กับดักของคนโลภ

"เหมย! อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ของดีน่ะ ถ้าใช้ไม่เป็น... วันหนึ่งมันจะย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเองเข้าสักวัน!" เสียงกระแทกเสียงของลุงชวนดังลั่นอยู่หน้าไร่ ท่ามกลางชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่แวะเวียนมาดูความคืบหน้าของแปลงผักออร์แกนิกที่กำลังเขียวชอุ่มผิดหูผิดตา เหมยไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแปลงคะน้าใบหยิกที่เธอเพิ่งโรยปุ๋ยพิเศษจากมิติลับลงไป เธอเพียงแค่ขยับปลายนิ้วเช็ดคราบดินบนมือเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาเรียวคมกริบดุจมีดโกนตวัดมองชายวัยกลางคนที่มีแววตาเจ้าเล่ห์ไม่เคยเปลี่ยน "คำเตือนจากลุงชวนเนี่ย ดูหวังดีจังเลยนะคะ" เหมยเหยียดยิ้มที่มุมปาก "แต่ที่น่าแปลกคือ ทำไมลุงต้องปล่อยข่าวไปทั่วตลาดว่า ผักของฉันน่ะใช้สารเร่งจนเป็นพิษ ทั้งที่พืชทุกต้นในไร่นี้ ฉันกินโชว์ให้เห็นกับตามาหลายครั้งแล้ว" ลุงชวนหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย แต่ยังคงเชิดหน้าท้าทาย "ฉันก็แค่พูดตามที่คนเขาเล่ากันมา ใครจะไปรู้ว่าเธอไปแอบเอาของดีมาจากไหนถึงได้โตเอาๆ ในเวลาแค่ชั่วข้ามคืนแบบนี้ เดี๋ยวเกิดมีคนกินเข้าไปแล้วเป็นอะไรขึ้นมา ชื่อเสียงหมู่บ้านเราก็เสียหมดสิ!" "ถ้าห่วงหมู่บ้าน ทำไมไม่มาช่วยฉันถอนหญ้าล่ะคะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นมา ผู้กองกวินก้าวออกมาจากโรงเรือนเก็บอุปกรณ์ มือหนาถือจอบขุดดินไว้แน่น แววตาดุดันของอดีตทหารรบพิเศษที่ยังคงเหลือเค้าความเด็ดขาดทำให้ชาวบ้านที่กำลังซุบซิบถอยกรูดออกไปก้าวหนึ่ง กวินเดินมาหยุดยืนข้างเหมย ร่างสูงใหญ่ของเขาเปรียบเสมือนกำแพงที่ปกป้องเธอจากความวุ่นวายภายนอก มือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่บางอย่างอ่อนโยน สัมผัสนั้นแฝงความหมายว่า 'ฉันอยู่ตรงนี้' "ผู้กองกวิน... เรื่องเกษตรมันเรื่องของผู้หญิง เธอก็แค่เด็กสาวที่หลงผิด คิดจะทำนาบนหลังคนด้วยของปลอมๆ" ลุงชวนพยายามจะเปลี่ยนประเด็น แต่แววตาที่เขามองไปยังผักในแปลงนั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความโลภ เหมยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบจนลุงชวนเสียวสันหลัง "ถ้าอยากพิสูจน์นักว่าผักของฉันเป็น 'ของปลอม' เย็นนี้ฉันจะเปิดมื้อพิเศษที่ศาลาไร่ เชิญทุกคนในหมู่บ้านมาทานได้เลยค่ะ ใครอยากตรวจสอบว่ามันเป็นพิษหรือเป็นยา ก็เชิญมาพิสูจน์ด้วยลิ้นของตัวเอง แต่ถ้าใครใส่ร้ายป้ายสีฉันอีก... เตรียมตัวจ่ายค่าเสียหายให้คุ้มกับชื่อเสียงที่เสียไปได้เลยนะคะ เพราะฉันไม่ใช่คนใจดีที่จะยอมให้ใครมาเหยียบจมูกได้ง่ายๆ" เมื่อลุงชวนเดินกระฟัดกระเฟียดจากไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่อึมครึม เหมยถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าจากการรับมือคนพาลเริ่มเกาะกิน แต่กวินกลับหันมามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ "วันนี้คุณทำได้ดีมากครับเหมย แต่ระวังหน่อยนะ ลุงชวนน่ะไม่ได้มาแค่ตัวเปล่า เขาเพิ่งแอบไปคุยกับกลุ่มพ่อค้าคนกลางในเมืองมาเมื่อเช้า ผมได้ยินข่าวว่าพวกนั้นเตรียมจะนำพืชพันธุ์แปลกๆ มาปล่อยในหมู่บ้านเราเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของผลผลิตคุณ" "ทำลายผลผลิตฉันเหรอคะ?" เหมยหรี่ตาลง แผนการในหัวเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว "ถ้าเขาอยากเล่นเกมสกปรก ฉันก็จะสอนให้เขารู้ว่า... การเป็นเกษตรกรที่แท้จริง ไม่ได้มีแค่จอบกับเสียม แต่มีสมองที่จะเปลี่ยน 'กับดัก' ของเขาให้กลายเป็น 'โอกาส' ของเราด้วย" ตกเย็น กลิ่นหอมฟุ้งของ 'แกงเลียงกุ้งสดผักหวานป่า' ที่เหมยปรุงจากผักในไร่สดๆ ลอยละล่องไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมหวานปนเผ็ดร้อนจางๆ ของพริกไทยสดทำให้ใครที่เดินผ่านไปมาต้องชะงัก ในขณะที่ชาวบ้านเริ่มทยอยกันมาที่ศาลาไร่เพื่อพิสูจน์รสชาติอาหารตามคำท้าทายนั้นเอง ลุงชวนก็นั่งกุมขมับอยู่ในห้องทำงานมืดๆ ของเขา มือถือในมือสั่นไหว เขาเพิ่งได้รับข้อความบางอย่างจาก 'นายทุน' ลึกลับที่เขาไปทำสัญญาด้วย ข้อความนั้นสั้นกระชับแต่ชวนให้หัวใจหยุดเต้น: *"พืชที่คุณนำไปวางในไร่ของเหมยเพื่อดิสเครดิต... มันเริ่ม 'งอก' ออกมาเป็นดอกสีม่วงเข้มในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง ถ้าเหมยรู้ตัวว่าคุณทำอะไรลงไป คุณจะไม่มีโอกาสได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้"* ลุงชวนหน้าซีดเผือด รีบวิ่งไปยังไร่ของเหมยด้วยความร้อนรน แต่เมื่อไปถึงเขาก็ต้องชะงักค้าง เมื่อพบว่า 'พืชพันธุ์ต้องห้าม' ที่เขานำไปแอบหย่อนไว้ในแปลงของเหมยนั้น ถูกขุดขึ้นมาวางไว้อย่างเป็นระเบียบหน้าศาลา และรอบๆ นั้น... มีกองกำลังตำรวจนอกเครื่องแบบยืนล้อมอยู่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย เหมยเดินถือจานแกงเลียงออกมา พร้อมรอยยิ้มหวานที่ทำให้ลุงชวนใจสั่น "ลุงชวนคะ... ของฝากที่ลุงเอามาให้ในแปลงผักของฉันเนี่ย มันสวยดีนะคะ แต่เสียดายที่กฎหมายเขากำลังต้องการตัวคนที่ครอบครองพืชผิดกฎหมายนี้พอดีเลย... กวินคะ ช่วยพาแขกผู้มีเกียรติคนนี้ไปส่งที่สถานีหน่อยนะคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วไร่ ท่ามกลางเสียงหวอรถตำรวจที่ดังแทรกขึ้นมาจากไกลๆ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ลุงชวนซึ่งเข่าทรุดลงกับพื้น แต่ทันใดนั้นเอง... ชายลึกลับที่แอบซุ่มอยู่ในเงามืดหลังกระท่อมไผ่ก็ชักมีดสั้นออกมา แล้วพุ่งตรงเข้าหาเหมยโดยที่ไม่มีใครตั้งตัว! "เหมย! ระวัง!" กระท่อมไผ่ริมธารขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เหมยในทุกตอนนะคะ หวังว่าตอนนี้นักอ่านจะสนุกจนวางไม่ลงค่ะ