ผู้กองผู้พิทักษ์

เปลวไฟจากไฟแช็กในมือลุงชวนสั่นไหว กลิ่นน้ำมันก๊าดฉุนกึกโชยมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เหมยกำเศษดินแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในอุ้งมือ เธอไม่ได้หวาดกลัวจนสั่นเทา แต่ในหัวกำลังคำนวณระยะห่างระหว่างเขากับแปลงผักที่เธอเพิ่งลงแรงหว่านเมล็ดพันธุ์พิเศษจากมิติเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน “คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้ที่ดินไปเหรอคะ ลุงชวน?” เหมยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาฉายแววคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับจนคมกริบ “กฎหมายน่ะมีไว้ให้คนทำตัวเป็นสัตว์ป่าอย่างลุงเคารพนะคะ อย่าให้ต้องถึงขั้นที่ฉันต้องแจ้งความข้อหาพยายามวางเพลิงเลย” “กฎหมาย? ฮ่าๆๆ!” ลุงชวนพ่นน้ำลายลงพื้นอย่างเหยียดหยาม “ที่นี่มันหุบเขาไผ่ทอง กฎหมายมาไม่ถึงหรอกเว้ย! ถ้าแกไม่อยากให้ไร่ที่แกอุตส่าห์ดัดจริตมาขุดดินเป็นผุยผง ก็ถอยไป!” เขาสะบัดมือเตรียมจะโยนไม้ขีดไฟลงบนกองฟางแห้งที่วางพาดไว้รอบแปลงผัก ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ดั่งภูผาก็พุ่งเข้ามาราวกับสายฟ้าแลบ มือหนาที่หยาบกร้านจากการฝึกฝนจับข้อมือของลุงชวนไว้แน่นจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ “ถ้าคิดจะเผาไร่ของภรรยาผม... ลุงควรเตรียมโลงศพไว้รอตัวเองด้วยไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของผู้กองกวินดังขึ้นข้างหูชายแก่ กวินไม่ได้ใช้กำลังมากเกินควร แต่แรงบีบที่ข้อมือทำให้ลุงชวนหน้าเขียวหน้าเหลืองทันที “ก...กวิน! แกกล้าทำร้ายผู้ใหญ่เหรอ!?” ลุงชวนแผดเสียงร้องโวยวาย กวินหรี่ตาลง แววตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว “ผู้ใหญ่ที่ทำตัวต่ำทรามเพื่อจะฮุบที่ดินหลานสาวตัวเอง ผมไม่ถือว่าเป็นผู้ใหญ่หรอกครับ แต่ถือว่าเป็น ‘ขยะสังคม’ ที่ต้องกำจัดทิ้ง” เหมยยืนมองสถานการณ์ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก อดีตเชฟสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเธอ เริ่มรู้สึกว่าการมี ‘ผู้พิทักษ์’ ที่มีเขี้ยวเล็บแบบกวินมันให้ความรู้สึกปลอดภัยในแบบที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน กวินหันมาสบตาเธอเพียงเสี้ยววินาที สายตานั้นอ่อนโยนลงทันใด ต่างจากตอนมองลุงชวนราวกับคนละคน “เหมยไปรอในบ้านก่อนครับ ที่เหลือผมจัดการเอง” กวินสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงด้วยอำนาจที่ทำให้ลุงชวนถึงกับตัวสั่นเทา “ไม่ค่ะกวิน... เรามาทำธุรกิจกันให้จบวันนี้เลยดีกว่า” เหมยเดินเข้ามาใกล้พลางเหยียดยิ้มที่มุมปาก เธอก้าวเข้าหาลุงชวนช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก “ลุงอยากได้เมล็ดพันธุ์นี้ใช่ไหมคะ? ได้ค่ะ... ฉันจะให้ แต่ถ้าเมล็ดพันธุ์นี้ไปอยู่ในมือลุงแล้วมันไม่โต หรือมีปัญหาอะไร ลุงก็อย่ามาโวยวายทีหลังแล้วกัน” ลุงชวนชะงักงัน แววตาโลภโมโทสันฉายชัด “แก... แกจะให้อย่างนั้นรึ?” “ให้ค่ะ... แต่อยู่ที่ว่าลุงจะมีปัญญา ‘ดูแล’ มันให้รอดหรือเปล่า” เหมยล้วงถุงผ้าใบเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง ซึ่งภายในนั้นคือ ‘เมล็ดพันธุ์เร่งโต’ ที่เธอเตรียมไว้ดัดหลังคนโลภโดยเฉพาะ เมล็ดพันธุ์นี้จะเติบโตอย่างรวดเร็วและสวยงามในดินที่มีสารอาหารพิเศษแบบในไร่ของเธอเท่านั้น แต่หากนำไปปลูกในดินเสื่อมโทรมที่ลุงชวนเคยทำลายไว้ มันจะดูดซับธาตุอาหารจนหมดสิ้นภายในสามวันและกลายเป็นหญ้าคาที่ไม่มีค่าอะไรเลย ลุงชวนรีบคว้าถุงผ้าไปอย่างรวดเร็วราวกับกลัวเธอจะเปลี่ยนใจ ก่อนจะรีบหันหลังเดินหนีไปโดยไม่ลืมทิ้งท้ายเสียงข่มขู่ “จำไว้นะนังเหมย ครั้งหน้าถ้าไร่แกไม่มีอะไรให้ข้าอีก ข้าไม่มาแค่จุดไฟแน่!” เมื่อร่างของลุงชวนลับหายไปในความมืด กวินจึงถอนหายใจยาว พลางหันมามองเหมยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ทำไมคุณถึงให้เขาไปง่ายๆ แบบนั้น? นั่นมันของล้ำค่าไม่ใช่เหรอ?” เหมยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะสดใสท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด “ของล้ำค่าก็ต้องคู่กับคนฉลาดค่ะกวิน คนอย่างลุงชวนน่ะ... เหมาะกับของปลอมที่พ่นยาพิษใส่ตัวเองมากกว่า” ทว่าความตึงเครียดไม่ได้จางหายไปเพียงเท่านั้น เสียงเครื่องยนต์รถกระบะคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดที่หน้าไร่อย่างรวดเร็ว ชายฉกรรจ์ในชุดดำสี่คนก้าวลงจากรถพร้อมกับปืนพกที่เหน็บอยู่ที่เอว พวกเขาไม่ใช่คนของลุงชวน... กวินหรี่ตาทันทีเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่แขนเสื้อของชายคนหนึ่ง “เหมย... ถอยไปข้างหลังผมเร็ว!” กวินคว้าตัวเหมยมาซ่อนไว้ด้านหลังทันที ชายชุดดำคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ผู้กองกวิน... ไม่เจอกันนานนะ หวังว่าชีวิตในไร่จะสุขสบายดี จนลืมไปแล้วว่า ‘หนี้’ ที่คุณติดค้างพวกเราไว้น่ะ... ถึงเวลาต้องชดใช้ด้วยชีวิตแล้ว” เหมยรู้สึกถึงความสั่นเทาที่ส่งผ่านมาทางแผ่นหลังของกวิน ความลับของชายหนุ่มที่เธอไม่เคยรู้กำลังจะเปิดเผยออกมา และดูเหมือนว่าชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่เธอวาดฝันไว้ กำลังจะกลายเป็นสนามรบที่เธอต้องร่วมมือกับเขาเพื่อเอาชีวิตรอด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเหมยและผู้กองกวินมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ