ศัตรูหัวใจคนแรก

"ถ้ารู้สึกว่าเก้าอี้เลขาฯ ตรงนี้มันร้อนเกินไปจนนั่งไม่ติด... จะยื่นใบลาออกตอนนี้ ฉันก็ยังพอมีความเมตตาเซ็นอนุมัติให้ทันทีนะ, คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดเอาไว้อย่างไม่คิดจะปกปิดดังขึ้นเหนือศีรษะ รินรดาชะงักมือที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ด เธอค่อยๆ หมุนเก้าอี้หมุนราคาแพงหันกลับไปสบตากับประธานหนุ่มไฟแรง เจ้าของร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องทำงานด้วยใบหน้าบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้เกิดมาพร้อมกับต่อมความอิจฉาริษยาที่ทำงานไวกว่าเรดาร์ตรวจอากาศหรือยังไงนะ รินรดาแสร้งถอนหายใจยาวเหยียดด้วยท่าทางที่จงใจกวนประสาท เธอยกมือขึ้นทัดผมยาวประบ่าทัดใบหูอย่างใจ "แหม ท่านประธานคิรากรคะ ดิฉันเพิ่งจะนั่งทำงานตรงนี้ได้ไม่ถึงสองสัปดาห์เองนะคะ จะให้ออกเร็วจนฝ่ายบุคคลเวียนหัว เกรงใจสวัสดิการบริษัทบ้างเถอะค่ะ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ "อีกอย่าง... เก้าอี้ตัวนี้บุด้วยนวมอย่างดี นั่งสบายจะตายไปค่ะ ไม่เห็นจะร้อนตรงไหนเลย หรือว่า... คนที่นั่งไม่ติดและกำลังร้อนรนจนก้นไม่ติดเก้าอี้ คือตัวท่านประธานเองกันแน่คะ?" คิรากรแค่น "หึ" ออกมาจากลำคอ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีหรี่มองเลขาฯ ปากกล้าที่นับวันยิ่งต่อปากต่อคำเก่งขึ้นเรื่อยๆ จนเขาอยากจะหาอะไรมาปิดริมฝีปากอิ่มๆ นั่นเสียให้เข็ด "ปากเก่งนักนะ" เขาผละออกจากขอบประตูแล้วสาวเท้าก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างคุกคาม ขายาวๆ ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ย่นระยะห่างจนรินรดาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ "เมื่อกลางวันตอนไปกินข้าวที่ภัตตาคารฝรั่งเศส ฉันเห็นเธอยืนหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับไอ้ภาคภูมิ... คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฮุบบริษัทเราอยู่รอนๆ จนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว มารยาทในการทำงานร่วมกับฉันเนี่ย ลืมเอาออกจากกระเป๋าเสื้อมาด้วยหรือไง?" อ๋อ... เรื่องนี้นี่เอง รินรดาแอบอมยิ้มในใจเมื่อประติดประต่อเรื่องราวได้ ท่าทีหึงหวงแบบเด็กๆ ที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยมาดผู้บริหารระดับสูงนี่มันช่าง... น่าเอ็นดูเสียจนเธอแทบจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆ "อ๋อ คุณภาคภูมิน่ะเหรอคะ?" เธอลอยหน้าลอยตาตอบ พลางแสร้งทำท่านึกทบทวน "เขาก็แค่สุภาพบุรุษที่เดินเข้ามาทักทายดิฉันอย่างเป็นกันเอง แถมยังชมว่าดิฉันจัดเอกสารเก่งแถมแต่งตัวสวยอีกต่างหาก... เอ๊ะ หรือว่าท่านประธานอิจฉาเขา ที่เขาพูดจาไพเราะน่าฟังกว่าคุณที่มีแต่คำพูดจิกกัดประชดประชันกันแน่นะคะ?" "รินรดา!" คิรากรตบมือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปัง!* จนเอกสารบนโต๊ะสะดุ้ง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "เธอชักจะลามปามใหญ่แล้วนะ! ฉันเป็นเจ้านายเธอนะเว้ย!" "ค่ะ ท่านเจ้านาย" รินรดาช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เธอยืดตัวตรงสบตาประธานหนุ่มนิ่ง ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น "แต่เจ้านายที่ดี... เขาไม่ตามหึงเลขาฯ เวลาที่เธอไปคุยกับคนอื่นหรอกนะคะ เว้นเสียแต่ว่า... เจ้านายคนนั้นจะแอบคิดเกินเลยกับเลขาฯ ตัวเองไปซะแล้ว" คำพูดนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งปักเข้ากลางใจของคิรากรอย่างแม่นยำ รินรดารู้ดีว่าเธอถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ แววตาไหววูบชั่วขณะในดวงตาของประธานหนุ่มไม่สามารถรอดพ้นไปจากสายตาคมกริบของเธอได้ ผู้ชายปากแข็งคนนี้... ต่อให้ปากจะบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่การกระทำและสายตาที่คอยตามหึงตามหวงมันฟ้องยิ่งกว่าอะไรดี คิรากะอ้าปากจะเถียงกลับ แต่ทว่า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูกระจกบาน านดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาอันร้อนระอุระหว่างทั้งคู่ คิรากรสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหัวเสียที่ถูกมารผจญเข้ามาขัดคอในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เขากัดฟันกรอด ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเย็นชาดังเดิมราวกับพลิกฝ่ามือ "เข้ามา" เขาตวาดสั่งเสียงเข้ม ประตูกระจกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างโปร่งในชุดสูทราคาแพง ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจที่รินรดาจำได้แม่นยำว่าเป็นรอยยิ้มแบบเดียวกันกับที่เธอเพิ่งเห็นที่ภัตตาคารเมื่อตอนกลางวัน... "ขอโทษที่มารบกวนเวลาทำงานนะครับคุณคีย์ พอดีผมบังเอิญผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาเอกสารข้อเสนอโปรเจกต์ร่วมทุนที่เคยคุยกันไว้มาให้ทบทวนดูอีกรอบ... อ้าว คุณรินรดา สวัสดีครับ เราเจอกันอีกแล้วนะครับ ดูท่าทางพรหมลิขิตจะทำงานหนักน่าดูเลยนะเนี่ย" ภาคภูมิส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้รินรดาอย่างเปิดเผย ท่าทีสนิทสนมนั้นทำเอาอุณหภูมิในห้องทำงานของประธานหนุ่มลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ เมื่อหันไปมองข้างกาย... คิรากรกำลังยืนกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบที่เคยมองเธอด้วยความหงุดหงิด ตอนนี้กำลังเปลี่ยนเป้าหมายไปจ้องมองผู้มาใหม่ราวกับอยากจะฉีกร่างอีกฝ่ายออกเป็นชิ้นๆ บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นจนแทบจะใช้มีดตัดได้ "เอกสารนั่น... นายวางไว้ตรงนั้นแหละ ภาคภูมิ" คิรากรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและกดต่ำจนน่ากลัว รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง มีเพียงรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากตัว "แล้วก็... ช่วยกรุณาจำใส่สมองเอาไว้ด้วยนะว่า เลขาฯ คนนี้มีเจ้าของโต๊ะทำงานอยู่แล้ว และเธอ... ไม่ชอบให้หมาตัวไหนมายุ่มย่ามแถวนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต" ภาคภูมิเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้านกับวาจาเชือดเฉือนนั้น เขายิ้มรับหน้าตาเฉย "หมาเหรอครับ? แปลกจังนะ... ผมนึกว่าคุณคีย์เป็นคนรักสัตว์ซะอีก โดยเฉพาะ... สัตว์หวงก้างน่ะครับ" รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย นึกทึ่งในความใจกล้าของภาคภูมิที่กล้าต่อปากต่อคำกับประธานเสือติดจั่นอย่างคิรากรได้หน้าตาเฉย เธอลอบเหลือบมองเสือหนุ่มข้างกายที่ตอนนี้ไหล่เกร็งแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดที่ถูกจี้จุดเข้าเต็มรัก คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "งั้นเหรอ?" คิรากรก้าวเข้าไปประชิดตัวภาคภูมิด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายหุบยิ้มแทบไม่ทัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อสูทของคู่แข่งทางธุรกิจอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว "ถ้าคิดว่าแน่จริง... ก็ลองก้าวเข้ามาใกล้เธออีกสักก้าวสิ แล้วฉันจะแสดงให้ดูว่า... คนที่ตายคาสนามธุรกิจกับคนที่จะตายคาเท้าฉันเนี่ย มันจะรู้สึกต่างกันยังไง!" "ท่านประธานคะ!" รินรดาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ร้องห้ามเสียงหลง เมื่อสถานการณ์ทำท่าจะบานปลายกลายเป็นสงครามหมัดมวยกลางออฟฟิศ แต่ทว่า... ในวินาทีที่คิรากรกำลังจะง้างหมัดซัดเข้าที่ใบหน้าหล่อๆ ของภาคภูมิ ประตูห้องทำงานชั้นในที่เชื่อมต่อกับห้องพักผ่อนส่วนตัวของประธานหนุ่มก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง พร้อมกับร่างบางระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับที่ก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย... "พี่คีย์คะ... น้ำหอมกลิ่นที่ฝากซื้อเมื่อวาน วางไว้ตรงไหนเหรอคะ พอดีรดา... เอ๊ย ฝนหาไม่เจอค่ะ" รินรดาชะงักกึก คิรากรชะงักมือที่กำลังจะต่อyอย ส่วนภาคภูมิหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาสนนใจ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... โลกทั้งใบของรินรดาก็ราวกับหยุดหมุน เมื่อชื่อของหญิงสาวคนนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยที่กำลังแย้มยิ้มอย่างเย้ายوان ...ชื่อเดียวกับเธอ... แต่ไม่ใช่คนเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความซึนของบอสคีย์นะคะ รักนะคะ!