ประตูที่ปิดไม่สนิท

"ถ้าคุณยังกล้าก้าวถอยหลังอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณท้าทายอำนาจท่านประธาน... และบทลงโทษอาจจะไม่ใช่แค่การหักโบนัสเดือนนี้ค่ะ, คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นชิดริมใบหู จนคนฟังอย่างรินรดาเผลอซุกแผ่นหลังติดเข้ากับบานกระจกเย็นเฉียบของห้องทำงานส่วนตัว บรรยากาศรอบตัวในยามค่ำคืนที่เหลือเพียงแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองสะท้อนเข้ามา ยิ่งขับให้พื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ ตรงนี้ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แม้หัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลจนน่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ริมฝีปากบางเฉียบก็ยังคงแย้มยิ้มเย้าแหย่ตามนิสัยเดิมได้อย่างไม่มีย่อท้อ "ท่านประธานคีย์คะ ขู่เก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะเรื่องหักเงินเดือนเนี่ย แต่ถ้าจะกรุณารบกวนช่วยถอยห่างออกไปสักสามก้าวได้ไหมคะ อากาศในห้องนี้เริ่มน้อยลงจนฉันหายใจไม่สะดวกแล้วค่ะ... หรือว่ากลัวว่าถ้าถอยแล้วจะไม่มีข้ออ้างมาประชิดตัวกันแบบนี้คะ?" คิรากรขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่เชิดใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว ร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับกักขังเธอไว้ในอ้อมแขนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ประ Oliv กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้าน ยิ่งทำให้ประสาทสัมผัสของรินรดาปั่นป่วนจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ ปากร้ายนัก... ตัวแสบประจำห้องทำงานนี่น่าจับมาฟาดด้วยแฟ้มเอกสารสักร้อยรอบข้อหาทำให้เขาเสียศูนย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ปากเก่งนักนะ..." คิรากรพึมพำลอดไรฟัน สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ อย่างหมั่นไส้แกมเอ็นดู "รู้ไหมว่าเวลาที่คุณทำหน้าแบบนี้ ฉันอยากทำอะไรมากที่สุด" "อยากไล่ออกมั้งคะ? เชิญเลยค่ะ ฉันจะได้ไปนอนเกาพุงเล่นที่บ้าน..." "อยากจูบต่างหาก" คำพูดที่หลุดออกมาอย่างไร้การไตร่ตรองทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ปริมาณออกซิเจนที่เธอบ่นว่าขาดแคลนเมื่อครู่เหมือนจะหายวับไปกับตาเมื่อได้ยินประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากผู้ชายซึนเดระอย่างคิรากร คิรากรเองก็ชะงักไปเช่นกัน ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ บริเวณโหนกแก้มอย่างเนียนๆ แม้จะพยายามตีสีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่นัยน์ตากลับไหวระริกฟ้องชัดว่าเขาไม่ได้พูดเล่น "อะ... เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะคะ?" รินรดาแกล้งทำเป็นหูทวนลม ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ฉันไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น เลิกทำหน้าบื้อแล้วฟังให้ดี..." คิรากรสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกฟอร์มประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกลับคืนมา มือหนาข้างหนึ่งที่ยันกระจกไว้เลื่อนลงมาจับข้อมือบางที่พยายามดันอกเขาให้ออกห่าง "ที่ฉันหงุดหที่ต้องเห็นคุณไปยืนยันโปรเจกต์กับไอ้คุณธนา ไม่ใช่เพราะเรื่องงาน... แต่เพราะฉันหึง!" เปรี้ยง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่ากลางห้องทำงานส่วนตัว รินรดาอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพแบบไร้ชั้นเชิงและตรงไปตรงมาเกินคาดของผู้บริหารหนุ่มจอมหยิ่ง ประธานคีย์ผู้รักศักดิ์ศรียิ่งกว่าชีพเนี่ยนะจะยอมรับคำว่า 'หึง' ออกมาจากปากตัวเองง่ายๆ แบบนี้! "คุณ... คุณคีย์ เป็นไข้หรือเปล่าคะเนี่ย ให้ฉันเรียกหมอให้ไหม หรือว่าสมองกระทบกระเทือนตอนเซ็นแฟ้มเอกสาร..." รินรดาแกล้งเอื้อมมือไปจะอังหน้าผากอีกฝ่ายเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วพวงแก้มของตัวเอง แต่มีหรือที่คิรากรจะยอมปล่อยให้เธอเฉไฉ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปรวบไว้ด้วยมือเดียวเหนือศีรษะอย่างง่ายดาย ร่างสูงก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมเฉียดผ่านแก้มเนียนนุ่มไปนิดเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ระหงจนรินรดาต้องหลับตาปี๋ด้วยความสั่นสะท้าน "ไม่ได้บ้า... และไม่ได้ป่วย" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก อารมณ์ดิบเถื่อนและอ่อนโยนผสมปนเปกันจนน่าอันตราย "ริน... ฉัน..." บรรยากาศหวานล้ำและเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ดวงตาทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ความรู้สึกมากมายที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความปากแข็งกำลังจะได้รับการปลดปล่อย คิรากรหลุบสายตาลงมองริมฝีปากสีพีชที่เผยอน้อยๆ อย่างห้ามใจไม่ไหว ใบหน้าคมโน้มต่ำลงมาทีละน้อย... ทีละน้อย... ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์เปิดดังขึ้นก้องกังวานที่โถงด้านนอก ตามด้วยฝีเท้าหนักๆ และเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วที่คุ้นหูของเลขาอีกคนและแม่บ้านประจำชั้น "คุณคีย์คะ! เอกสารสรุปยอดงบประมาณด่วนจากท่านรองมาส่งแล้วค่ะ พอดีฉันถือวิสาสะเปิดเข้ามานะคะ..." คิรากรสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ส่วนรินรดาก็รีบใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลอกแผงอกกว้างออกห่างทันที พร้อมกับจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความรวดเร็วราวกระแสไฟฟ้า ขณะที่ประตูห้องทำงานกำลังถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างของเลขาฝึกงานที่ยืนถือแฟ้มงงๆ กับบรรยากาศแปลกประหลาดภายในห้อง พุดดิ้งคาราเมลขอส่งกำลังใจให้รินรดารอดพ้นจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ไปให้ได้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!