การเมืองชายแดน

"หลินเหวิน... เจ้าคิดจะทำสิ่งใดลงไป!" เสียงตวาดของหลินเยว่สั่นเครือ ทว่ามือกลับยึดแน่นอยู่กับข้อมือของท่านอ๋องที่กำลังสั่นเทาจากการถูกพิษ ความเย็นเยียบจากคมกระบี่ในมือของน้องสาวต่างมารดาพุ่งตรงมายังจุดตายของชายหนุ่มผู้เป็นความหวังสุดท้ายของชายแดน หลินเหวินเหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่งดงามทว่าอาบไปด้วยยาพิษแสนหวาน "ท่านพี่... การรักษาคนตายให้ฟื้นคืนไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะเจ้าคะ โดยเฉพาะคนผู้นี้ หากเขาตาย แผ่นดินนี้จะไร้แม่ทัพใหญ่ และเมื่อนั้น ขุนนางฝ่ายเหนือจะขึ้นครองอำนาจ... ท่านไม่เห็นหรือว่านี่คือโอกาสดีที่จะตัดไฟเสียแต่ต้นลม?" "เจ้ามันบ้า! การเมืองสกปรกของพวกเจ้า ไม่ควรแลกด้วยชีวิตของคนคนหนึ่งที่อุทิศตนปกป้องราษฎร!" หลินเยว่แค่นเสียงพลางขยับตัวบังร่างของเซียวจ้านไว้มิด ในหัวของศัลยแพทย์สาวแล่นไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอายของสมุนไพรในอากาศบีบคั้นประสาทสัมผัส นางรู้ดีว่าหากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ทั้งนางและท่านอ๋องจะกลายเป็นศพ เซียวจ้านพยายามฝืนลืมตา ดวงตาคมกริบคู่นั้นมัวหมองด้วยพิษร้าย แต่เขาก็ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ได้ "หลินเยว่... ถอยไป" เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "อย่าเอาชีวิตของเจ้ามาทิ้งเพราะบุรุษที่กำลังจะตาย..." "เงียบไปค่ะท่านอ๋อง!" หลินเยว่สั่งเสียงเฉียบขาด มือข้างหนึ่งคว้าเอาเข็มเงินที่เตรียมไว้ในแขนเสื้อออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดลงบนจุดชีพจรสำคัญของเซียวจ้านเพื่อระงับการกระจายตัวของพิษ ขณะที่สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่ปลายกระบี่ของหลินเหวิน "ถ้าอยากได้เลือดของเขานัก ก็ลองก้าวเข้ามาสิหลินเหวิน แต่เจ้าต้องข้ามศพข้าไปก่อน" บรรยากาศในห้องพักกึ่งเรือนพยาบาลเงียบงันจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากนอกหน้าต่าง หลินเหวินขบกรามแน่น นางรู้ดีว่าหากสังหารพี่สาวในตอนนี้ ความวุ่นวายอาจจะตกมาถึงตัวนาง แต่ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์จะถึงจุดเดือด เสียงแตรเขาสัตว์ที่แว่วมาจากทิศทางพรมแดนก็ดังกึกก้องกัมปนาทจนหน้าต่างสั่นสะเทือน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงสัญญาณปกติ แต่เป็นเสียงประกาศศึก! หลินเหวินชะงัก สายตามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตื่นตระหนก "ศึกเริ่มแล้ว... กองทัพศัตรูบุกข้ามพรมแดนมาแล้ว!" หลินเยว่ไม่ได้สนใจคำขู่ของน้องสาวอีกต่อไป นางทุ่มเทสมาธิทั้งหมดลงไปที่การรักษา นางหยิบเครื่องมือผ่าตัดขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าผ้าออกมา มือของนางนิ่งสนิทราวกับหินผา ความเป็นความตายในภพก่อนสอนให้นางรู้ว่า การแพทย์ไม่มีคำว่ายอมแพ้ตราบใดที่ลมหายใจยังอยู่ "หลินเหวิน หากเจ้าฆ่าเขาตอนนี้ เจ้าก็เป็นคนขายชาติคนหนึ่ง หากเจ้าจะฆ่าข้า ก็เอาเลย!" หลินเยว่ตวาดกลับโดยไม่หันไปมอง "แต่จำไว้ ถ้าข้ารอดไปได้... ข้าจะทำให้เจ้าได้ลิ้มรสความทุกข์ทรมานที่มากกว่าความตายพันเท่า!" พลังอำนาจในน้ำเสียงของนางทำให้หลินเหวินถึงกับถอยกรูดด้วยความไม่เข้าใจ ในสายตาของหลินเหวิน พี่สาวคนนี้เคยเป็นเพียงสตรีอ่อนแอที่ยอมคน แต่บัดนี้... แววตาของหลินเยว่กลับคมกล้าและทรงพลังราวกับมองเห็นชะตาชีวิตของทุกคนในห้องนี้ได้ทะลุปรุโปร่ง ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างกำยำในชุดเกราะที่เปื้อนฝุ่นดินและคราบเลือดก้าวเข้ามาพร้อมกับขุนนางคนสนิทของท่านอ๋อง แต่ละคนมีใบหน้าตื่นตระหนก "ท่านอ๋อง! พรมแดนแตกแล้วขอรับ! ทัพศัตรูตีฝ่าเข้ามาจนถึงค่ายหน้าด่าน พวกมันรู้ว่าท่านล้มป่วย จึงฉวยโอกาสนี้บุกสายฟ้าแลบ!" หลินเหวินหน้าซีดเผือด นางฉวยโอกาสนี้หมุนตัวหนีหายไปในเงามืดอย่างไร้ร่องรอย หลินเยว่ไม่ได้ไล่ตาม นางหันกลับมามองเซียวจ้านที่เริ่มมีสีหน้าดีขึ้นหลังจากได้รับยาต้านพิษสูตรพิเศษที่นางเพิ่งผสมขึ้นสดๆ เซียวจ้านยันตัวขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก แม้จะยังอ่อนแรง แต่แววตานั้นกลับลุกโชนด้วยไฟแห่งสงคราม "ข้าต้องออกไป..." "ท่านยังไปไม่ได้!" หลินเยว่คว้าแขนเขาไว้แน่น "พิษยังไม่หมดไปจากกระแสเลือด หากท่านออกไปตอนนี้ หัวใจของท่านจะหยุดเต้นก่อนจะถึงสนามรบด้วยซ้ำ!" "ถ้าข้าไม่ไป ราษฎรนับหมื่นที่อยู่หลังด่านจะถูกสังหาร!" เซียวจ้านสะบัดมือออก แววตาที่มองหลินเยว่แปรเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "เจ้าเป็นเพียงหมอหญิง... เจ้าไม่เข้าใจหรอกว่าการมองดูผู้คนตายไปต่อหน้าต่อตาโดยที่เราไม่ทำอะไรเลย มันเจ็บปวดเพียงใด" คำพูดนั้นจี้ใจดำของหลินเยว่จนนางถึงกับชะงัก ภาพผู้ป่วยในภพก่อนที่นางช่วยไม่ได้ผุดขึ้นมาในมโนภาพ ความรู้สึกผิดนั้นทำให้นางกัดริมฝีปากจนห้อเลือด "ถ้าอย่างนั้น..." หลินเยว่ลุกขึ้นยืน แววตามุ่งมั่นตัดสินใจเด็ดขาด "ท่านต้องพาข้าไปด้วย" เซียวจ้านขมวดคิ้ว "เจ้าพูดอะไร?" "ข้าจะตามท่านไปรักษาในสนามรบ ในเมื่อท่านเป็นห่วงราษฎร ข้าก็จะช่วยชีวิตพวกเขาให้มากที่สุดเท่าที่มือคู่นี้จะทำได้... หากท่านจะไปสู้กับความตาย ข้าก็จะไปเป็นโล่ป้องกันให้ท่านเอง!" ในขณะที่เซียวจ้านยังคงอึ้งกับคำประกาศของนาง เสียงระเบิดจากค่ายหน้าด่านก็ดังสนั่นใกล้เข้ามาทุกที ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในห้อง... เป็นชายหนุ่มสวมหน้ากากเหล็กที่หลินเยว่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เขาวางจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะแล้วก้มลงกราบต่อหน้าเซียวจ้าน "ท่านอ๋อง... กองทัพที่มาบุกมิใช่ศัตรูจากต่างแดนเพียงอย่างเดียว แต่มีทัพของ 'คนใน' ปะปนมาด้วย... นี่คือรายชื่อขุนนางที่ร่วมมือกับศัตรู และคนที่ส่งสารบอกทางเข้าค่ายให้พวกมัน... คือคนของตระกูลหลิน" หลินเยว่หน้าชาวาบ หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นตราประทับของตระกูลนางอยู่บนจดหมายนั้น! *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับโชคชะตาที่พลิกผันของหลินเยว่และท่านอ๋องนะคะ - ดอกโบตั๋นพันปี -