คำพูดแทงใจ

แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงในมือสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะน้ำร้อนจัดลวกผิว แต่เป็นเพราะแรงกระแทกจากประโยคเมื่อครู่ที่ยังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท "อย่าคิดว่าทำตัวเป็นเงาตามตัวแล้วฉันจะเก็บคุณไว้ประดับบารมีนะ รินรดา หน้าที่เลขาที่ดีคือทำตัวให้กลมกลืนกับอากาศธาตุ ไม่ใช่ทำตัวเป็นภาระทางสายตาแบบนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยกระซิบล้อเลียนอย่างเย้าแหย่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นคมมีดอาบน้ำผึ้งที่กรีดลงกลางใจอย่างไม่ไว้หน้า คิรากรยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยใบหน้าเรียบตึง ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก—แต่มันช่างเยือกเย็นจนน่าใจหาย รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตไหวระริกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก นิ้วมือเรียวยาววางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกอย่างมั่นคง แม้หัวใจข้างในจะกำลังถูกบดขยี้จนแหลقละเอียด "อ้อ... เข้าใจแล้วค่ะ ท่านประธาน" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์ชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีร่องรอยของการสั่นเครือให้เห็นแม้แต่น้อย "คงเพราะดิฉันตื่นตูมไปเอง นึกว่าการที่เจ้านายโดนแม่กับคู่หมั้นทิพย์บุกมาถล่มถึงออฟฟิศ แล้วเลขาคนนี้ช่วยออกหน้าแก้สถานการณ์ให้ จะมีความหมายในเชิงบวกเสียอีก ที่แท้... มันก็แค่ความน่ารำคาญในสายตาคุณสินะคะ" คมคาย เจ็บแสบ และตรงจุด คิรากรชะงักไปเล็กน้อย กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เมื่อเห็นแววตาท้าทายที่ส่งกลับมาอย่างไม่ยอมก้มหัวให้ "รู้ตัวก็ดี" คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟัน ปากหนาพ่นคำพูดร้ายกาจออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "อย่าลืมว่าเราเป็นแค่ลูกจ้างกับนายจ้าง อย่าล้ำเส้นความสัมพันธ์อันดีนั้นอีก รินรดา" "ค่ะ! ไม่ล้ำเส้นแน่นอนค่ะท่านประธาน เชิญท่านนั่งทำงานอันทรงเกียรติของท่านต่อไปตามสบายเถอะค่ะ ดิฉันจะไม่ไปเป็น 'ภาระทางสายตา' ให้รกหูรกตาคุณอีกแล้ว!" รินรดาตอกกลับเสียงดังฟังชัด หมุนตัวกลับร้อยแปดสององศาด้วยความเร็วสูง ก้าวเท้าฉับๆ ออกจากห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่มโดยไม่แม้แต่จะชายตามองร่างสูงที่ยืนหน้าเสียอยู่เบื้องหลังอีกเลย ประตูห้องปิดลงด้วยแรงเหวี่ยงที่บ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นของผู้กระทำ ลับหลังร่างบางที่เดินพ้นออกไป คิรากรถึงกับทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ ด้วยความหงุดหงิดตัวเอง ใบหน้าคมคายฉายแววสำนึกผิดระลอกใหญ่ วาจาเชือดเฉือนที่พ่นออกไปเมื่อครู่ไม่ได้มาจากใจจริงเลยสักนิด... เขาก็แค่กลัว กลัวว่ารินรดาจะต้องมาเดือดร้อนหรือตกเป็นเป้าโจมตีจากมารดาและคู่หมั้นจอมปลอมพวกนั้นอีก แค่อยากผลักไสให้เธอถอยห่างเพื่อความปลอดภัย แต่ทำไม... คำพูดมันถึงได้กลายเป็นอาวุธร้ายทำลายความรู้สึกไปเสียได้ *โธ่เว้ย! ปากเสียชะมัดไอ้คีย์เอ้ย!* ทางด้านรินรดาที่เดินดุ่มๆ กลับมาถึงโต๊ะทำงานหน้าห้อง ประคองร่างที่สั่นเทาด้วยความโกรธและเสียใจลงนั่งบนเก้าอี้ ขอบตาร้อนผ่าวแต่เธอบังคับไม่ให้น้ำตาสักหยดร่วงหล่นลงมาเด็ดขาด ผู้ชายอะไร ปากจัดยิ่งกว่ากรรไกร ปากบอกว่าเกลียดนักหนาแต่เวลาเข้าตาจนก็เป็นเธอทุกทีที่ต้องคอยเช็ดก้นให้! *อยากอยู่คนเดียวนักใช่ไหม? ได้! ต่อไปนี้ต่อให้คิรากรโดนหั่นเป็นชิ้นๆ เธอก็จะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยอีกแล้ว!* ทว่าความเงียบงันในออฟฟิศชั้นบนสุดกลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปรดักชันนาย 모델 ของใครบางคนที่ก้าวออกมาอย่างมาดมั่น ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ทำให้พนักงานสาวๆ ในแผนกถึงกับเหลียวมอง ธน ฑit... หรือ 'ธันวา' ดาราหนุ่มชื่อดังและเป็น 'คู่หมั้นทิพย์' ที่เพิ่งสร้างเรื่องวุ่นวายไปเมื่อเช้า ก้าวตรงดิ่งมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของรินรดาด้วยท่าทีสบายๆ "อ้าว... เลขาคนเก่งหน้าตาบึ้งตึงเชียว โดนเจ้าชายน้ำแข็งดุมาล่ะสิครับ?" ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน ก้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อสบตากับหญิงสาว รินรดาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ดวงตากลมโตฉายแววไม่ต้อนรับอย่างชัดเจน "ถ้ามาเพื่อหาเรื่องท่านประธาน เชิญห้องข้างในค่ะ เขากำลังอารมณ์บูดได้ที่พอดี แต่ถ้ามาหาเรื่องดิฉัน... ขอตัวค่ะ ดิฉันไม่มีอารมณ์จะเล่นละครลิงกับคุณ" ธันวาหัวנסในลำคออย่างชอบใจ ไม่ได้ถือ2าอารมณ์กับวาจาเผ็ดร้อนนั้น กลับยิ่งมองด้วยความสนใจมากกว่าเดิม "ใจเย็นๆ สิครับคุณริน ผมไม่ได้มาหาเรื่อง... แต่ผมเอา 'ข้อมูลลับ' ที่คุณน่าจะอยากรู้มาแลกกับการคุยกันดีๆ ต่างหาก" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น "ข้อมูลลับอะไรของคุณ?" ธันวาก้มลงกระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูของเธอ ทว่ายังไม่ทันที่ดาราหนุ่มจะเอื้อnวาจาใดจบ ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของคิรากร ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ—ชายอื่นกำลังโน้มตัวเข้าใกล้ผู้หญิงของเขาในระยะประชิด! "พวกคุณกำลังทำอะไรกัน!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของคิรากรดังลั่นชั้นทำงาน บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา พุดดิ้งคาราเมลขอส่งกำลังใจให้รินรดารอดพ้นจากสมรภูมิความหึงหวงอันดุเดือดนี้ไปให้ได้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!