กฏเหล็กของเจ้านายปากปีจอ

"พี่คีย์ขา! แนนซี่ลืม... อุ๊ย!" เสียงแหลมสูงที่ลากเสียงหวานจนเลี่ยนราดน้ำเชื่อมยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องทำงานผู้บริหารระดับ CEO ก็ถูกผลเปิดผวะเข้ามาโดยไร้ซึ่งมารยาท และนั่นคือภาพบาดตาบาดใจที่รินรดาต้องกะพริบตาปริบๆ เพื่อปรับโฟกัส นางแบบสาวสะโพกดินระเบิดในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงกำลังยืนเบียดเสียดอยู่ข้างกายคิรากร มือเรียวยาวข้างหนึ่งยังค้างอยู่บนปกเสื้อสูทราคาแพงของท่านประธานหนุ่ม ท่าทางสนิทสนมเกินกว่าคำว่า 'เจ้านายกับแขกผู้มาเยือน' ไปไกลโข รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกสนุก เธอค่อยๆ วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานด้วยจังหวะที่เนิบนาบ ทว่าจงใจให้เกิดเสียงดังพอประมาณเพื่อเตือนสติคนทั้งคู่ "อุ๊ยเหมือนกันค่ะคุณแนนซี่ ดูท่าทางคุณผู้หญิงจะเข้ามาผิดจังหวะไปหน่อยนะคะ พอดีดิฉันกำลังจะคุย ‘เรื่องงานสำคัญ’ กับท่านประธาน... แบบที่ต้องเคลียร์พื้นที่ส่วนตัวให้โล่งเป็นพิเศษเสียด้วยสิคะ" รินรดาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'เรื่องงานสำคัญ' พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่ไปไม่ถึงดวงตาให้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ คิรากรที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียด ขมวดปมคิ้วเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบได้รีบสะบัดตัวออกจากวงแขนของนางแบบสาวทันทีราวกับโดนของร้อน สายตาดุคมกริบกวาดมองเลขานุการคนใหม่ด้วยความหงุดหงิดระคนระอาใจ "ออกไปก่อน, แนนซี่ ผมมีธุระด่วนกับเลขาฯ" สุ้มเสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนจัดเอ่ยไล่อย่างไม่ไว้หน้า ทำเอานางแบบสาวหน้าเสีย ปั้นหน้าไม่ถูกก่อนจะสะบัดก้นเดินกระแทกส้นสูงออกไปจากห้องพร้อมกับเสียงปิดประตูดังปัง เมื่อห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง คิรากรก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ดวงตาคมกราบกรานมองร่างบางที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะเขาอยู่อย่างเหนือกว่า รินรดาไม่มีทีท่าเกรงกลัวอำนาจมืดของท่านประธานหนุ่มเลยสักนิด เธอกลับสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ชEกหน้ามองเอกสารแผ่นหนึ่งที่วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนนั้น "มองอะไร ยืนซ่อร่ออยู่ได้ เอกสารที่สั่งให้ตรวจเสร็จแล้วหรือยัง" คิรากรเปิดฉากเปิดศึกด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์คนปากร้ายที่ซ่อนความคลั่งรักไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชา "ยังค่ะ และคงยังไม่เสร็จในเร็วๆ นี้แน่ ถ้าคุณคีย์ยังไม่เคลียร์โต๊ะทำงานและ... เคลียร์สมองตัวเองให้ปลอดโปร่งจากเรื่องไม่เป็นเรื่องเสียก่อน" รินรดาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บ่งบอกชัดเจนว่าเธอไม่ใช่เลขาฯ หัวอ่อนที่จะยอมก้มหัวให้เขาข่มเหงรังแกเหมือนคนก่อนๆ คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความหมั่นไส้ผู้หญิงตรงหน้าเสียเหลือเกิน ปากคอเราะร้ายนักนะแม่คนนี้ ดื้อรั้น ทันคน และชอบต่อปากต่อคำกับเขาอยู่เรื่อย ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ปากเก่งนักนะรินรดา คิดว่าเข้ามาทำงานวันแรกแล้วจะทำตัวกร่างยังไงก็ได้งั้นเหรอ?" คิรากรโน้มใบหน้าลงมาหา กระซิบเสียงต่ำชิดริมใบหู กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ แต่รินรดาก็ยังคงรักษาอาการนิ่งสงบเอาไว้ได้ "ดิฉันไม่ได้กร่างค่ะคุณคีย์ ดิฉันแค่ทำหน้าที่ ‘เลขาฯ’ ที่ดี คอยดูแลทั้งงานเอกสาร... และคอยปัดกวาดขยะชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่หลุดลอดเข้ามาในห้องทำงานของคุณต่างหากล่ะคะ" เธอย้อนกลับพร้อมกับเอียงคอส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ รอยยิ้มที่ทำเอาคิรากรคันมือยิบๆ อยากจะหยิกแก้มใสๆ นั่นสักทีสองทีข้อหาหมั่นไส้ล้วนๆ ประธานหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขากลับไปนั่งไขว่ห้างที่เก้าอี้ตัวเดิม หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาสะบัดเบาๆ ก่อนจะยื่นมันมาตรงหน้าเธอ "ดี... ในเมื่อเธอคิดว่าตัวเองเก่งนัก ก็เชิญอ่านนี่ซะ" รินรดารับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยความสงสัย กวาดสายตาอ่านข้อความที่ถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรหนาเตอะหัวข้อตัวโตว่า **'กฎเหล็ก 10 ข้อสำหรับเลขาฯ ส่วนตัวของท่านประธาน'** ดวงตากลมโตไล่อ่านทีละข้ออย่างพินิจพิจารณา... ข้อ 1: ห้ามเข้ามาในห้องทำงานของผมโดยไม่ได้รับอนุญาต ยกเว้นได้รับคำสั่ง ข้อ 2: ห้ามแต่งกายด้วยสีสันฉูดฉาดบาดตาจนเกินงาม (โดยเฉพาะสีแดงและสีชมพูแป๋น) ข้อ 3: ต้องเตรียมกาแฟอเมริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาล วางไว้บนโต๊ะตรงจุดที่กำหนดเป๊ะๆ ก่อนเวลา 08.30 น. ทุกวัน ข้อ 4: ห้ามสบตาผมเกินสามวินาที เว้นแต่ในเวลางานประชุมสำคัญ ... และไล่ยาวไปจนถึงข้อ 10 ที่ระบุว่า 'ห้ามขัดคำสั่งของผมในทุกกรณี ไม่ว่าผมจะพูดถูกหรือผิดก็ตาม' บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงถนัดตา คิรากรนั่งกอดอกรอคอยปฏิกิริยาจากหญิงสาวอย่างใจจดใจจ่อ เขารอคอยที่จะเห็นสีหน้าตื่นตระหนก หรือแววตาหวาดหวั่นจากเลขาฯ ตัวแสบคนนี้ เพื่อที่เขาจะได้สั่งสอนเธอให้รู้สำนึกเสียบ้างว่าใครคือนายจ้าง ทว่า... สิ่งที่รินรทำกลับเหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิง *แคว่ก!* เสียงกระดาษฉีกขาดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ รินรดาฉีกกระดาษแผ่นนั้นออกเป็นสองท่อน... สามท่อน... และขยำมันขยี้จนยับยู่ยี่ ก่อนจะโยนลงถังขยะใต้โต๊ะทำงานของเขาอย่างไม่ไยดี ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลมองตรงมาที่เขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "คุณทำบ้าอะไรของ1คุณ!" คิรากรผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจระคนโกรธจัด ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง กล้าดียังไงถึงมาทำลายเอกสารคำสั่งของเขา ซึ่งมีศักดิ์ศรีเทียบเท่าพระราชบัญญัติในบริษัทแห่งนี้! "ก็แค่กำจัดขยะชิ้นที่สองของวันออกไปไงคะคุณคีย์" รินรดาตอบเสียงใส รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืด "กฎงี่เง่าปัญญาอ่อนแบบนี้ เก็บไว้ให้เด็กอนุบาลท่องเถอะค่ะ ดิฉันเป็นเลขาฯ มืออาชีพ ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยที่จะต้องมานั่งทำตามกฎเกณฑ์เพ้อเจ้อของผู้ชายขี้เหงา เอาแต่ใจ และปากเสียอย่างคุณ!" "รินรดา!" คิรากรคำรามลั่นห้องด้วยความเหลืออด เขาไม่เคยเจอใครกล้าท้าทายอำนาจของเขาถึงขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ร่างสูงก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความรวดเร็ว หมายจะจัดการแม่ตัวแสบให้หลาบจำเสียบ้าง รินรดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท ไม่มีทางหนี ไม่มีช่องว่างให้หลบเลี่ยง คิรากรใช้แขนทั้งสองข้างยันกรอบประตูไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติของเขา ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม แผงอกกว้างแนบชิดกับความรู้สึกตื่นตระหนกที่แอบซ่อนอยู่ภายในใจของหญิงสาว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ยังคงแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยวนเวียนชวนให้สติกระเจิดกระเจิง หัวใจของคิรากรเต้นแรงผิดจังหวะจนน่ากลัว เช่นเดียวกับรินรดาที่เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มเอื้อมขึ้นมาแตะเบาๆ ที่เส้นผมหลุดรุ่ยข้างแก้มของเธอ "ปากดีนักนะ... ถ้าฉันทำให้เธอหยุดพูดด้วยวิธีอื่น เธอจะยังกล้าอวดดีแบบนี้อีกไหม..." สุ้มเสียงทุ้มพร่าต่ำเอื้อมกระซิบชิดริมฝีปาก อารมณ์โกรธเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นหลงเหลือเพียงประกายไฟแห่งความปรารถนาและแรงดึงดูดอันตรายที่โหมกระหน่ำซัดเข้าใส่หัวใจของคนทั้งคู่ในระยะประชิด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปกับความซึนของบอสคีย์กับน้องรินนะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยค่ะ!