เมื่อความจริงเปิดเผย

"ถ้าหลักฐานในมือฉันเรียกว่า 'เรื่องแต่ง' เอกสารสิทธิ์การถือครองที่แกเอาไปจำนองกับนายทุนเงินกู้นอกระบบเมื่อสามวันก่อน คงเป็น 'ความฝันอันเลือนราง' สินะคะ ลุงชวน!" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งก้อนใหญ่ตกลงกลางลานกว้างหน้าสำนักงานที่ดินประจำอำเภอ เรียกสายตาจากชาวบ้านและผู้คนที่มาติดต่อราชการให้หันขวับมามองเป็นตาเดียว ลุงชวนหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ ร่างอ้วนท้วมสั่นเทาด้วยความโกรธปนหวาดกลัว ปากอ้าพะงาบๆ หาคำพูดมาแก้ตัวไม่ได้ เมื่อเผชิญหน้ากับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่เหมยถือไว้ในมืออย่างมั่นคง ข่าวลือเสียๆ หายๆ ที่ถูกปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ว่าเหมยเป็นหญิงสาวไร้ยางอาย แอบลักลอบขายที่ดินมรดกของตระกูลเพื่อไปปรนเปรอผู้ชาย ถูกหักล้างอย่างสิ้นเชิงภายในเวลาไม่ถึงสاعاتด้วยฝีมือของหญิงสาวสตรีทสมองเพชรผู้ไม่เคยยอมให้ใครมาเหยียบย่ำง่ายๆ เหมยปรายตามองญาติผู้พี่ที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อเธอมาโดยตลอด รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างเหนือกว่า ย้อนกลับไปเมื่อคืนก่อน หากไม่ใช่เพราะมิติลับในตัวเธอที่ช่วยเร่งการเจริญเติบโตของสมุนไพรหายาก จนนำไปแปรรูปและขายส่งให้กับพ่อค้าคนกลางรายใหญ่ในเมืองได้อย่างรวดเร็ว เธอคงไม่มีเงินทุนก้อนโตพอที่จะจ้างทนายฝีมือดีมาสืบสาวราวเรื่องและรวบรวมหลักฐานเด็ดมัดตัวลุงชวนได้แน่นหนาขนาดนี้ "แก... แกมันนังเด็กเนรคุณ!" ลุงชวนเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามจะพุ่งเข้ามาแย่งแฟ้มเอกสารในมือเหมยด้วยความโมโหร้าย ทว่า ยังไม่ทันที่ร่างท้วมนั้นจะก้าวถึงตัวเงาร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นสมชายชาตรี ก็ก้าวเข้ามาขวางไว้เสียก่อน ผู้กองกวินยืนนิ่งสงบแต่แผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างไม่ปิดบัง ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองลอดแว่นกันแดด ส่งสัญญาณเตือนเพียงนิดเดียวก็ทำให้ลุงชวนต้องผถอยกรูดด้วยความสัญชาตญาณ "ถอยไปซะ ถ้าไม่อยากให้ฉันใช้กฎหมายข้อหาพยายามทำร้ายร่างกายเพิ่มอีกกระทง" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เฉียบขาดราวกับประกาศิตจากสนามรบ เหมยเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีหนุ่มเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ใจเย็นลง ก่อนจะก้าวออกมายืนเผชิญหน้าด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "จะฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาท หรือจะยอมเซ็นชื่อรับสารภาพต่อหน้าเจ้าพนักงานตรงนี้ดีล่ะคะ ลุงชวน? เลือกเอาเองก็แล้วกัน เพราะถ้าเรื่องนี้ถึงศาลจริงๆ ฉันรับรองว่าไม่ใช่แค่ที่ดินไร่ร้างนั่นหรอกนะคะที่แกจะสูญเสีย แต่อาจจะต้องไปนอนกินข้าวแดงในคุกยาวๆ เลยทีเดียว" บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ เสียงลมหายใจของลุงชวนหอบกระชั้นถี่ด้วยความจนมุม แฟนคลับและชาวบ้านที่ยืนมุงดูเริ่มซุบซิบและชี้ไม้ชี้มือไปยังชายวัยกลางคนผู้กระทำความผิด ความจริงถูกเปิดเผยอย่างหมดเปลือก ไม่มีช่องว่างให้คนตระบัดสัตย์ได้แก้ตัวอีกต่อไป ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังโล่งใจว่าปัญหาสิ้นสุดลงแล้วนั้น เสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ ก็ดังขึ้นมาจากมุมอับของเสาอาคารสำนักงาน ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวแปลกหน้าในชุดสูทราคาแพงก้าวออกมา พร้อมรอยยิ้มพึงพอใจที่เคลือบยาพิษ เธอกวาดสายตามองเหมยและผู้กองกวินด้วยแววตาสมเพชระคนท้าทาย "เก่งมากนี่คะ คุณเหมย... จัดการกับตาแก่ไร้น้ำยาคนนี้ได้สวยงามจริงๆ สมกับที่เป็นอดีตเชฟฝีมือฉกาจ แต่... น่าเสียดายนะคะ ที่คุณจัดการได้แค่หมากตัวเล็กๆ บนกระดานนี้เท่านั้น" เหมยหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณความระแวงพุ่งพล่าน ร่างกายตื่นตัวเต็มที่ ผู้กองกวินขยับตัวเข้ามาบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ พร้อมกับที่หญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นโยนซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองลงบนโต๊ะประชาสัมพันธ์อย่างแรง เสียงเปิดซองเอกสารเผยให้เห็นภาพถ่ายชุดใหม่ ที่ทำให้สีหน้าของเหมยและผู้กองกวินเปลี่ยนสีไปในทันที... เพราะมันคือภาพโฉนดที่ดินผืนสำคัญที่สุดของไร่ ที่ถูกประทับตราอายัดโดยบุคคลปริศนาผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเขตภาคเหนือ! กระท่อมไผ่ริมธารขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความเด็ดเดี่ยวของเหมยในตอนนี้นะคะ หวังว่าตอนนี้นักอ่านจะสนุกจนวางไม่ลงค่ะ