คลื่นใต้น้ำ

แฟ้มเอกสารสีแดงฉานบนโต๊ะทำงานกลางกองแบบแปลนสถาปัตยกรรม ไม่ได้ส่งเสียงกรีดร้อง แต่มันกลับส่งเสียงคำรามกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคนในห้องประชุมใหญ่ รินรดายืนนิ่งสนิท มือเรียวที่เคยจับปากกาเขียนแบบกระชับเข้าหากันจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกวาดมองเอกสารหน้าแรกผ่านช่องว่างระหว่างบานเกล็ดกระจกฝ้า เธอยังจำลายเซ็นบนหนังสือส่งเรื่องถึงอัยการสูงสุดฉบับนั้นได้ขึ้นใจ มันคือลายเซ็นของประธานกรรมการบริหารผู้กุมอำนาจสูงสุดในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่แห่งนี้ ส่วนอคิน... ชายหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อหน้าบทวิจารณ์อันเชือดเฉือนใดๆ ในโลก กลับยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะหรี่ลงเล็กน้อย เขากำลังวิเคราะห์แรงกระแทกของคลื่นใต้น้ำลูกนี้อย่างรวดเร็ว สมองของนักวิจารณ์ผู้ปราศจากหัวใจกำลังคำนวณต้นทุนและผลกำไรของเกมการเมืองที่สกปรกที่สุดในรอบทศวรรษ "คุณคิดจริงๆ หรือครับว่า... การโยนกระดาษไม่กี่แผ่นนี้ จะปิดปากพวกเราได้" อคินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิท ราวกับน้ำในมหาสมุทรลึกที่เตรียมกลืนกินทุกสิ่ง ผู้บริหารฝ่ายกฎหมายผู้เป็นคนนำแฟ้มมาส่ง หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน รอยยิ้มของอีกฝ่ายบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด "ปิดปากเหรอครับ คุณอคิน? ผมไม่ได้มาเพื่อปิดปากคุณ... แต่ผมมาเพื่อแจ้งประกาศิตจากเบื้องบน โครงการ 'The Green Horizon' ถูกยกเลิกสัญญาย้อนหลัง และพวกคุณสองคน... ในฐานะที่ร่วมมือกันขุดคุ้ยเรื่องใต้พรมของบริษัท จนกระทั่งทำให้ภาพลักษณ์องค์กรสั่นคลอน พ้นสภาพการเป็นที่ปรึกษาและสถาปนิกโครงการนี้ทันทีครับ" บรรยากาศในห้องประชุมอัดแน่นไปด้วยความกดดันราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น รินรดารู้สึกถึงกระแสเลือดที่สูบฉีดด้วยความโกรธ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับเยียบเย็นลงจนน่ากลัว เธอก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างเพรียวบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบไม่ได้สั่นเทาแม้แต่น้อย "บริษัทกลัวว่าความจริงเรื่องการถมดินรุกล้ำพื้นที่ชุ่มน้ำจะหลุดออกไปถึงมือสื่อมวลชน มากกว่ากลัวว่ากฎหมายจะลงโทษใช่ไหมคะ... อ๊ะ ขออภัยครับ" รินรดาเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่อเผลอตัวใช้คำติดปาก "ผมหมายถึง... พวกคุณกำลังใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือปิดปากคนที่พยายามรักษาความถูกต้องต่างหาก" "ความถูกต้องกินไม่ได้หรอกครับ คุณรินรดา" ผู้บริหารคนเดิมสวนกลับทันควัน สายตาจ้องมองเธอด้วยความดูแคลน "สิ่งที่กินได้คือผลกำไร และตอนนี้... พวกคุณคือตัวปัญหาที่ทำให้ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ไม่พอใจ ทางออกเดียวที่สะอาดที่สุดคือการยื่นใบลาออกด้วยความสมัครใจภายในเที่ยงวันนี้ มิฉะนั้น... ข้อหาขโมยทรัพย์สินทางปัญญาและเผยแพร่ความลับทางการค้าจะตามไปรังควานพวกคุณจนไม่มีแผ่นดินจะ คำขู่กรรโชกทางกฎหมายพุ่งเข้าปะทะโสตประสาทอย่างจัง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด สิ่งที่น่ากลัวคือความจริงที่ว่า ระบบทุนนิยมสามารถบิดเบือนความถูกต้องให้กลายเป็นความผิดได้ในชั่วพริบตาเดียว อคินเหลือบมองรินรดาเพียงเสี้ยววินาที เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้แบกรับอุดมการณ์มากเกินกว่าที่ไหล่บอบบางคู่นั้นจะทานทนไหว แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงประกายไฟแห่งการต่อสู้ที่ลุกโชนอยู่ภายใต้ความนิ่งงันนั้น "น่าสนใจดีนี่ครับ..." อคินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่เหนือกว่า "คิดว่าส่งเรื่องถึงอัยการแล้วเกมจะจบงั้นหรือครับ? คุณเข้าใจผิดมหันต์แล้ว... เอกสารที่คุณถืออยู่ มันเป็นเพียงสำเนาชุดที่สาม ส่วนสำเนาตัวจริงพร้อมหลักฐานเส้นทางการเงิน... ตอนนี้มันเดินทางไปถึงโต๊ะของกองบรรณาธิการสำนักข่าวสืบสวนสอบสวนระดับประเทศเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อห้านาทีที่แล้วก่อนที่คุณจะก้าวเข้ามาเสียอีกครับ" สีหน้าของผู้บริหารคนนั้นเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าแข็งค้าง เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผมอย่างรวดเร็ว "คุณ... คุณทำแบบนั้นไม่ได้นะ!" "ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ ในเมื่อพวกเราเป็นแค่นักออกแบบและนักวิจารณ์ที่ไม่มีอะไรจะเสีย... แต่พวกคุณสิครับ กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง" อคินก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน สายตาดุดั่งเหยี่ยวจ้องมองอีกฝ่ายจนต้องผงะถอยหลัง "เชิญกลับไปบอกเจ้านายของคุณเถอะครับว่า... เกมการเมืองในที่ทำงานชิ้นนี้ พวกคุณเป็นฝ่ายแพ้ตั้งแต่เริ่มจับปากกาแล้ว" ทว่า... ก่อนที่ความตึงเครียดจะคลี่คลายลง เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานก็ดังขึ้นจากความมืดบริเวณประตูด้านหลังห้องประชุม แปะ... แปะ... แปะ... ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวพ้นเงาสลัวออกมา รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยเล่ห์เหลี่ยมและแววตาดุดั่งปีศาจหลังคราบนักบุญ ปรากฏเด่นชัดภายใต้แสงไฟนีออน "พูดได้คมคายมากครับ สมกับเป็นนักวิจารณ์ผู้ปราศจากหัวใจจริงๆ..." บุคคลมาใหม่เอ่ยขึ้น พร้อมกับชูสมาร์ทโฟนในมือขวาขึ้นให้เห็นหน้าจอ "น่าเสียดายนะฃครับที่คุณอคินคำนวณพลาดไปก้าวหนึ่ง... เพราะสำเนาที่คุณส่งให้สำนักข่าวเมื่อห้านาทีที่แล้ว ถูกบล็อกสัญญาณและระงับการเผยแพร่โดยคำสั่งศาลฉุกเฉินเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อเจ็ดนาทีที่แล้วล่ะครับ" รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ภายในอกไหววูบอย่างรุนแรงเมื่อตระหนักว่าพวกเขากำลังเล่นอยู่กับอำนาจที่เหนือกว่าชั้นเชิงกฎหมายปกติ อคินหรี่ตามองผู้มาใหม่ รอยยิ้มมุมปากของเขาหายวับไป เหลือเพียงความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากแววตา และในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของทั้งรินรดาและอคินก็ดังขึ้นพร้อมกัน... เสียงกริ่งเตือนภัยที่ดังระงับความหวังทั้งหมดลงในพริบตาเดียว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกรากนี้ไปด้วยกันนะครับ