บทเรียนจากความผิดพลาด

เสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับสิบคู่ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแสงไฟสปอตไลท์ที่สาดส่องลงมา ทำให้บรรยากาศรอบตัวในโกดังร้างบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออกค่ะ "หมอบลง!" เสียงคำรามต่ำอย่างเฉียบขาดของจันทร์เจ้าดังขึ้นแทบจะพร้อมๆ กับที่ร่างสูงโปรดพุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของรินรดาแล้วเหวี่ยงหลบหลังลังไม้เนื้อหนา กระสุนปืนนัดแรกเจาะทะลุกระจกใสเหนือศีรษะแตกกระจาย เสียงเศษแก้วร่วงกราวลงมากระทบพื้นคอนกรีตดัง *เพล้ง!* ตามด้วยเสียงตะโกนสั่งการของหน่วยจู่โจมปริศนาที่ไม่ได้มาจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติอย่างแน่นอน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสถานการณ์บ้าๆ ที่พวกเธอต้องมาติดอยู่ในวงล้อมของมือสังหาร ขณะที่ในมือของเธอยังคงกำแฟลชไดรฟ์ดอกผลแห่งความลับชิ้นนั้นไว้แน่น "รู้ตัวไหมว่าเธอเพิ่งทำอะไรลงไป รินรดา!" จันทร์เจ้ากระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวตวัดมองคนดื้อรั้นที่ยังทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว ท่ามกลางเสียงปืนที่เริ่มปะทะกันสนั่นหวั่นไหว กลิ่นดินปืนและควันจางๆ ลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก "ถ้าฉันไม่ทำแล้วคุณจะมีหลักฐานลากคอพวกมันเหรอคะ ผู้กอง!" รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง ไม่ยอมลดละความพ่ายแพ้แม้แต่ปลายนิ้ว ใบหน้าหวานเชิดขึ้นท้าทายทั้งๆ ที่เหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้า "อย่ามาทำเป็นเทศนาฉันในเวลาแบบนี้นะคะ!" "ฉันไม่ได้เทศนา ฉันกำลังจะฆ่าเธอเพราะความโง่เง่าของเธอนี่แหละ!" จันทร์เจ้าสวนกลับอย่างเหลืออด มือเรียวสวยที่ปกติมักจะกุมแฟ้มสำนวนคดี ตอนนี้กำลังปลดเซฟปืนพกสั้นประจำกายด้วยความเร็วแสง สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและ... ความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาอย่างแนบเนียน เธอกลัว—กลัวว่าผู้หญิงปากเก่งคนนี้จะเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตา "ถ้าฉันตายไปจริงๆ คนที่จะเสียใจที่สุดก็คือคุณนั่นแหละค่ะ จันทร์เจ้า" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ทั้งโกรธทั้งน้อยใจที่อีกฝ่ายเอาแต่ดุว่าในยิ่งยวดแบบนี้ "ห่วงตัวเองก่อนเถอะค่ะว่าจะรอดออกไปจากรูกระสุนนี่ได้ยังไง!" สิ้นคำพูดของรินรดา จันทร์เจ้าก็ไม่รอช้า ร่างเพรียวระหงดีดตัวลุกขึ้นพร้อมกับลั่นกระสุนสวนกลับไปยังทิศทางของแสงไฟสปอตไลท์ทันที สามนัดซ้อน เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นตามมาด้วยร่างของชายชุดดำที่ร่วงหล่นลงมาจากชั้นลอยของโกดัง ความแม่นยำและเด็ดขาดของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ตามมา!" จันทร์เจ้าคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากให้วิ่งตามฝ่าดงกระสุนไปยังประตูหนีไฟด้านหลังที่ถูกบล็อกไว้ด้วยลังกระดาษ "โอ๊ย! เบาๆ หน่อยสิคะ มือฉันจะหักอยู่แล้วนะ!" รินรดาโวยวายตลอดทางที่ถูกลากจูง แต่ฝาร่างสูงก็ไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนแรงลงเลยแม้แต่น้อย ความโกรธที่สะสมมาตั้งแต่ต้นทางระเบิดออกมาเป็นน้ำเสียงฮרดคอร์ที่ผสมโรงความอัดอั้น เมื่อพ้นจากเขตกระสุนและหลบเข้ามาหลบอยู่ในห้องควบคุมไฟเก่าๆ ที่มืดสลึมสลือ จันทร์เจ้าก็ผลักรินรดากระแทกกับผนังเบาๆ ก่อนจะใช้แขนเรียวค้ำยันกำแพงกักขังร่างบางไว้ตรงกลาง ดวงตาสองคู่จ้องมองกันในระยะประชิด ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของทั้งคู่ "เลิกทำตัวเป็นภาระแล้วเอาชีวิตมาเสี่ยงแบบนี้สักทีได้ไหม รินรดา!" จันทร์เจ้าหมดความอดทน น้ำเสียงที่เคยราบเรียบสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโมโหและหวาดหวิต "เธอคิดว่าชีวิตตัวเองไม่มีค่าเหรอถึงได้วิ่งเข้าใส่ดงกระสุนหน้าตาเฉยแบบนั้น!" "แล้วมันเรื่องอะไรของคุณล่ะคะ!" รินรดาระเบิดอารมณ์ใส่บ้าง มือบางผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรงแต่ร่างสูงกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน "ฉันจะเสี่ยงชีวิตกับอะไร มันก็เรื่องของฉัน คุณเป็นแค่บอดี้การ์ด... เป็นแค่ตำรวจที่ถูกส่งมาคุ้มครองตามหน้าที่ ไม่ได้มีสิทธิ์มาสั่งสอนชีวิตส่วนตัวของฉัน!" คำพูดที่พ่นออกมาเหมือนคมมีดกรีดลงบนหัวใจของคนฟัง จันทร์เจ้าชะงักไปชั่วขณะ นัยน์ตาสั่นไวก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่ากลัวกว่าเดิม ใบหน้าสวยคมโน้มเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนแก้วเนียน "ใช่... ฉันมันก็แค่นายตำรวจที่ทำตามหน้าที่" จันทร์เจ้าแค่นยิ้มหยัน ปลายเสียงสั่นพร่าอย่างน่าใจหาย "หน้าที่ที่ต้องมารองรับอารมณ์ และปกป้องคนอวดดีที่ไม่เคยรักตัวเองเลยสักนิด!" รินรดาชะงัก ก้อนเนื้อในอกกระตุกวูบเมื่อได้ยินประโยคตัดพ้อที่หลุดออกมาจากปากของคนเย็นชา สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้งที่ซ่อนไว้ภายใต้ความดุร้าย บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงทันที เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกัน ก่อนที่รินรดาจะทันได้กลืนคำพูดใดกลับลงไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูเหล็กด้านนอกก็ดังขึ้น *ปัง! ปัง! ปัง!* "ผู้กองครับ! ทางนี้เคลียร์แล้วครับ แต่เราเจอ... บันทึกเสียงบางอย่างจากวิทยุสื่อสารของคนร้ายที่เพิ่งจับได้" เสียงลูกน้องของจันทร์เจ้าดังลอดเข้ามาขัดจังหวะความเป็นความตาย รินรดาเบิกตากว้างเมื่อได้ยินสรรพนามและเนื้อหาที่ตามมา "มันบอกว่า... คำสั่งเก็บคุณรินรดาไม่ได้มาจากแก๊งค้ายา แต่มาจาก 'คนใกล้ตัว' ที่สุดในกรมตำรวจต่างหากครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นระทึกไป18ตลบด้วยกันนะคะ