เซียนเกษตรสาวกับนายทหารมาดเข้ม: ปฏิบัติการฟื้นฟูไร่ร้างให้เป็นสวรรค์•ตอนที่ 7

ตลาดนัดชุมชนและการแจ้งเกิด

ผลงานโดย กระท่อมไผ่ริมธาร
"ถ้าคุณยังขยับตัวเข้าใกล้ฉันมากกว่านี้ เกรงว่าแผ่นหลังของคุณอาจจะต้องรับกระสุนจริงแทนที่จะเป็นแค่รอยกระสุนเก่าแล้วนะคะ ผู้กองกวิน" คำพูดของเหมยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัวไม้เก่า ขณะที่ปลายนิ้วเรียวของเธอกำลังหั่นหัวผักกาดขาวด้วยจังหวะที่มั่นคงและเฉียบคม เสียงมีดกระทบเขียงดัง *ฉับ ๆ* เป็นจังหวะที่สะท้อนถึงความนิ่งสงบภายในจิตใจ แม้ว่าเบื้องหลังของเธอในตอนนี้ จะมีร่างหนาของอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษที่เพิ่งถอยห่างออกไปอย่างเสียดาย ความสั่นเทาที่เธอสัมผัสได้จากแผ่นหลังของเขาเมื่อคืนยังคงทิ้งร่องรอยความสงสัยไว้ในใจ ความลับของกวินไม่ใช่เรื่องธรรมดา รอยแผลเป็นลึกที่หัวไหล่และอาการตื่นตัวต่อสู้ในยามวิกาล บ่งบอกชัดเจนว่าชีวิตสโลว์ไลฟ์ท่ามกลางธรรมชาติที่เธอวาดฝันไว้ กำลังจะกลายเป็นสนามรบจริง ๆ เหมยเหลือบมองชายหนุ่มผ่านเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่าง กวินไม่ได้ตอบคำถาม เขายังคงยืนกอดอกพิงวงกบประตู ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา—มีทั้งความห่วงใย ความดุดัน และความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ผมแค่วิตกเรื่องความปลอดภัยของคุณ... ตลาดนัดชุมชนวันนี้ ลุงชวนต้องไม่ปล่อยให้คุณเอาผักพวกนั้นไปขายได้ง่าย ๆ แน่" กวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เจือความกังวลที่เขาพยายามปกปิด เหมยหัวเราะในลำคอเบา ๆ รอยยิ้มที่มุมปากของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจระดับเชฟสตรีทสมองเพชร "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะค่ะ คนอย่างลุงชวน ถ้าไม่โดนตบหน้าด้วยความจริงสักฉาก ก็คงไม่รู้สำนึกหรอกว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของที่ดินผืนนี้ตัวจริง" เช้าตรู่ ณ ตลาดนัดชุมชนประจำตำบล บรรยากาศเต็มไปด้วยความจอแจ เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนแข่งกันเรียกลูกค้า กลิ่นอายของวิถีชีวิตชนบทอบอวลไปด้วยกลิ่นควันไฟจากเตาถ่านและกลิ่นอับของเสื้อผ้ามือสอง ทว่าทันทีที่รถอีแต๋นคันเก่าของกวินแล่นเข้ามาจอดที่หน้าแผงค้าหมายเลขสิบสอง สายตาทุกคู่ในตลาดก็ราวกับถูกดึงดูดให้หันมามองเป็นตาเดียว ไม่ใช่เพราะตัวรถ แต่เป็นเพราะกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่สานด้านหลังรถต่างหาก! "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมหวานชวนน้ำลายสอชะมัด!" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากกลุ่มแม่บ้านที่ยืนเลือกซื้อปลาสด เหมยลงจากรถด้วยท่าทางคล่องแคล่ว วันนี้เธอสวมชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายแต่ดูสะอาดตา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจ เธอไม่ได้นำผักผลไม้หน้าตาดาษดื่นมาขาย แต่สิ่งที่เรียงรายอยู่ในตะกร้าคือ มะเขือเทศราชินีสีแดงสดราวกับทับทิม เมล็ดอวบอิ่มเปล่งประกายล้อแสงแดดอ่อนยามสาย และที่สะดุดตาสุด ๆ คือ "แตงกวาญี่ปุ่น" ที่มีความยาวได้สัดส่วน ผิวสีเขียวเข้มเต่งตึงไร้รอยตำหนิ ที่สำคัญที่สุดคือ พลังงานชีวิตที่แผ่ออกมาจากพืชผลเหล่านี้ เป็นผลพวงโดยตรงจากน้ำค้างในมิติลับที่เธอครอบครอง ซึ่งช่วยเร่งการเจริญเติบโตและยกระดับคุณภาพจนเกินมาตรฐานทั่วไปหลายเท่า กวินช่วยยกตะกร้าลงมาวางอย่างทะมัดทะแมง กล้ามเนื้อภายใต้เสื้อยืดสีเข้มขยับไหวตามแรงดึงดูดสายตาของสาว ๆ ในตลาดจนหลายคนต้องเหลียวมองซ้ำ แต่อดีตทหารหนุ่มกลับไม่สนใจสายตาใคร เขายืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังเหมยราวกับองครักษ์พิทักษ์ราชินี "เอ้า! เร่เข้ามาจ้า! ผักสด ๆ ปลอดสารพิษ กรอบ หวาน ฉ่ำน้ำ ส่งตรงจากไร่หยกสวรรค์! ชิมก่อนซื้อ ไม่หวาน ไม่สด ไม่ต้องจ่ายเงินค่ะ!" เหมยส่งเสียงหวานใสแต่ทรงพลัง กังวานไปทั่วบริเวณตลาด ความกล้าหาญและรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นของเหมยทำให้ฝูงชนเริ่มลังเลที่จะเดินผ่าน สตรีวัยกลางคนคนหนึ่งซึ่งเป็นภรรยาของกำนันในพื้นที่เดินเข้ามาใกล้แผงด้วยความสงสัย หยิบมะเขือเทศลูกหนึ่งขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ "ยายหนูตระกูลลุงชวนนี่นา... ผักนี่ลูกใหญ่ผิดหูผิดตาจริง ๆ จะกินได้แน่นะ?" "เชิญพิสูจน์ด้วยตัวเองเลยค่ะคุณป้า" เหมยหยิบมีดเล่มเล็กมาหั่นมะเขือเทศลูกนั้นแบ่งเป็นชิ้นพอดีคำอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมหวานสดชื่นของมะเขือเทศกระจายฟุ้งทันทีที่เนื้อในถูกเปิดออก ทันทีที่ภรรยาของกำนันส่งเข้าปาก ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นทันที ความหวานฉ่ำที่ระเบิดออกมาพร้อมความกรอบละมุนลิ้นทำให้เธออุทานออกมาเสียงดัง "อร่อย! หวานฉ่ำขนาดนี้ นี่มันมะเขือเทศหรือผลไม้กันแน่เนี่ย!" สิ้นเสียงอุทานนั้นราวกับสัญญาณเปิดประตูเขื่อน ฝูงชนที่ยืนลังเลต่างพากันกรูเข้ามาแย่งกันหยิบแย่งกันจับตะกร้าผักของเหมยจนแทบจะเหยียบกันตาย เสียงเงินเหรียญและธนบัตรถูกยื่นเข้ามาแลกกับพืชผลในตะกร้าอย่างรวดเร็วจนมือเป็นระวิง เหมยยิ้มรับเงินสดที่หลั่งไหลเข้ามาในกระเป๋า หัวใจพองโตด้วยความสะใจเมื่อนึกถึงใบหน้าของลุงชวนที่กำลังจะคลั่งตายเมื่อรู้ข่าวนี้ ทว่า ในขณะที่ความชุลมุนกำลังถึงขีดสุด เสียงโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดก็ดังแหวกฝูงชนเข้ามา "หลบไป! พวกแกหลบไปให้หมดนะ! ใครอนุญาตให้มาขายของที่นี่วะ!" ร่างท้วมของลุงชวนเดินนำหน้าลูกน้องอันธพาลอีกสามคนแหวกฝูงชนเข้ามา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเล็กหรี่มองเงินในมือของเหมยด้วยความโลภระคนอิจฉา "นังเด็กนี่! แกกล้าดียังไงมาตั้งแผงขายของในเขตอิทธิพลของฉัน แถมยังเอาของชั้นต่ำพวกนี้มาหลอกลวงชาวบ้านอีก!" เหมยหยุดมือจากการทอนเงิน เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับลุงชวนด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ไม่มีความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้าแม้แต่น้อย "ของชั้นต่ำอย่างงั้นเหรอคะลุงชวน? แต่ดูท่าทางชาวบ้านเขาจะติดใจจนเงินในกระเป๋าฉันจะล้นอยู่แล้วนะคะ หรือว่าลุงอิจฉาที่ไม่มีปัญญาปลูกผักดี ๆ แบบนี้ขายกันแน่?" "ปากดีนักนะนังตัวดี! แกคิดว่ามีไอ้ทหารตกอับนี่คอยคุ้มครองแล้วจะกร่างได้งั้นเหรอ?" ลุงชวนพยักเพยิดให้ลูกน้องขยับเข้าไปล้อมแผงค้า พร้อมกับเอื้อมมือจะปัดตะกร้าผักทิ้งด้วยความโมโห กวินก้าวขึ้นมาบังหน้าเหมยไว้ในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที มือหนาคว้าข้อมือของลูกน้องลุงชวนที่กำลังจะคว้าไม้บรรทัดมาฟาด บิดเพียงนิดเดียวเสียงกระดูกลั่นก็ดังขึ้นท่ามกลางความตกใจของทุกคน "ถ้าแกแตะต้องของชิ้นเดียวในแผงนี้ นิ้วของแกคงไม่ได้กลับไปใช้พิมพ์ลายนิ้วมืออีกนะ" เสียงทุ้มต่ำของกวินดังขึ้นอย่างเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัว ลุงชวนหน้าถอดสี ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความหวาดกลัว แต่ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงรถจักรยานยนต์คันหรูหลายคันก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าตลาด พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสากลภูมิฐานก้าวลงมาจากรถ เขาคือ "เสี่ยปกรณ์" นักธุรกิจผู้มีอิทธิพลตัวจริงในอำเภอที่ลุงชวนแอบอ้างชื่อหาผลประโยชน์มาตลอด เสี่ยปกรณ์กวาดสายตามองมาที่แผงของเหมย ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่แตงกวาญี่ปุ่นลูกสุดท้ายในตะกร้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายวัยกลางคน "น่าสนใจจริง ๆ... ผักคุณภาพระดับนี้ ฉันกว้านซื้อทั้งหมด สองหมื่นบาท พอใจไหมแม่สาวน้อย?" เสี่ยปกรณ์เอ่ยพร้อมกับโยนกระเป๋าหนังอัดแน่นด้วยธนบัตรลงบนโต๊ะ เหมยหรี่ตามองกระเป๋าเงินตรงหน้า สมองเพชรของเหมยประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่แค่เรื่องการค้าขายธรรมดาอีกต่อไปแล้ว เสี่ยปกรณ์กำลังเข้ามาพัวพันกับเธอด้วยจุดประสงค์บางอย่างที่ซ่อนเร้น ทว่า ก่อนที่เหมยจะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือตกลง กวินกลับเอื้อมมือไปปิดซิปกระเป๋าเงินนั้น แล้วดันมันกลับไปหาเสี่ยปกรณ์ด้วยสายตานิ่งสนิท "ขอโทษด้วยครับ... ของในไร่เรา ไม่ขายให้คนที่มีกลิ่นอายของเลือดและยาเสพติด" สิ้นคำพูดของกวิน ลุงชวนและเสี่ยปกรณ์ต่างหน้าเปลี่ยนสีไปพร้อมกัน ท่ามกลางความตกตะลึงของชาวบ้านทั้งตลาด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความแซ่บและเรื่องราวฟินๆ ในตอนนี้นะคะ
สารจากนักเขียน (กระท่อมไผ่ริมธาร)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซียนเกษตรสาวกับนายทหารมาดเข้ม: ปฏิบัติการฟื้นฟูไร่ร้างให้เป็นสวรรค์ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%