ผู้ช่วยจำเป็น

เสียงกระแทกของท่อนไม้ขนาดเท่าต้นขาตกลงบนพื้นดินเปียกชื้นดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยแรงสะเทือนที่ส่งตรงถึงปลายเท้าจนเหมยต้องหยุดมือจากการถอนวัชพืช เธอยืดตัวขึ้นช้าๆ ใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้า ก่อนจะกวาดสายตามองชายหนุ่มในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มและกางเกงสนามเซอร์ๆ ที่กำลังงละเลงแรงกายลงกับงานปรับปรุงโรงเรือนเพาะชำด้วยสีหน้านิ่งขรึม นี่คือเช้าวันเสาร์แรก... วันที่ผู้กองหนุ่มผู้เยือกเย็นและขึ้นชื่อเรื่องความระ1เบียบวินัย ตัดสินใจสละเวลาวันหยุดสุดสัปดาห์มา "ช่วยงาน" ที่ไร่ร้างของเธออย่างเป็นทางการ "ถ้าคุณออกแรงหักโหมขนาดนั้น เกรงว่าเสาไม้สนที่ฉันอุตส่าห์คัดมาอย่างดีคงได้หักคามือก่อนที่หลังคาจะได้มุงเสร็จนะคะ ผู้กอง" เหมยเอ่ยแซوด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาคู่คมกริบกวาดสำรวจเรือนร่างสมส่วนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อซึ่งชุ่มไปด้วยเหงื่อไคล ภาพตรงหน้าชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะเสียจนเธอต้องแกล้งเบนสายตาไปมองกองปุ๋ยหมักแทน กวินชะงักมือเล็กน้อย เขายกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ขมับ ดวงตาคมกราบกิ่งไม้ไหวหันมามองเจ้าของไร่ที่ยืนกอดอกพิงจอบ สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความดุดันเหมือนยามอยู่ในค่ายทหาร แต่กลับฉายแววอบอุ่นและประกายความคลั่งรักที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน—หรืออันที่จริง ก็ไม่ได้แนบเนียนสักเท่าไหร่ในสายตาของหญิงสาว "ผมไม่ได้หักโหมครับ... เอ่อ หมายถึง ฉันแค่อยากให้งานมันเสร็จไวขึ้น ไร่ของคุณมีพื้นที่กว้างเกินกว่าจะปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวต้องมาหลังขดหลังแข็งทำอยู่ฝ่ายเดียว" กวินเกือบหลุดคำพูดติดปากสมัยอยู่ในกองร้อยออก It แต่ก็แก้คำแทนตัวได้อย่างทันท่วงที จนเหมยต้องหลุดหัวเราะคิกออกมาด้วยความเอ็นดู สำนวนเล่าเรื่องสไตล์ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ยุคใหม่ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา บรรยากาศของไร่ร้างที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยเศษวัชพืช บัดนี้กลับมีชีวิตชีวาขึ้นถนัดตาเมื่อมีเงาร่างของอดีตนายทหารหนุ่มเข้ามาช่วยจัดการโครงสร้างพื้นฐานต่างๆ ตั้งแต่วางระบบน้ำหยด ซ่อมแซมรั้วไม้ ไปจนถึงการยกแปลงปลูกผักออร์แกนิกที่เหมยใช้มิติลับช่วยเร่งการเจริญเติบโตของเมล็ดพันธุ์ แต่ความสงบสุขในไร่ มักจะมีมารผจญมาคั่นจังหวะเสมอ... เสียงเครื่องยนต์รถกระบะเก่าๆ ที่ส่งเสียงคำรามดังกระหึ่มมาแต่ไกล ทำเอาบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที รถกระบะคันโตพ่นควันดำโขมงก่อนจะเบรกเอี๊ยดลงที่หน้าประตูรั้วไร่ ร่างอ้วนท้วนของลุงชวนก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางกร่างดั่งเจ้าของพื้นที่ สีหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความโลภที่ปิดไม่มิด "อ้าว แม่เหมย หลานรัก... ขยันขันแข็งเสียจริงนะ ถึงกับไปลากผู้ชายหน้าไหนไม่รู้มาช่วยงานถึงในไร่ลับตาคนแบบนี้ ระวังข่าวลือเสียหายจะเข้าหูคนในหมู่บ้านเข้าล่ะ!" เสียงแหลมสูงของลุงชวนเอ่ยทักทายด้วยถ้อยคำเหน็บแนม สายตาโลภระยับกวาดมองไปทั่วบริเวณโรงเรือนที่กำลังถูกรีโนเวทใหม่ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่กองเครื่องมือและแปลงผักเขียวขจีที่เติบโตเร็วกว่าปกติอย่างน่าประหลาดใจ เหมยหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว เธอก้าวเท้าเดินออกจากแปลงผัก ตรงไปยังรั้วไม้ไผ่ที่ลุงชวนยืนเกาะอยู่ โดยมีกวินเดินตามประกบมาติดๆ อย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาตามตัวที่พร้อมจะปกป้องเธอจากภินท์ภัยทุกรูปแบบ "ปากว่างนักเหรอคะ ถึงได้เอาเวลาทำมาหากินมาเดินเห่าหอนแถวรั้วบ้านคนอื่น หรือว่าเงินที่เอาไปจากหลานสาวคนนี้เมื่อคราวก่อนมันหมดเกลี้ยงจนต้องมาหาเรื่องไถรอบใหม่อีก?" เหมยสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราustใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ลุงชวนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ เผยสันดานดิบออกมาอย่างไม่ปิดบัง "นังเด็กปากดี! แกอย่ามาทำเป็นอวดดีนะ ที่ดินตรงนี้มันเคยเป็นของตระกูลเรา แกมันก็แค่คนนอกที่บังเอิญมีชื่อในโฉนดช่วงที่ตาแก่ใกล้ตาย เอกสารสิทธิ์พวกนั้นมันอาจจะมีช่องโหว่ที่ฉันกำลังให้ทนายตรวจสอบอยู่ก็ได้!" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน ชั่วขณะนั้นเอง กวินก็ก้าวออกมายืนบังร่างเพรียวของเหมยไว้ครึ่งหนึ่ง ไหล่กว้างและส่วนสูงที่เหนือกว่าทำให้ลุงชวนต้องผถะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว อดีตทหารหน่วยรบพิเศษไม่ได้เอ่ยคำขู่ใดๆ ออกมาสักคำ ทว่าดวงตาคู่คมที่ทอดมองไปยังชายสูงวัยตรงหน้ากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แรงกดดันมหาศาลที่ถูกแผ่ออกมาจากสัญชาตญาณนักล่าทำเอาลุงชวนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ถ้าคิดจะใช้กฎหมายมาข่มขู่... เชิญตามสบายครับ แต่ถ้าคิดจะมาสร้างความรำคาญหรือคุกคามเจ้าของไร่แห่งนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ผมคงต้องใช้วิธีการของผมในการจัดการ 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ'" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังขนลุกซู่ ลุงชวนหน้าซีดเผือดลงถนัดตา แม้จะเจ็บใจจนตัวสั่น แต่เมื่อปะทะเข้ากับแววตาที่เอาจริงของกวิน เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันกรอด ชี้หน้าคาดโทษด้วยความแค้นเคือง "ฝากไว้ก่อนเถอะนังเหมย แกกับไอ้หน้าตัวผู้คนนี้จะต้องเสียใจ!" ว่าแล้วก็สะบัดตูดขึ้นรถกระบะแล้วขับหนีออกไปอย่างหัวเสีย ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วทางเข้าไร่ เมื่อรถคันนั้นลับสายตาไป เหมยก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับชายหนุ่มข้างกาย เธอยกมุมปากยิ้มบางๆ "ขอบคุณนะคะผู้ช่วยจำเป็น... ดูท่าทางวันนี้คุณคงต้องเหนื่อยเป็นสองเท่าแล้วล่ะค่ะ" กวินสบตาเหมยกลับด้วยแววตาที่อ่อนแสงลงทันที ริมฝีปากหยักลึกระบายยิ้มอบอุ่นที่นานๆ ครั้งจะปรากฏให้เห็น "เพื่อคุณ... ผมไม่เหนื่อยหรอกครับ อีกอย่าง งานในไร่ก็ใกล้เสร็จแล้วด้วย ว่าแต่วันนี้คุณเชฟมือทองจะทำเมนูอะไรตอบแทนแรงงานคนนี้ล่ะครับ?" เหมยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจ "เรื่องกินเรื่องใหญ่ระดับชาติอยู่แล้วค่ะ! ว่าแต่วันนี้วัตถุดิบในมิติลับของฉันเพิ่งจะเก็บเกี่ยวผลผลิตล็อตแรกได้พอดี เราจะทำเมนูเด็ดที่รับรองว่ากลิ่นหอมจะลอยไปไกลจนคนทั้งหมู่บ้านต้องเหลียวหลัง..." หญิงสาวเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ขณะเอ่ยประโยคถัดมา "นั่นก็คือ 'ไก่บ้านต้มสมุนไพรจีนสูตรโบราณ' เคี่ยวด้วยไฟอ่อนกับรากโสมป่าและเห็ดหอมสดจากแปลงออร์แกนิก รับรองว่าซดน้ำซุปคำเดียว แรงที่คุณเสียไปวันนี้จะกลับคืนมาเป็นเท่าตัวแน่นอนค่ะ" พูดจบ เหมยก็หมุนตัวเตรียมเดินนำหน้ากลับไปยังกระท่อมไม้ไผ่เพื่อเตรียมเครื่องปรุง แต่ทว่า... ก้าวเท้าได้เพียงก้าวเดียว เธอก็ต้องชะงักกึกเมื่อข้อมือเรียวถูกมือหนาคว้าเอาไว้เบาๆ กวินไม่ได้ปล่อยมือ เถมยังดึงรั้งเธอให้หันกลับมาประชิดตัวอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอด้วยความหมายบางอย่างที่ซ่อนเร้นมานาน "ไก่ต้มสมุนไพรฟังดูน่าสนใจดีครับ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหูของเธอ ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล "แต่ถ้าเปลี่ยนจาก 'กินข้าว' มาเป็น 'กินคนทำ' แทน... พอจะพิจารณาเป็นกรณีพิเศษได้ไหมครับคุณเจ้าของไร่?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันเสมอนะคะ (กระท่อมไผ่ริมธาร)