เพื่อนบ้านผู้เย็นชาในชุดลายพราง

"ถ้ายังยืนจ้องอยู่แบบนั้น ฉันจะถือว่าคุณเป็นโจรขโมยหมูสามชั้นนะคะ ผู้กอง!" เสียงใสทว่าเฉียบคมดังขึ้นตัดผ่านความเงียบยามพลบค่ำของไร่รกร้าง เหมยใช้ตะหลิวเหล็กเคาะขอบกระทะเสียงดังเคร้งเพื่อดึงสติร่างสูงใหญ่ในชุดลายพรางที่ยืนขวางประตูครัวทะมึน กวินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบใต้ร่มเงาหมวกสนามไม่ได้หลบหนีไปไหน เขากวาดตามองร่างบางในผ้ากันเปื้อนสีมอๆ ที่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมยวนใจของกระเทียมเจียวและน้ำตาลปี๊บ กลิ่นซีอิ๊วขาวชั้นดีผสมผสานกับความหวานเค็มกลมกล่อมที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณนั้น ทำให้กระเพาะอาหารของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชนถึงกับส่งเสียงประท้วงออกมาอย่างน่าอับอาย กวินหรี่ตามองอาหารในกระทะเหล็กใบเก่า เปลวไฟสีส้มแดงสะท้อนอยู่ในดวงตาคมดุ "ผมไม่ได้เป็นโจร... ผมแค่ได้กลิ่นอาหารของคุณลอยไปไกลถึงแปลงผักท้ายไร่ แล้วก็คิดว่าผู้หญิงตัวคนเดียวมาบุกเบิกไร่ร้างแห่งนี้ อาจจะกำลังโดนสัตว์ป่าหรือพวกอันธพาลจากตระกูลลุงชวนมารังควานเข้าให้" "โอ้? เป็นห่วงฉันว่างั้นเถอะ?" เหมยแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน เธอหันกลับไปสนใจหมูสามชั้นเคี่ยวซีอิ๊วดำในกระทะที่กำลังส่งเสียงเดือดปุดๆ น้ำตาลปี๊บเคี่ยวจนเหนียวข้นเคลือบชิ้นเนื้อหนานุ่มเป็นเงางาม "ก่อนจะมาห่วงฉัน เป็นห่วงตัวเองก่อนดีกว่าค่ะ สภาพไร่ของคุณเองยังเอาตัวไม่รอด แล้วยังมีหน้ามาเดินตรวจตราบ้านคนอื่นตอนดึกๆ แบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะค่ะ วันหลังถ้าเดินมามือเปล่าแบบนี้ ฉันอาจจะเอาไม้หน้าสามต้อนรับแทนตะหลิวก็ได้นะ" รอยยิ้มหยันที่มุมปากของหญิงสาวทำให้กวินรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจอย่างประหลาด ผู้ชายอย่างเขา... ผู้กองหนุ่มผู้เคยสั่งการกองกำลังนับร้อยในแนวหน้า ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าต่อปากต่อคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเช่นนี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารตรงหน้ามันช่างยั่วยวนจนเขาลืมมาดขรึมไปเสียสนิท "ปากคอเราะร้ายไม่เบานี่" กวินก้าวเท้าเข้ามาในห้องครัวแคบๆ ทีละก้าว ความสูงใหญ่ของเขาทำให้ห้องครัวดูแคบถนัดตา กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายดินปืนจางๆ ปะปนมากับสายลมรอบตัว "คุณทำอะไรกิน กลิ่นมันถึงได้รบกวนจมูกผมขนาดนี้ หรือว่าตั้งใจจะรมควันผมให้สลบแล้วยึดไร่ฝั่งโน้นกันแน่" เหมยหันขวับกลับมาประจันหน้า เธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว ส่วนมืออีกข้างถือทัพพีตักน้ำราดสีอำพันเข้มข้นขึ้นมาเป่าเบาๆ "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ! นี่มัน 'หมูสามชั้นคั่วพริกเกลือสูตรโบราณ' ต่างหากเล่า คนมีความรู้อย่างคุณไม่เคยทานหรือไงคะ ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนอดอยากปากแห้งมาจากไหน" "ปากดี..." กวินพึมพำเสียงทุ้มต่ำ เขาไม่ได้โกรธเคือง กลับรู้สึกสนใจประกายไฟในดวงตาของเธอเสียมากกว่า เหมยในยามนี้ช่างแตกต่างจากบรรดาคุณหนูในเมืองกรุงหรือหญิงสาวชาวบ้านทั่วไปที่เขารู้จัก เธอมีความดุดัน เด็ดเดี่ยว และมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด ยิ่งเห็นท่าทางเชิดหน้าชูตา ไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ ยิ่งทำให้หัวใจที่ด้านชาของอดีตทหารหนุ่มกระตุกไหว "ถ้าอยากกินนักก็กลับไปทำกินเองสิคะ ทางโน้นก็มีครัวเหมือนกันนี่" เหมยตัดบทอย่างไร้เยื่อใย เธอตักหมูสามชั้นคั่วพริกเกลือสีสวยส่งกลิ่นหอมฉุยลงใส่จานกระเบื้องเคลือบสีเก่าคร่ำคร่าอย่างระมัดระวัง ก่อนจะโรยด้วยกระเทียมเจียวกรอบๆ และพริกสดซอยสีแดงสดตัดกันลงไป ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะยกจานหนี สายตาคมกริบของกวินก็กวาดมองไปเห็นกองคะน้าสดสีเขียวขจีที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ คะน้าต้นอวบอ้วน ใบหนาเขียวเข้มไร้รอยแมลงกัดแทะ แถมยังมีน้ำค้างเกาะพราวราวกับเพิ่งเด็ดมาจากต้นสดๆ ทั้งๆ ที่ดินในไร่นี้แหละขึ้นชื่อเรื่องความแห้งแล้งและดินเค็มมานานหลายปี กวินหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด ความสงสัยพุ่งพล่านในอก "เดี๋ยวก่อน... ผักพวกนั้น คุณเอามาจากไหน ไร่ร้างนี่ไม่มีทางปลูกคะน้าสภาพสมบูรณ์แบบนี้ได้แน่ อย่าบอกนะว่าคุณแอบไปขโมยมาจากแปลงทดลองของอำเภอ?" เหมยชะงักมือที่กำลังจะหยิบตะเกียบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไป ความลับเรื่องมิติลับในตัวเธอ... พื้นที่วิเศษที่ช่วยเร่งการเจริญเติบโตของพืชผลและกักเก็บความสดชื่นไร้ขีดจำกัด ไม่มีทางให้ผู้ชายคนนี้รู้เด็ดขาด! "เรื่องของฉันค่ะ จะขโมยมาหรือเสกมาจากฟ้า มันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับทหารตกรุ่นอย่างคุณสักหน่อย ถอยไปได้แล้วค่ะ ฉันจะกินข้าว!" เหมยกระแทกเสียงใส่ พร้อมกับดันร่างสูงใหญ่ให้ออกไปพ้นทาง แต่มีหรือที่อดีตหน่วยรบพิเศษจะขยับเขยื้อนง่ายๆ กวินกลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอมากขึ้น จนแผ่นหลังบางเกือบจะแนบชิดกับผนังห้องครัว บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปฉับพลัน ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงฟืนปะทุในเตา กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารผสานเข้ากับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของชายหนุ่ม ทำให้หัวใจดวงน้อยของเหมยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เธอเงยหน้าขึ้นหวังจะต่อว่า แต่กลับต้องสบเข้ากับดวงตาคมลึกล้ำที่ก้มมองลงมาพอดิบพอดี "ปากเก่งนักนะ..." กวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มสุกปลั่ง น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อยอย่างมีความหมาย "แต่อาหารหอมๆ นี่... ผมชิมดูสักคำคงไม่ผิดกติกาใช่ไหม?" พูดจบ กวินก็ยื่นมือไปหยิบชิ้นหมูสามชั้นคั่วพริกเกลือจากจานเข้าปากหน้าตาเฉย โดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาตแม้แต่น้อย! "นี่คุณ! หน้าด้านที่สุด!" เหมยร้องลั่นด้วยความตกใจและโมโหจัด เธอเงื้อมือขึ้นหมายจะตีแขนแกร่งสักทีสองทีเพื่อสั่งสอนความถือวิสาสะ แต่กวินกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ร่างสูงก้มลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ชวนให้ขนลุกซู่ "อร่อยดีนี่... ฝีมือเชฟสตรีทสมองเพชรไม่เลวเลย" กวินยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ขณะที่เหมยกำลังจะอ้าปากด่ากราดให้สมกับความแค้นเคืองนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของลุงชวนที่ดังแทรกเข้ามาในความมืด "อีเหมย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกแอบมาทำอะไรในไร่ของฉัน ส่งโฉนดมาแล้วไสหัวไปซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" กวินชะงัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าหายวับไปทันที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาดุดันน่ากลัวขึ้นมาในทันที เขาปล่อยข้อมือของเหมยเป็นอิสระ ก่อนจะหันไปมองประตูหน้าบ้านที่สั่นสะเทือนด้วยแรงทุบ และก่อนที่เหมยจะได้ตั้งตัว กวินก็คว้าปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ด้านหลังออกมาปลดล็อกเซפอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันมาสบตาเหมยด้วยแววตาที่ทำให้เธอต้องกลืนน้ำลายลงคอ "อยู่ข้างหลังผม..." กวินสั่งเสียงเข้มเด็ดขาด "คืนนี้... เรามาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องออกไปจากไร่นี้!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ