ความริษยาที่ไม่รู้จักพอ

"ถ้าคิดว่าการส่งพวกเศษสวะมาวางเพลิงโรงเก็บของ จะทำให้ฉันก้มหัวยอมจำนนล่ะก็... พวกคุณคงประเมินสมองของอดีตเชฟสตรีทสมองเพชรคนนี้ต่ำเกินไปหน่อยแล้วค่ะ" น้ำเสียงของเหมยราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับจนขึ้นเงา ดวงตาคู่สวยกวาดมองร่างที่ก้าวลงมาจากรถกระบะลึกลับด้วยแววตานิ่งสงบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกตกใจอย่างที่ผู้มาเยือนวาดฝันไว้ ท่ามกลางแสงไฟสเก๊าท์ไลท์ที่สาดส่องตัดความมืดมิดของยามวิกาล บรรยากาศรอบบริเวณไร่พริบตาเดียวก็ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่ ร่างที่ก้าวลงมานั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'เสี่ยธนา' เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์สีเทาผู้ทรงอิทธิพลประจำจังหวัด บุคคลที่ถูกบันทึกไว้ในข่าวหน้าหนึ่งเมื่อสามปีก่อนว่าเสียชีวิตอย่างอนาถในเหตุการณ์ระเบิดตึกร้างใจกลางเมืองหลวง ทว่าบัดนี้ เขากลับยืนอยู่ตรงหน้าด้วยร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรง พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก รอยแผลเป็นเป็นทางยาวตั้งแต่กกหูลงมาถึงลำคอใต้ร่มผ้าขยับตามแรงยิ้ม น่าสะพรึงกลัวเสียยิ่งกว่าภูตผีปีศาจ "ตกใจมากสินะ แม่ตัวดี... คิดไม่ถึงล่ะสิว่าฉันยังไม่ตาย?" เสี่ยธนากลั้วหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนสะอิดสะเอียน เขากวาดสายตามองไปรอบบริเวณไร่ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความเขียวขจีของพืชผลนานาชนิด รอยยิ้มริษยาฉายชัดในแววตา "ที่ดินผืนนี้ สภาพแวดล้อมแบบนี้... มันไม่สมควรตกมาอยู่ในมือของเด็กกะโปโลอย่างเธอ! สามปีก่อน แกกับตระกูลของแกเกือบจะทำลายแผนการใหญ่ของฉันราบคาบ วันนี้... ฉันจะมาทวงทุกอย่างคืน ทั้งที่ดิน ทั้งสูตรลับบ้าๆ นั่น และชีวิตของแกสองคนผัวเมีย!" ผู้กองกวินไม่รอให้ชายตรงหน้าสาธยายความแค้นจนจบ ปืนพกลูกซองสั้นในมือถูกกระชับแน่น ลำกล้องสีดำสนิทเล็งตรงไปยังจุดสำคัญของเสี่ยธนาราวกับจับวาง รัศมีความดุดันและกลิ่นอายเลือดสนามรบแผ่พุ่งออกมาจากตัวชายหนุ่มจนคนของเสี่ยธนาที่ถือแกลลอนน้ำมันอยู่ด้านหลังถึงกับผอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว "ถ้าไม่อยากให้สมองของแกกระจายติดกระจกรถคันนั้น ไสหัวออกไปจากเขตไร่ของฉันซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของกวินทรงพลังพอที่จะทำให้ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีคำขู่ ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงความจริงจังที่พร้อมลั่นไกได้ทุกวินาที เหมยยกมือขึ้นแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม เธอก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบ สมองเพชรของเหมยกำลังประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ภาพกลิ่นควันจางๆ ที่ลอยมาจากหลังโรงเก็บของเมื่อครู่กับกลิ่นน้ำมันเบนซินที่โชยมาตามลม ยืนยันได้ทันทีว่าแผนการชั่วร้ายของลุงชวนและเสี่ยธนาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่พวกมันคงไม่คิดว่า เหมยจะมี 'ระบบมิติลับ' ที่คอยสอดส่องความเคลื่อนไหวรอบไร่ตลอดเวลา 24 ชั่วโมง "ลุงชวนคงจ่ายเงินใต้โต๊ะให้พวกคุณไม่อั้นสินะ ถึงได้กล้าลงทุนมาถึงที่นี่ในยามวิกาลแบบนี้" เหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความขบขัน "แต่ก็น่าสมเพชนะคะ... คนที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ เป็นผีเน่ากับโลงผุอย่างคุณ กลับต้องมาเป็นมือปืนรับจ้างให้ตาแก่เจ้าเล่ห์ที่จ้องจะฮุบสมบัติของหลานตัวเอง คิดว่าแผนการวางเพลิงโรงเก็บของปุ๋ยหมักชีวภาพของฉันจะสำเร็จอย่างนั้นเหรอคะ?" เสี่ยธนาหรี่ตาลงอย่างระแวง รอยยิ้มบนใบหน้าเหرเกร็งขึ้น "แกหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า..." เหมยยกนิ้วขึ้นหมุนปอยผมเล่นอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะผผายมือไปยังโรงเก็บของที่อยู่ห่างออกไปราวห้าสิบเมตร "ของที่พวกคุณสั่งให้ลูกน้องแอบเอาไปราดน้ำมันเตรียมจุดไฟน่ะ มันไม่ใช่ปุ๋ยหมักธรรมดาหรอกนะคะ แต่มันคือ 'สารเร่งปฏิกิริยาเคมีชีวภาพ' ที่ฉันเพิ่งคิดค้นขึ้นมาเพื่อกำจัดวัชพืชและแมลงสาบพันธุ์ดุโดยเฉพาะ... ถ้าหากว่าประกายไฟจากไฟแช็กดวงนั้นตกลงไปบนพื้นดินตรงนั้นล่ะก็..." เหมยเว้นจังหวะไว้เล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายประกายซุกซนแต่น่ากลัวอย่างยิ่งยวด "...แรงระเบิดจากปฏิกิริยาเคมีกับน้ำมันเบนซิน จะทำให้รัศมีรั้วรอบขอบชิดของไร่นี้กลายเป็นทะเลเพลิงสีม่วง ที่จะแผดเผาร่างกายของใครก็ตามที่อยู่ในระยะร้อยเมตรให้สลายกลายเป็นจุลภายในสามวินาทีค่ะ! อยากจะลองพิสูจน์ดูไหมล่ะคะ เสี่ยธนา?" สิ้นคำพูดของเหมย ลูกน้องที่ถือแกลลอนน้ำมันอยู่ด้านหลังถึงกับหน้าซีดเผือด ทิ้งแกลลอนในมือลงพื้นเสียงดังโครมครามด้วยความตื่นตระหนก พวกมันถอยกรูดจนแทบจะล้มทับกันเอง ความโลภที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย เสี่ยธนากัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวงในเวลาเดียวกัน เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่นับว่าผู้หญิงคนนี้พูดเป็นความจริงหรือแค่คำขู่ แต่ดูจากความมั่นใจและแววตานิ่งสงบราวน้ำนิ่งไหลลึกนั้น ทำให้เขาไม่กล้าเสี่ยงเดิมพันด้วยชีวิตของตนเอง "นัง... ปากดีนักนะ!" เสี่ยธนากลั้วเสียงลอดไรฟัน "จำคำวันนี้ไว้ให้ดี เหมย! ไร่ของแกไม่มีทางสงบสุขแน่! ถอย!" เขาตะโกนสั่งลูกน้องเสียงดัง พร้อมกับก้าวถอยหลังขึ้นรถกระบะอย่างหัวเสีย รถกระบะคันลึกลับพ่นควันดำโขมงก่อนจะกลับรถด้วยความเร็วสูงและพุ่งหายไปในความมืดของถนนลูกรังอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไอความชั่วร้ายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในบรรยากาศ กวินลดปืนลงเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและทึ่งระคนกัน มือหนายื่นไปโอบไหล่บางเอาไว้หลวมๆ "เธอไม่ควรเอาตัวเข้าไปเสี่ยงพูดจาขู่พวกมันแบบนั้นเลย เหมย อันตรายเกินไป" เหมยซบหน้าลงกับอกแกร่งของสามีสูดเอาความอบอุ่นเข้ามาเต็มปอด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ "ใครว่าฉันเสี่ยงกันล่ะคะผู้กอง... ฉันไม่ได้ขู่สักหน่อย ของในมิติลับของฉันมันมีฤทธิ์กัดกร่อนจริงๆ นะคะ เพียงแต่ไม่ได้ระเบิดรุนแรงอย่างที่คุยโวไปเมื่อกี้ต่างหากล่ะ" เหมยหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ทว่า ความโล่งใจยังไม่ทันได้แผ่ซ่านทั่วร่าง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของกวินก็แผדเสียงแหลมขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นหยิบเครื่องขึ้นมาดูเบอร์ที่โทรเข้ามา ก่อนจะกดรับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ว่าไง...?" เสียงปลายสายหอบสะท้านและตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เป็นเสียงของผู้ใหญ่บ้านที่ดูแลเขตพื้นที่ติดกัน "ผู้กอง! แย่แล้วครับ! รีบไปดูที่แปลงผักออร์แกนิกโซน B ด่วนเลย! เมื่อกี้มีคนเห็นตาชวนแอบปีนรั้วเข้าไปเทผงอะไรบางอย่างลงในระบบน้ำหยดของแปลงผักส่งออกล็อตใหญ่... ตอนนี้ผักในแปลงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำและเหี่ยวเฉาตายคาต้นต่อหน้าต่อตาแล้วครับ!" ดวงตาของเหมยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ความริษยาของลุงชวนไม่ได้หยุดอยู่แค่การวางเพลิงโรงเก็บของ แต่มันลุกลามไปถึงการทำลายรากฐานชีวิตที่เธอเพิ่งสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อและหยดเลือด! และในวินาทีที่เหมยกำลังจะหันไปสั่งการกวินเพื่อตามล่าตาแก่เจ้าเล่ห์คนนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบมิติลับในหัวของเหมยก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏตรงหน้า... *เตือนภัยระดับวิกฤต: สารพิษชนิดร้ายแรงถูกดูดซึมเข้าระบบรากพืช และกำลังแพร่กระจายไปยังแปลงผักหลักทั้ง 10 ไร่ภายใน 5 นาทีนี้!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ!