ความลับในความทรงจำ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นอับของแฟ้มคดีเก่าๆ ในห้องสืบสวนยามวิกาลไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น มันกลับยิ่งขับเน้นความอึดอัดให้เด่นชัดขึ้นจนแทบจะได้ยินเสียงความตึงเครียดดีดตัวดังเปรี๊ยะในอากาศ "เลิกมองฉันด้วยสายตาเหมือนกำลังประเมินราคาซากรถชนสักทีได้ไหม ผู้หมวด" รินรดาเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงของเธอกระด้างเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวระลอกเล็กที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องตรงไปยังร้อยตำรวจเอกหญิงที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน ร่างสูงในชุดเครื่องแบบพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนเรียวสวยกำลังจ้องเธอนิ่งสนิท ไม่ยอมหลบตา และไม่ยอมเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ จันทร์เจ้าถอนหายใจยาว พลางเลื่อนแก้วกาแฟที่เย็นชืดแล้วไปให้พ้นทาง "ฉันไม่ได้ประเมินราคาเธอ ริน... ฉันแค่กำลังคิดว่า ทำไมคนปากเก่งอย่างเธอ ถึงได้ซ่อนเรื่องคอขาดบาดตายไว้ข้างหลังตั้งนานสองนานโดยไม่ยอมปริปากบอกตำรวจสักคำ" "เพราะตำรวจอย่างพวกคุณมันเชื่อใจไม่ได้ยังไงล่ะคะ" รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่ม "โดยเฉพาะคุณ... จันทร์เจ้า คนที่เที่ยวตัดสินคนอื่นจากสันนิษฐานบ้าๆ ของตัวเอง" "ถ้ารู้สึกว่าฉันมันแย่ขนาดนั้น ทำไมไม่วิ่งหนีออกไปจากห้องนี้ตั้งนานแล้วล่ะ ทำไมถึงยังนั่งหน้าดื้ออยู่ตรงนี้" จันทร์เจ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างเพรียวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวช้าๆ ทว่ามั่น คง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง ปลายจมูกของคนทั้งคู่แทบจะชนกันอยู่รอมร่อหากศิลปินสาวไม่เอนตัวถอยหลังหนี แต่จันทร์เจ้าเร็วกว่า มือเรียวคว้าเข้าที่พนักเก้าอี้ที่รินรadanนั่งอยู่ กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ สะท้อนภาพความหวาดหวั่นที่ถูกซ่อนไว้ใต้เกราะป้องกันอันหนาทึบ "กลัวเหรอ?" น้ำเสียงของผู้หมวดสาวอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงความเฉียบคม "กลัวว่าถ้าบอกความจริงแล้วฉันจะมองเธอเปลี่ยนไป... เหมือนที่สังคมเคยมองพ่อของเธอยังงั้นเหรอ?" ราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ พุ่งเข้าปักกลางใจ รินรดาชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกะทันหัน เปลือกตาปิดลงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อสกัดกั้นคลื่นอารมณ์ที่โถมซัดเข้าใส่ ปมที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ลึกที่สุด ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างไม่ปรานีปราศรัยโดยผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ "คุณไม่เข้าใจหรอก..." เสียงของรินรดาแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว ความพยศในแววตาเลือนหาย เหลือเพียงความเปราะบางที่หาดูได้ยากยิ่ง "คุณไม่รู้หรอกว่าการมีพ่อเป็นนักโทษคดีการเมืองที่ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ มันรู้สึกยังไง ทุกคนที่เดินผ่าน ชายคาบ้านที่เคยอบอุ่น... ทุกอย่างมันพังทลายลงในชั่วข้ามคืนเพราะคำพิพากษาที่ฉันไม่มีวันเชื่อว่ามันยุติธรรม" จันทร์เจ้ามองร่องรอยความเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของคนดื้อรั้น ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับไว้ในฐานะผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ถูกแทนที่ด้วยความระคายเคืองลึกๆ ในอก... ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความเจ็บแปลบที่ได้เห็นคนที่ทำเป็นเข้มแข็งมาตลอดต้องมาแตกสลายอยู่ตรงหน้า มือที่เคยเกาะพนักเก้าอี้เปลี่ยนมาเชยคางมนขึ้นเบาๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดสัมผัสโดนผิวแก้มเนียน รินรดาผวานิดหน่อยแต่ไม่ได้ปัดป้อง ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งนาน ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น "ฉันอาจจะไม่เข้าใจความรู้สึกทั้งหมดที่เธอแบกไว้หรอกนะ ริน..." จันทร์เจ้าเอ่ยกระซิบ แววตาที่เคยเย็นชาในยามปกติบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและอ่อนโยนอย่างที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้หญิงปากร้ายคนนี้ "แต่จำไว้ว่า... ตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียว และฉันไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำลายเธอซ้ำสองแน่" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นทำให้สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นแปลกประหลาดที่ไหลซึมเข้าสู่หัวใจที่ด้านชามานาน บรรยากาศกำลังพาไปสู่จุดที่อันตรายเกินกว่าจะควบคุม เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับแม่เหล็กต่างขั้วทำงานอย่างเงียบเชียบ รินรดาเผยริมฝีปากออกน้อยๆ คล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง ขณะที่ใบหน้าของจันทร์เจ้าโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดอยู่บนพวงแก้ม ทว่า... ในวินาทีที่ระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมดราม่าจนย่อยยับในพริบตา! "ผู้หมวดครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของหมวดเดชาดังทะลุประตูไม้เข้ามาพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยไม่รออนุญาต "หลักฐานใหม่ในคดีส่งมาถึงแล้วครับ... และมันเป็นชื่อของคนที่คุณคาดไม่ถึงเลยล่ะครับ!" ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งกัดทั้งฟินนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - โรสแมรี่พิษ