เดิมพันด้วยชื่อเสียง

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของอคินสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความสลัวของห้องประชุมใหญ่ แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะและสันจมูกคมสันของเขา ข้อความแจ้งเตือนจากสำนักข่าวสถาปัตยกรรมระดับชาติพาดหัวตัวหนาเตะตาด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน—*“แฉยับ! โครงการรักษ์โลกพันล้านของค่ายยักษ์ใหญ่ ส่อเค้าโครงงานลอกเลียนแบบ สถาปนิกเงาเตรียมตั้งโต๊ะแถลงไขความจริง”* ในวินาทีเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากเครื่องมือสื่อสารของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักก็สั่นครืดคราดไม่หยุดหย่อน เสมือนเสียงกริ่งประหารที่ถูกตั้งเวลาไว้พึงพอใจ ทว่าหญิงสาวกลับนิ่งสนิท ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบหน้าม้าเรียบร้อยไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงความเย็นชาและคมกริบดั่งใบมีดที่ถูกซองหนังห่อหุ้มไว้ เธอหันไปมองหน้าจอของอคิน ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘นักวิจารณ์ผู้ปราศจากหัวใจ’ ประจำวงการ ซึ่งตอนนี้กำลังยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างกระจกใส มองลงไปยังท้องถนนเบื้องล่างที่สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมา "คุณอ่านมันแล้วสินะครับ" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัดในความเงียบงัน อคินไม่หันกลับมาทันที เขายกบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นสูบช้าๆ ก่อนจะพ่นควันสีขาวจางๆ ออกมาผสมผสานกับบรรยากาศอึมครึมภายในห้อง "หัวข้อข่าวพาดพิงถึง 'สถาปนิกไร้เงา' และระบุว่าแบบร่างโครงสร้างของอาคารศูนย์วัฒนธรรมชุมชนคาร์บอนสุทธิเป็นศูนย์... มีลายเส้นและโครงสร้างวิศวกรรมที่ทับซ้อนกับผลงานวิจัยลับของศาสตราจารย์ท่านหนึ่งเมื่อสิบปีก่อน" เขาหันกลับมาสบตาเธอ แววตาของนักวิจารณ์หนุ่มฉายประกายความซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง "และบังเอิญเหลือเกิน ที่โครงงานวิจัยชิ้นนั้น เป็นของอาจารย์ที่ปรึกษาของคุณ... รินรดา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาระหว่างคนทั้งสองไม่ใช่การสอบสวน แต่เป็นการประลองยุทธ์ทางความคิดที่ต้องใช้ความระมัดระวังสูงสุด ทุกย่างก้าวคือเหวรลึก หากพลาดเพียงนิดเดียว ผลงานชิ้นเอกที่รินรดาเทวิญญาณลงไปตลอดหลายเดือนจะถูกเผาทำลายด้วยข้อหาปลาสนาการทางจริยธรรมทันที "ถ้าข่าวนี้แพร่สะพัดออกไป บริษัทยักษ์ใหญ่คงลอยตัวเหนือปัญหา และคนที่ต้องรับผิดชอบทั้งหมดในฐานะหัวหน้าทีมออกแบบเงา... ก็คือคุณ" อคินเดินเข้ามาใกล้ โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันผ่านสายตา "คุณจะปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นแพะรับบาปเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของคนพวกนั้นจริง ๆ หรือครับ คุณรินรดา" "แล้วคุณคิดว่าฉันควรทำอย่างไรล่ะคะ—เอ๊ย... ครับ" รินรดาเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเดิมออกไปนิดหน่อย แต่ก็ดึงน้ำเสียงกลับมานิ่งสนิทได้อย่างรวดเร็ว เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ถ้าฉันออกมาปฏิเสธ บริษัทจะฟ้องร้องฉันข้อหาละเมิดสัญญาการเปิดเผยความลับทางการค้า และถ้าฉันนิ่งเงียบ ฉันก็จะกลายเป็นโจรขโมยความคิดของผู้อื่นไปตลอดกาล... เลือกทางไหน ก็มีแต่ความตายทางวิชาชีพทั้งนั้น" อคินขยับยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเจือปนเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังตัดสินใจกระโจนเข้าสู่กองไฟเพื่อปกป้องเหยื่อที่ตนเคsย์มาตลอด "งั้นก็ให้ผมเป็นคนจัดการสิครับ" คำพูดของอคินทำเอารินรดาชะงัก "คุณหมายความว่ายังไง?" "ในฐานะนักวิจารณ์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในตอนนี้ คำพูดของผมมีน้ำหนักมากพอที่จะเปลี่ยนทิศทางของลมปากสาธารณชนได้" อคินถอดแว่นสายตาออกแล้ววางลงบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบจ้องมองเธออย่างแน่วแน่ "ผมจะออกแถลงการณ์ด่วนในช่วงบ่ายนี้... ผมจะประกาศว่า แบบร่างชิ้นนั้นไม่ได้มีการลอกเลียนแบบ แต่ *'ผม'* เป็นคนนำแนวคิดทางทฤษฎีของศาสตราจารย์ท่านนั้นมาบูรณาการและส่งต่อให้คุณด้วยตัวเอง ในฐานะที่ปรึกษาลับเฉพาะกิจ" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย นี่คือการกระทำที่บ้าบิ่นที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา อคินกำลังเอาชื่อเสียง เกียรติภูมิ และความน่าเชื่อถือสะสมมาแรมสิบปีในฐานะนักวิจารณ์ฝีปากกล้า มาเป็นโล่กำบังให้กับเธอ—สถาปนิกนอกสายตาที่เขาเคยตั้งแง่รังเกียจ "คุณบ้าไปแล้วหรืออคิน!" เธอเผลอเรียกชื่อจริงเขาโดยไม่มีคำนำหน้า "คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ถ้าคุณทำแบบนั้น วงการจะตราหน้าว่าคุณมีผลประโยชน์ทับซ้อน คุณจะสูญเสียความน่าเชื่อถือในฐานะนักวิจารณ์ผู้บริสุทธิ์และเที่ยงตรงไปตลอดกาล!" "แล้วไงล่ะครับ?" อคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจังจนน่าใจหาย "ผมใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางตัวอักษร คำวิจารณ์ และการตัดสินผลงานคนอื่นมาค่อนชีวิต จนบางครั้งผมเกือบจะลืมไปแล้วว่า ศิลปะที่แท้จริงมันถูกสร้างขึ้นด้วยจิตวิญญาณของมนุษย์... ไม่ใช่ด้วยหมึกพิมพ์บนกระดาษรีวิว" เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ อคินโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บซ่อนมานาน "ผมอาจจะเกลียดสถาปนิกที่ชอบซ่อนตัวอยู่หลังเงา... แต่ผมยอมไม่ได้เด็ดขาด ที่จะเห็นเงาดวงนั้นถูกทำลายโดยฝูงไฮยีน่าหิวกระหายในชื่อเสียง" อคินกระซิบเสียงต่ำ "ปล่อยให้ผมเป็นคนรับกระสุนแทนน I เองครับ" รินรดานิ่งงัง หัวใจในอกเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านเข้าสู่หัวใจที่ด้านชามานาน ความเย็นชาและกำแพงที่เธอก่อขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองพังทลายลงในพริบตาเดียวภายใต้สายตาที่มั่นคงคู่นั้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังตึงเครียดและลึกซึ้งถึงขีดสุด เสียงก๊อกแก๊กเบาๆ จากประตูกระจกด้านหลังห้องประชุมก็ดังขึ้น *ก๊อก... ก๊อก...* ทั้งรินรดาและอคินหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทภูมิฐานคนหนึ่งก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก มือขวาของเขากำซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะไว้แน่น "ไม่ต้องเสียเวลาแถลงแก้ตัวแทนกันหรอกครับ คุณอคิน..." เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน "เพราะหลักฐานตัวจริงว่าใครกันแน่ที่เป็นคนขายแบบแปลนนี้ให้กับบริษัทคู่แข่ง... มันเพิ่งถูกส่งตรงไปยังโต๊ะประธานกรรมการบริหารเรียบร้อยแล้วครับ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้อคินกับรินรดามา ณ ที่นี้นะครับ