เนียนเกินไปแล้ว

"กล้าดียังไงเอาของในกระเป๋าฉันมาวางประจานแบบนี้... คุณคีย์" รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่สวยไม่ได้มีความหวาดหวั่นอย่างที่ผู้บริหารหนุ่มคาดหวัง ตรงกันข้าม เธอกลับก้าวเท้าเข้าไปหาคิรากรที่ยืนตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของบอร์ดบริหารที่นั่งลุ้นระทึกอยู่รอบโต๊ะ คิรากรหรี่ตาลงจ้องมองคนตรงหน้า ความโกรธในแววตาเขาไม่ได้ลดน้อยลง แต่มีบางอย่างที่สั่นไหวอยู่ลึกๆ "อธิบายมา รินรดา อย่าให้ฉันต้องใช้มาตรการรุนแรงกับคนโกหก" "โกหก?" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวลงไปเท้าแขนกับโต๊ะทำงานของเขา จนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "คุณมั่นใจแค่ไหนว่าเอกสารนั่นอยู่ในกระเป๋าฉันตั้งแต่แรก ไม่ใช่ว่า... มีคนยัดมันเข้าไปหลังจากที่ฉันวางกระเป๋าไว้หน้าห้องทำงานคุณตอนไปชงกาแฟ" คิรากรชะงัก กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายหญิงสาวทำเอาสมาธิที่เขาสั่งสมมาพังทลาย เขาเป็นคนสั่งให้มีการเปิดกระเป๋าต่อหน้าทุกคนเองกับมือ แต่ทำไมตอนนี้... พอสบตาคมคายที่ดูรู้เท่าทันนั่น เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองคือคนโง่เง่าที่สุดในห้อง "ละครฉากนี้เล่นสนุกไหมคะคุณคีย์?" เธอถามเสียงแผ่ว สองมือของเธอขยับไปสัมผัสปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาอย่างถือวิสาสะ "ถ้าคุณต้องการจะจับผิดฉัน ถึงขั้นยอมเอาชื่อเสียงบริษัทมาล้อเล่นแบบนี้ ฉันก็ยินดีจะแสดง... แต่ต้องในฐานะ 'คู่ซ้อม' ที่สมน้ำสมเนื้อหน่อยนะคะ" คิรากรคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันคือการประกาศอาณาเขตที่ชัดเจนที่สุด เขาโน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากเกือบชิดกัน เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างหู "อย่าพยายามเบี่ยงเบนประเด็น รินรดา... ถ้าฉันพบหลักฐานว่าเธอคือหนอนบ่อนไส้ ต่อให้เธอจะใช้มารยาหญิงเก่งแค่ไหน ฉันก็ไม่ปล่อยเธอไว้แน่" "ถ้าอย่างนั้นก็พิสูจน์สิคะ" รินรดาไม่ถอยหนี กลับยิ่งขยับตัวเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายแกร่ง "พิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าฉันเป็นหนอน... หรือเป็นแค่ 'หัวใจ' ที่คุณพยายามจะหาเรื่องมาตอแยให้หายเหงา" เสียงฮือฮาจากบอร์ดบริหารดังขึ้นเบาๆ คิรากรกัดกรามแน่น เขาเกลียดความรู้สึกที่คุมเกมไม่ได้แบบนี้ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับดึงรินรดาให้ลุกตามมาด้วย ก่อนจะประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคน "การประชุมวันนี้ถือเป็นโมฆะ! ส่วนคุณ... ตามผมไปที่ห้องทำงาน เดี๋ยวนี้!" เขาลากเธอออกมาจากห้องประชุม ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของพนักงานทั้งแผนก ก่อนจะเหวี่ยงเธอเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวแล้วล็อคกลอนทันที ร่างหนาต้อนเธอจนชิดผนังห้อง มือหนาข้างหนึ่งยันกำแพงกักขังเธอไว้ในอ้อมแขน "กล้ามากนะที่พูดแบบนั้นต่อหน้าคนอื่น" คิรากรเค้นเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา "ทำไมต้องกลัวล่ะคะ? ในเมื่อคุณเองก็จ้องจะหาเรื่องฉันทุกวิถีทาง... ความจริงคือคุณขาดฉันไม่ได้ต่างหาก ถึงได้พยายามเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีงี่เง่าแบบนี้" รินรดาเชิดหน้าตอบ ปากคอเราะร้ายไม่ได้ลดละ "ขาดเธอ?" คิรากรแค่นหัวเราะ ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางเธอขึ้นให้สบตากัน "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย ฉันแค่ไม่ชอบ... ไม่ชอบที่อะไรก็ตามที่เป็นของฉัน มันไปอยู่ในที่ที่มันไม่ควรอยู่" "ของฉัน?" รินรดาทวนคำ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก "ฉันเป็นของใครตั้งแต่เมื่อไหร่คะ บอส?" "ตั้งแต่ที่ฉันให้เธอเข้ามาอยู่ในพื้นที่ของฉัน!" คิรากรไม่รอคำตอบ ร่างสูงทาบทับลงมาจูบปิดปากช่างเจรจานั้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง สัมผัสที่เกินเลยในคราวนี้ไม่ใช่แค่การลงโทษ แต่มันคือความโหยหาที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด รินรดาเบิกตากว้างก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง รับสัมผัสที่ร้อนแรงและสั่นคลอนหัวใจจนแทบบ้า มือของคิรากรสอดเข้าไปในกลุ่มผมของเธอ ดึงรั้งให้ใกล้เข้ามาอีก ในขณะที่มืออีกข้างโอบรัดเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างระหว่างกันอีกต่อไป ทุกจังหวะลมหายใจดูเหมือนจะหลอมละลายรวมกัน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังรัวขึ้นขัดจังหวะความหวามไหว ตามมาด้วยเสียงของเลขานุการหน้าห้องที่ดูแตกตื่น "ท่านประธานคะ! คุณท่าน... คุณท่านมาถึงบริษัทแล้วค่ะ! และเธอกำลังตรงมาที่นี่พร้อมกับเอกสารชุดใหม่ที่ยืนยันว่า... ว่าหนอนบ่อนไส้จริงๆ แล้วคือ..." คิรากรผละออกจากริมฝีปากรินรดาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมสันฉายแววเคร่งเครียดทันทีเมื่อได้ยินชื่อคนที่กำลังก้าวเข้ามา ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคีย์และรินมาถึงตอนนี้นะคะ พุดดิ้งคาราเมลสัญญาว่าตอนหน้าจะแซ่บไฟลุกกว่านี้แน่นอนค่ะ!