ผ่าตัดในยุคอดีต

"เจ้าจะทำอะไร! นี่มันมีดโกนของพวกคนเถื่อนหรืออย่างไร!" เสียงตวาดกร้าวขององครักษ์เงาดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบสงัดภายในกระโจม หลินเยว่ไม่แม้แต่จะเหลือบแลไปมองมือที่ชักกระบี่ออกมาครึ่งฝัก เธอเพียงแค่ตวัดสายตาคมปลาบดุจมีดผ่าตัดไปยังชายหนุ่มที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงไม้—เซียวจ้าน ท่านอ๋องผู้เกรียงไกรที่บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาดุจรูปสลักกลับซีดเผือดราวกับศพ "ถ้าไม่อยากให้เจ้านายของเจ้าขาดใจตายก่อนที่ข้าจะล้างพิษเสร็จ ก็จงเก็บกระบี่นั่นไปเสีย หรืออยากให้ข้าผ่าเอาเนื้อเยื่อตายตัวนั่นออกมาโดยไม่มีสมาธิ?" น้ำเสียงของหลินเยว่ราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนถึงโสตประสาทของผู้ฟัง มือของเธอหยิบมีดพกสเตนเลสขนาดจิ๋วที่แอบซ่อนไว้ในสาบเสื้อออกมา แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันส่องสะท้อนคมมีดจนเกิดประกายเย็นเยียบ เธอไม่มีเวลาอธิบายเรื่องความรู้การแพทย์แผนปัจจุบันที่ก้าวล้ำข้ามศตวรรษ ในห้วงคำนึงของเธอมีเพียงใบหน้าของชายคนนี้... คนที่นอนตายอยู่บนเตียงผ่าตัดในโลกก่อน คนที่เธอจำแม่นยำแม้รอยแผลเป็นบนหัวไหล่ข้างซ้าย "สิบปี..." เธอพึมพำแผ่วเบา ขณะมือบรรจงกดจุดสกัดกั้นเส้นเลือดเพื่อลดการเสียเลือด "ในภพนั้นข้าช่วยเจ้าไม่ได้ แต่ในภพนี้... แม้แต่นรกก็ไม่มีสิทธิ์พรากเจ้าไปจากมือข้า" หลินเยว่สูดลมหายใจลึก กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นสมุนไพรจางๆ อบอวลไปทั่วพื้นที่ เธอจรดคมมีดลงบนผิวหนังบริเวณเหนือหัวใจอย่างแม่นยำไร้ความลังเล กรีดผ่านเนื้อเยื่อที่ถูกพิษกัดกินจนเป็นสีคล้ำ การผ่าตัดในยุคที่ไม่มีเครื่องมือสเตอไรล์ ไม่มีวางยาสลบ มีเพียงความรู้ในหัวและมีดเล่มเล็กๆ คือการพนันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต *‘อดทนไว้ เซียวจ้าน... เจ้ายังตายตอนนี้ไม่ได้’* เหงื่อกาฬซึมออกมาตามไรผมของหญิงสาว เธอต้องใช้สมาธิระดับสูงสุดเพื่อหลบหลีกเส้นเลือดสำคัญ มือของเธอขยับอย่างแผ่วเบาและรวดเร็ว สัมผัสถึงความสั่นสะเทือนของหัวใจที่เต้นผิดจังหวะใต้คมมีด ในใจพลันนึกถึงใบหน้าของหลินเหวินที่มองเธอด้วยความสมเพชในคราวก่อน หากพิษนี้ถูกกำจัดออกไป แผนการลอบสังหารของศัตรูที่ฝังตัวอยู่ในจวนอ๋องย่อมพังทลาย "นิ้วของเจ้า... ขยับไม่ได้แล้วหรืออย่างไร?" เสียงแหบพร่าดังขึ้นขัดจังหวะสมาธิ หลินเยว่ชะงัก มือที่ถือมีดนิ่งค้าง เธอเหลือบมองดวงตาคมกริบที่ปรือเปิดขึ้นมามองเธออย่างยากลำบาก เซียวจ้านไม่ได้หวาดกลัวมีดที่ผ่าลงบนอกของเขา แต่เขากำลังมองเธอด้วยความฉงน... ราวกับเขารู้สึกถึงความคุ้นเคยอย่างประหลาดในจังหวะการลงมีดนั้น "ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ ก็เงียบเสีย ท่านอ๋อง" หลินเยว่ตอกกลับ แต่ในใจกลับเต้นรัว ยามที่ดวงตาของเขาสบประสานกับเธอ มันไม่ใช่สายตาของคนแปลกหน้าที่เจอกันครั้งแรก แต่มันมีความถวิลหาอย่างประหลาดฉายชัดอยู่ข้างในนั้น เธอใช้คีมเล็กๆ คีบก้อนเนื้อเยื่อที่เน่าเสียออกมาพร้อมกับลิ่มเลือดสีดำสนิท กลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมาจนองครักษ์ข้างนอกถึงกับต้องปิดจมูก หลินเยว่ไม่สนใจ เธอรีบทำความสะอาดบาดแผลและลงมือเย็บปิดปากแผลอย่างประณีตด้วยไหมละลายที่เตรียมมา จังหวะการเย็บที่รวดเร็วและเป็นระเบียบราวกับเครื่องจักรทำให้ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับเบิกตากว้าง เมื่อเข็มสุดท้ายถูกดึงออกและปมด้ายถูกตัดลง หลินเยว่ถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่จนเกือบจะทรุดลงกับพื้น แต่ในวินาทีที่เธอจะเก็บมีดพกนั้นเอง มือแกร่งของเซียวจ้านกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "เจ้า..." เซียวจ้านกระซิบ เสียงของเขาแหบแห้งแต่หนักแน่น "ข้ารู้จักวิธีเย็บแผลแบบนี้... จากฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนข้ามาตลอดสิบปี" หลินเยว่ตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเธอสะดุดกึก เธอค่อยๆ ก้มลงมองใบหน้าของเขาที่บัดนี้ดูซีดเซียวแต่แววตากลับกล้าแกร่งขึ้น "เจ้าจำได้งั้นหรือ..." เสียงของเธอสั่นเครือ เซียวจ้านแค่นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะดึงร่างของเธอเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "คนผู้นั้นบอกข้าว่า... เขาจะกลับมาแก้ตัวใหม่ในวันที่ท้องฟ้าเปลี่ยนสี... หลินเยว่ เจ้าคือ 'หมอหญิง' คนนั้นจริงๆ สินะ" ยังไม่ทันที่หลินเยว่จะได้เอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังสนั่นมาจากทางเข้ากระโจม พร้อมกับเสียงของหลินเหวินที่ตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงกระหยิ่มยิ้มย่อง "ใต้เท้า! ทางนี้เจ้าค่ะ! ข้าเห็นกับตาว่านางใช้ของมีคมทำร้ายท่านอ๋อง!" ม่านกระโจมถูกกระชากเปิดออก เผยให้เห็นหลินเหวินที่ยืนแสยะยิ้มอยู่เบื้องหลังเหล่าขุนนางกังฉิน ในมือของนางถือตราประทับลับที่แอบขโมยมาเพื่อใช้กล่าวหาว่าหลินเยว่คือสายลับสังหาร ท่านอ๋องผู้ที่เพิ่งจะรอดพ้นจากความตายลุกขึ้นนั่งช้าๆ สายตาของเขามองผ่านร่างของหลินเยว่ไปยังศัตรูที่อยู่หน้ากระโจมด้วยรัศมีสังหารที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม "เหวินเอ๋อร์..." เซียวจ้านเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "เจ้าคงไม่รู้... ว่าคนที่เจ้ากำลังจะลากไปประหาร คือคนเดียวที่กุมชะตาชีวิตของข้าเอาไว้" ...และทันใดนั้น เซียวจ้านก็กระอักเลือดสีดำออกมาคำโต กระเซ็นเปรอะเปื้อนอาภรณ์ของหลินเยว่ ก่อนที่ร่างของเขาจะล้มฟุบลงไปในอ้อมแขนของเธออีกครั้ง พร้อมกับเข็มพิษอาบยาพิษที่ปักอยู่ตรงรอยต่อของรอยเย็บแผลใหม่หมาดๆ... บนไหล่มีตราสัญลักษณ์ของ 'สำนักนักฆ่าเงา' ที่หลินเหวินเคยสังกัด! ด้วยรักและขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "หัตถ์เทวะพลิกชะตา" ครับ - ดอกโบตั๋นพันปี