเครื่องแบบก้าวเข้ามาในแสงไฟที่สาดส่องลงมา พร้อมกับคำสั่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาแทบหยุดเต้น "ร้อยตำรวจเอกจันทร์เจ้า... วางอาวุธและมอบตัวซะ นี่คือคำสั่งจากส่วนกลาง!" รินรดาหันไปมองจันทร์เจ้าที่ยังคงถือปืนนิ่ง ใบหน้าสวยคมนั้นซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับไหววูบเหมือนมีบางอย่างที่เธอปิดบังไว้ "คุณ... นี่มันหมายความว่ายังไง จันทร์เจ้า?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงนาทีที่ชีวิตของยัยผู้หมวดคนเก่งกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ! - โรสแมรี่พิษ