คืนแห่งการตัดสินใจ

ความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบ หากแต่มันหนักอึ้งราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น รอยยิ้มเย้ยหยันบนมุมปากของรองประธานบริหารยังคงค้างเติ่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่สะท้อนลงบนโต๊ะประชุมหินอ่อนขัดเงา "ไม่ต้องเสียเวลาแถลงแก้ตัวแทนกันหรอกครับ คุณอคิน..." เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยเฉียบคม "เพราะหลักฐานตัวจริงว่าใครกันแน่ที่เป็นคนขายแบบแปลนนี้ให้กับบริษัทคู่แข่ง... มันเพิ่งถูกส่งตรงไปยังโต๊ะประธานกรรมการบริหารเรียบร้อยแล้วครับ" อคินไม่แม้แต่จะชายตามองผู้พูด เขายังคงยืนนิ่งในชุดสูทสีชาโคลเข้ารูป มือข้างหนึ่งสอดไว้ในกระเป๋ากางเกงท่าทางสบายๆ ราวกับสถานการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่เขาชมเล่นในยามว่าง ดวงตาคมกราบกรานกวาดมองเอกสารในมือของรินรดาที่กำลังสั่นระริกเล็กน้อย สัญชาตญาณของนักวิจารณ์ผู้ผ่านโลกมาโชกโชนบอกเขาว่า หญิงสาวไม่ได้กำลังหวาดกลัวข้อกล่าวหา แต่เธอกำลังพยายามสะกดกลั้นความโกรธเกรี้ยวที่ใกล้ระเบิดเต็มที รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาที่ปกติมักจะเย็นชาและซ่อนเร้นความสามารถภายใต้กรอบของ "ผู้ช่วยสาวผู้เงียบขรึม" บัดนี้กลับฉายประกายคมกริบดั่งใบมีดที่ถูกชักออกจากฝัก "คุณคิดจริงๆ หรือคะ... ว่าแบบแปลนชิ้นนั้นคือต้นฉบับจริง?" เสียงของเธอราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้คู่สนทนาชะงักไปชั่วขณะ อคินแอบลอบยิ้มในใจ รินรดานี่ช่าง... น่าหลงใหลเสียจริง ยามที่เธอจนมุม เธอกลับเลือกที่จะสู้ด้วยสมอง ไม่ใช่ด้วยน้ำตา "คุณหมายความว่าอย่างไรครับ รินรดา" อคินจงใจเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เป็นการประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนว่าเขายืนอยู่ข้างเธอ ไม่ว่าเกมนี้จะสกปรกเพียงใด "หมายความว่า สิ่งที่คุณส่งให้ประธานกรรมการบริหารเมื่อครู่ เป็นเพียงภาพร่างเฟสแรกที่ฉันจงใจวางทิ้งไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรองต่างหากล่ะครับ" รินรดาหันไปสบตากับคนที่กล่าวหาเธอดรงๆ น้ำเสียงของเธอแม้จะนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูก "คนที่ขโมยมันไป... น่าจะรอบคอบกว่านี้หน่อยว่า ข้อมูลดิบของระบบระบายน้ำสีเขียวที่ฉันออกแบบไว้สำหรับอาคารยั่งยืนหลังนั้น ไม่เคยเข้ากันได้กับระบบโครงสร้างของบริษัทคู่แข่งเลยแม้แต่น้อย หากพวกเขานำไปใช้จริง... อาคารทั้งหลังจะทรุดตัวลงภายในสามปี" ความตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของรองประธานผู้ถือหลักฐาน อคินขยับตัวเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาประชิดรินรดาครึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ราคาแพงลอยแตะจมูก สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่กระชับแน่นยิ่งกว่าเดิม ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้น สองคนนี้ไม่เคยต้องเอ่ยคำว่ารัก แต่ทุกการกระทำกลับเป็นการเดิมพันด้วยลมหายใจและเกียรติยศของกันและกัน "คุณนี่มัน... ร้ายกาจเสียจริง" อคินกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน นัยน์ตาคมพินิจพิจารณาใบหน้านวลเนียนที่เปี่ยมด้วยอุดมการณ์ "คุณยอมเอาชื่อเสียงของตัวเองมาแขวนไว้บนเส้นด้าย เพื่อล่อปลาตัวใหญ่ให้ออกมาจากรูอย่างนั้นหรือครับ" "ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ คนที่อยู่เบื้องหลังการทุจริตงบประมาณจัดซื้อวัสดุก่อสร้างสีเขียวเมื่อปีที่แล้ว ก็คงลอยนวลอยู่บนคราบน้ำตาของสถาปนิกไร้ชื่อเสียงคนอื่นๆ" รินรดาตอบกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยไม่หลบเลี่ยง "คุณเองก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือครับ คุณอคิน... ว่าวงการนี้เน่าเฟะแค่ไหน และคุณก็ตามหา 'เงา' ของใครบางคน ก็เพื่อใช้คนคนนั้นเป็นเครื่องมือในการเขย่าบัลลังก์พวกเขานี่" คำพูดนั้นเฉียบคมราวกริช สตั๊นท์อคินให้อยู่ในภวังค์ความคิดชั่วขณะ เขารู้ดีว่ารินรดารู้ทันเขาทุกก้าว การที่เขาตามหาตัวตนที่แท้จริงของสถาปนิกผู้ออกแบบโครงสร้างรักษ์โลกที่ไร้เงาคนนั้น ไม่ใช่เพราะความเกลียดชังอย่างที่ปากพูด แต่เป็นเพราะหัวใจของเขาถูกสะกดด้วยลายเส้นอันทรงพลังที่ปราศจากการประจบสอพลอต่างหาก ทว่า ก่อนที่บทสนทนาอันลุ่มลึกจะดำเนินไปไกว่านั้น เสียงปรบมือช้าๆ และหนักแน่นก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องประชุม "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริงครับ..." เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากความสลัวของม่านบังแดดอัตโนมัติ ร่างนั้นคือประธานกรรมการบริหารผู้ทรงอิทธิพล ชายวัยกลางคนผู้มีแววตาดุจเหยี่ยวและรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ในมือของเขามีแท็บเล็ตเครื่องบางที่กำลังแสดงผลกราฟฟิกโครงสร้างอาคารที่รินรดาเพิ่งพูดถึง อคินขยับตัวเข้ามาบังรินรดาไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ การปกป้องนี้เกิดขึ้นรวดเร็วจนแม้แต่เจ้าตัวก็อาจไม่ทันรู้ตัว "ท่านประธาน..." รองประธานผู้กล่าวหาละล่ำละลัก "หุบปากซะ" ประธานยกมือขึ้นห้ามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจเด็ดขาด ก่อนจะหันมามองรินรดาและอคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและความระแวงในเวลาเดียวกัน "คุณรินรดา... คุณทำให้ผมประหลาดใจจริงๆ ที่กล้าเล่นเกมเดิมพันสูงขนาดนี้ แต่คุณลืมคิดไปหรือเปล่าครับ ว่าต่อให้แบบแปลนนั้นใช้งานไม่ได้จริง แต่ข่าวลือเรื่องการทุจริตและการขายความลับบริษัท ก็เพียงพอที่จะทำให้ชื่อเสียงของบริษัทเราพังพินาศในชั่วข้ามคืนแล้ว" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอไม่ก้มหน้ายอมจำนน เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาผู้มีอำนาจสูงสุดขององค์กรอย่างไม่เกรงกลัว "ชื่อเสียงที่สร้างบนคราบน้ำตาและความหลอกลวง สมควรพังพินาศตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือครับท่านประธาน?" รินรดาย้อนถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าสะท้านสะเทือนจิตใจคนฟัง "และดิฉันเชื่อว่า... เอกสารอีกชุดที่อยู่ในกระเป๋าของ คุณอคิน ในตอนนี้ น่าจะเพียงพอที่จะทำให้ตลาดหลักทรัพย์และสื่อมวลชนสนใจในค่ำคืนนี้เช่นกันครับ" อคินเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เขาล้วงมือหยิบแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน แล้ววางลงบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าประธานอย่างใจเย็น "ผมคงต้องขออนุญาตทำหน้าที่ 'นักวิจารณ์' เป็นครั้งสุดท้ายของค่ำคืนนี้นะครับ..." อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ในฐานะที่ผมถือครองหลักฐานทางการเงินทั้งหมด ที่เชื่อมโยงบัญชีลับของบริษัทนี้ไปยังเกาะคานารี... ผมว่าเรามาคุยกันเรื่อง 'การปรับโครงสร้างองค์กรครั้งใหญ่' กันเสียทีดีกว่าครับ" บรรยากาศในห้องหยุดนิ่งสนิท แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่กันจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางความตึงเครียดถึงขีดสุดนี้เอง ประธานกรรมการบริหารไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้ายับย่นตามวัย "เธอนี่มันสมกับเป็นศิษย์ก้นกุฏิของ 'คนคนนั้น' จริงๆ นะครับ... คุณรินรดา" ประธานเอ่ยขึ้นพร้อมกับกดปุ่มสปีคเกอร์โฟนบนโต๊ะประชุม "เข้ามาได้แล้วครับ... ผมคิดว่าแขกที่เราเชิญมา น่าจะพร้อมร่วมวงสนทนาแล้วเช่นกัน" สิ้นเสียงของประธาน บานประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด ก้าวเข้ามาหยุดยืนท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้า ใบหน้านั้นทำให้หัวใจของอคินกระตุกวูบ และทำให้แววตานิ่งสนิทของรินรดาเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนแห่งการตัดสินใจอันยาวนานนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปครับ