ความลับเปิดเผย

"เจ้าเป็นใครกันแน่... หลินเยว่" น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ ทว่ากลับเย็นเยียบราวกับคมมีดที่จ่ออยู่บนลำคอ เลือดสีดำคล้ำที่หลั่งไหลออกมาจากบาดแผลของท่านอ๋องเซียวจ้านเปรอะเปื้อนไปทั่วฝ่ามือของหญิงสาว ความหนืดเหนียวของมันทำให้เธอกัดฟันแน่น มือที่เคยนิ่งสนิทดั่งหินผาขณะลงมีดผ่าตัดเริ่มสั่นเทาด้วยความตึงเครียด หลินเยว่ไม่ตอบ เธอไม่ได้ละสายตาจากแผลที่กำลังปริออกเพราะแรงกระตุกของร่างกายเขา นิ้วเรียวรีบกดจุดห้ามเลือดเหนือแผลอย่างแม่นยำ ก่อนจะคว้าหยิบอุปกรณ์ทำแผลที่เธอแอบซ่อนไว้ในถุงผ้าข้างกายออกมาอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอตอนนี้ไม่ใช่สายตาของสตรีผู้จงรักภักดี แต่มันคือสายตาของ 'แพทย์' ที่กำลังแข่งกับความตายตรงหน้า "หากท่านยังไม่อยากสิ้นลมหายใจ ก็จงหุบปากเสีย แล้วอยู่นิ่งๆ" เธอตวาดเสียงต่ำ สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการดึงเข็มพิษอาบยาพิษสีม่วงคล้ำออกมา เซียวจ้านมองผ่านม่านตาที่พร่าเลือนไปยังใบหน้าของสตรีเบื้องหน้า ผิวพรรณของนางดูงดงามไร้ที่ติ แต่ในจังหวะที่นางหยิบมีดผ่าตัดขนาดเล็กขึ้นมานั้น... มันไม่ใช่การกระทำของหญิงสาวในห้องหอ ท่วงท่าการจับมีด ความเร็วในการเคลื่อนไหว และความเยือกเย็นในแววตาที่กำลังวิเคราะห์อาการของเขา มันเหมือนกับ... เหมือนกับคนที่ไม่เคยกลัวความตายหรือเลือดเนื้อของมนุษย์ เข็มเล่มที่สองถูกดึงออกพร้อมเสียงโลหะกระทบพื้นดัง *เคร้ง* หลินเยว่ถอนหายใจยาว ก่อนจะเหลือบไปเห็นตราสัญลักษณ์ 'สำนักนักฆ่าเงา' ที่ประทับอยู่บนผิวหนังบริเวณใกล้แผลผ่าตัดของเขา หัวใจของเธอหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม ตรานี้... เธอเคยเห็นมันในบันทึกที่หลินเหวินทิ้งไว้ "เจ้าเห็นตรานี้แล้วใช่ไหม?" เซียวจ้านถามซ้ำ แรงบีบที่ข้อมือของเขาส่งผ่านไปยังนาง "ตราของคนตาย... ตราที่ติดตัวผู้ที่ต้องคำสาปแห่งสำนักเงา เจ้าเป็นคนของพวกมัน หรือเจ้าเป็นคนรักษากันแน่?" หลินเยว่เงยหน้าขึ้น สบสายตาคมกริบของเขาตรงๆ ความลับที่ซ่อนไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉยเริ่มร้าวฉาน "ท่านอ๋อง หากหมอต้องสงสัยในตัวคนไข้ก่อนที่จะช่วยชีวิต ผู้นั้นก็ไม่คู่ควรจะเป็นหมอ หม่อมฉันเพียงแค่รักษาคน ไม่สนว่าผู้นั้นจะเป็นมารร้ายหรือเทพยดา แต่น่าเสียดาย... ที่ท่านดูจะให้ค่ากับ 'ความระแวง' มากกว่า 'ลมหายใจ' ของตนเอง" เธอสะบัดข้อมือออกจากการกุมของเขาอย่างแรง ก่อนจะเริ่มเย็บแผลด้วยความชำนาญ ฝีเข็มที่ละเอียดประณีตจนแทบมองไม่เห็นรอยแผลเป็นนั้นทำให้เซียวจ้านชะงักไป ความเจ็บปวดจากการถูกพิษเริ่มลดทอนลง แต่ความสงสัยในใจกลับเพิ่มพูนเป็นทวีคูณ เขาสังเกตเห็น... สิ่งที่นางใช้เย็บแผลไม่ใช่ไหมป่านธรรมดา แต่มันคือเส้นใยที่เหนียวและโปร่งใสผิดปกติ อีกทั้งยาที่นางทาลงบนแผลก็ส่งกลิ่นหอมเย็นที่ไม่เคยพบเห็นในคลังยาหลวงของวัง "ข้าเคยเห็นการรักษาวิธีนี้ที่ไหนสักแห่ง..." เซียวจ้านพึมพำขณะสติเริ่มเลือนราง "ในบันทึกโบราณของตระกูลที่สาบสูญ... หัตถ์เทวะที่สามารถหยิบยื่นชีวิตใหม่ให้คนตาย... เจ้าคือคนผู้นั้นหรือ?" หลินเยว่หยุดมือชั่วครู่ ลมหายใจของเธอสะดุด ความลับที่ว่าเธอไม่ใช่คนในยุคสมัยนี้เป็นกำแพงที่นางพยายามปกปิดมาตลอด แต่ดูเหมือนกำแพงนั้นจะกำลังถูกทุบทำลายโดยชายผู้ที่เธอกำลังพยายามช่วยชีวิต "ท่านคิดไปเองแล้วเพคะ ท่านอ๋อง" เธอเอ่ยเสียงเรียบพยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหว "หม่อมฉันเป็นเพียงธิดาที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลิน สตรีที่ท่านเคยดูแคลนว่าไร้ความสามารถ" "หลินเยว่..." เขาเอื้อมมือที่สั่นเทามาจับชายเสื้อนางไว้แน่น "หลินเหวิน... น้องสาวของเจ้า... นางเป็นคนบอกข้าว่าเจ้ามีความลับที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ และวันนี้... พิษเล่มนี้ที่ปักบนตัวข้า... มันถูกยิงมาจากทิศทางที่เจ้าเพิ่งเดินผ่านมา..." หลินเยว่ชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง เมื่อเธอมองออกไปนอกหน้าต่างห้องพำนัก แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้เห็นเงาดำสายหนึ่งวูบผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว ทว่า สิ่งที่ทำให้นางแทบหยุดหายใจไม่ใช่เงาของนักฆ่า แต่เป็นเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้ห้องของเธอ... เสียงจังหวะการเดินที่คุ้นเคยอย่างประหลาด เสียงเครื่องประดับเงินที่กระทบกันเบาๆ ยามเคลื่อนไหว... เสียงที่บ่งบอกว่า 'หลินเหวิน' ได้มาถึงที่นี่แล้ว พร้อมกับคำสั่งการที่เตรียมจะพังทลายทุกอย่าง ประตูไม้ถูกผลักออกอย่างแรง โดยไม่มีแม้แต่เสียงขออนุญาต! ร่างระหงในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่อาบยาพิษ ในมือของหลินเหวินถือจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราลับของทางการ และเมื่อนางเห็นเซียวจ้านที่นอนจมกองเลือดอยู่บนตักของหลินเยว่ แววตาของนางก็เปลี่ยนเป็นความสะใจที่ปิดไม่มิด "ท่านพี่... ดูเหมือนท่านจะทำหน้าที่ 'หมอ' ได้ดีเกินไปจนลืมไปว่า... การช่วยชีวิตกบฏต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ มีโทษถึงประหารชีวิต!" หลินเหวินเอ่ยพลางชูจดหมายในมือขึ้นสูง "และที่สำคัญ... ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันเกรงว่าท่านคงไม่รู้... ว่าหัตถ์ที่กำลังรักษาท่านอยู่นี้ คือหัตถ์เดียวกับที่วางยาพิษสังหารคนในวังหลวงมาแล้วนับไม่ถ้วน... ความลับของนังสารเลวผู้นี้... ข้าขุดมันมาเปิดเผยหมดสิ้นแล้ว!" หลินเยว่หน้าซีดเผือด นางมองสลับระหว่างเซียวจ้านที่กำลังพยายามลืมตาขึ้นมามองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน กับหลินเหวินที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เพื่อเตรียมปลิดชีพทั้งคู่... ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับโชคชะตาของหมอหญิงหลินเยว่มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าด้วยความระทึกยิ่งกว่าเดิมนะคะ ดอกโบตั๋นพันปีค่ะ