ญาติจอมปลอมมาเยือน

“ถ้าไม่อยากให้ที่ดินผืนนี้กลายเป็นสุสานของคนหน้าโง่ ก็รีบเซ็นชื่อลงในเอกสารโอนที่ดินเสียเถอะเหมย... อย่าให้ลุงต้องใช้ไม้แข็งกับหลานสาวที่น่ารักอย่างเธอเลย” เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนดังแทรกผ่านความเงียบสงบในห้องครัว เสียงของเขาฟังดูประหนึ่งฝีเท้าของสัตว์ร้ายที่ย่องเข้ามาในความมืด ลุงชวนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่ผู้กองกวินเพิ่งซ่อมเสร็จเมื่อวาน สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องด้วยความโลภที่ปิดไม่มิด มือหยาบกร้านของเขาวางเอกสารสัญญาซื้อขายปลอมๆ ลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา ราวกับจะประกาศศักดาว่าที่แห่งนี้กำลังจะเปลี่ยนมือ เหมยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่เธอกำลังใช้มีดปังตอคมกริบสับเนื้อหมูสามชั้นอย่างใจเย็น เสียง 'ปึก ปึก ปึก' ของคมมีดที่กระทบเขียงไม้มะขามดังเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง กลิ่นหอมของเครื่องเทศที่เธอกำลังคั่วในกระทะส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนคนในห้องต้องลอบกลืนน้ำลาย “ลุงชวนคะ...” เหมยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “เมื่อครู่นี้เจ้าหน้าที่บ้านเมืองเพิ่งจะออกไปจากไร่ของฉันเองนะคะ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะสนใจ ‘ประวัติ’ ของลุงอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะเรื่องที่ดินผืนข้างๆ ที่ลุงไปขู่กรรโชกเขามา ลุงแน่ใจหรือคะว่าอยากจะอยู่ในไร่ของฉันนานกว่านี้?” ลุงชวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “ขู่หรือ? ฉันแค่มาเสนอทางรอดให้เธอต่างหาก กวินมันก็แค่ทหารปลดเกษียณที่ไม่มีปัญญาปกป้องเธอได้หรอก เชื่อลุงเถอะ ขายที่นี่ทิ้งไป แล้วเอาเงินก้อนโตไปตั้งตัวที่อื่นดีกว่า จะได้ไม่ต้องมาจบชีวิตที่นี่... เหมือนกับพ่อแม่เธอ” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นกดดันในทันที ร่างสูงกำยำของกวินที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ขยับกายเล็กน้อย แววตาคมกริบของอดีตหน่วยรบพิเศษฉายแววสังหารที่แท้จริงออกมาเพียงชั่วครู่จนลุงชวนถึงกับขนลุกซู่โดยไม่รู้สาเหตุ กวินก้าวเข้ามาข้างหลังเหมย มือหนาวางลงบนไหล่บางอย่างอ่อนโยน ทว่าหนักแน่นเป็นการให้กำลังใจ “คุณเหมยครับ” กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง “ในเมื่อคุณลุงเขาใจดีอยากเสนอ ‘ทางรอด’ ให้เรา งั้นผมขอเสนอ ‘ทางเลือก’ ให้คุณลุงบ้างดีไหมครับ... ระหว่างเดินออกจากไร่ไปดีๆ หรือจะให้ผมช่วยนำทางไปส่งถึงสถานีตำรวจด้วยวิธีที่ ‘พิเศษ’ กว่าเดิม?” ลุงชวนสะดุ้งสุดตัว เขาพยายามจะลุกขึ้นแต่กลับพบว่าขาของตนเองสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้กลัวแค่คำพูดของกวิน แต่เขากลัวแววตาที่ว่างเปล่าและนิ่งสนิทราวกับห้วงเหวของชายผู้นี้ ทว่าความโลภยังคงทำให้เขาฝืนทน “พวกแกสองคน... จะเสียใจที่ปฏิเสธฉัน!” ลุงชวนสบถพลางคว้าเอกสารขึ้นมา “ที่ดินผืนนี้มีเจ้าของที่แท้จริงรออยู่ และเขาไม่ใจดีเหมือนฉันแน่!” เมื่อลุงชวนก้าวเท้าออกจากบ้านไป เหมยก็วางมีดลงในที่สุด เธอถอนหายใจยาวก่อนจะหันไปหากวิน “เขามีเบื้องหลังใหญ่กว่าที่คิดนะคะกวิน... และดูเหมือนเขาไม่ได้มาคนเดียว” กวินพยักหน้าเล็กน้อย เขารู้ดีว่ากลิ่นอายของ ‘ความวุ่นวาย’ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เขาหยิบตะหลิวจากมือเหมยก่อนจะหันมาสบตาเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงทันใด “ไม่ต้องกังวลครับ วันนี้คุณทำอาหารให้ผมทานก็พอ ส่วนเรื่องสุนัขขี้เรื้อนที่เห่าหอนหน้าบ้าน... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมจัดการเองครับ” เหมยยิ้มมุมปาก เธอหยิบขวดแก้วใบเล็กที่บรรจุ ‘ปุ๋ยเร่งโต’ สูตรพิเศษจากมิติลับออกมาซ่อนไว้ในผ้ากันเปื้อน แผนการฟื้นฟูไร่ของเธอไม่ได้จบแค่การปลูกผัก แต่คือการทำให้ที่ดินผืนนี้กลายเป็นขุมทรัพย์ที่ใครก็แตะต้องไม่ได้ หากลุงชวนอยากได้ที่ดินผืนนี้ไปทำเรื่องสกปรก เธอก็จะทำให้มันกลายเป็นสนามรบที่เขาต้องหนีไปไม่คิดชีวิต ทว่าในขณะที่เหมยกำลังจะตักหมูสามชั้นคั่วพริกเกลือลงจาน กลิ่นหอมหวนอันเป็นเอกลักษณ์ก็ฟุ้งกระจายออกไปนอกหน้าต่าง กระทั่งเสียงฝีเท้าหนาหนักของคนกลุ่มหนึ่งที่ดังขึ้นที่หน้าประตูไร่ก็หยุดชะงักลง “กลิ่นนี่มัน...” เสียงชายแปลกหน้าดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับการเคาะประตูอย่างแรง “เหมย! เปิดประตู! ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้น... และฉันก็รู้ว่าเธอมี ‘ของดี’ ซ่อนเอาไว้!” เหมยและกวินสบตากันทันที ความเงียบเข้าปกคลุมบ้านไร่ชั่วขณะ ก่อนที่เหมยจะเผยรอยยิ้มที่ดูอันตรายออกมา “ดูท่าว่าวันนี้แขกไม่ได้มาแค่คนเดียวสินะคะกวิน... แถมยังดูเหมือนจะรู้ความลับของมิติเราเสียด้วย” ประตูไม้หน้าบ้านถูกผลักออกอย่างแรง โดยคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ลุงชวน แต่เป็นชายในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบที่ดูผิดที่ผิดทางกับบรรยากาศบ้านไร่สุดๆ เขามองมาที่จานอาหารในมือของเหมยด้วยสายตาหิวกระหาย ก่อนจะชี้มาที่มือของเธอ “ส่งมันมา... ไอ้เมล็ดพันธุ์ที่คุณเพิ่งปลูกในวันนี้ ถ้าไม่อยากให้ไร่ของคุณมอดไหม้ไปพร้อมกับคุณทั้งคู่!” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเหมยและผู้กองกวินนะคะ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับความเข้มข้นที่จะทวีคูณขึ้นในตอนหน้าค่ะ!