โรงหมอสนาม

"เผาจดหมายฉบับนั้นทิ้งเสีย หากท่านไม่อยากเห็นหัวข้าหลุดออกจากบ่าในวันพรุ่งนี้!" เสียงตวาดกร้าวของหลินเยว่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของค่ายทหารฝั่งตะวันตก มือที่ถือจดหมายประทับตราตระกูลหลินสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเคียดแค้นที่พุ่งพล่านจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ นางมองจดหมายฉบับนั้นราวกับมันเป็นงูพิษที่พร้อมจะฉกกัดชีวิตของนางได้ทุกเมื่อ เซียวจ้านที่ยืนพิงเสากระโจมอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลง เขาไม่ได้ตอบโต้ แต่กลับก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนหลินเยว่ได้กลิ่นอายความเย็นเยียบของบุรุษผู้กรำศึกมานับสิบปี "ตราประทับนี้... เจ้ากล้าปฏิเสธหรือว่าไม่ใช่ของคนในครอบครัวเจ้า?" หลินเยว่เงยหน้าขึ้น สบตากับท่านอ๋องผู้เย็นชาอย่างไม่ลดละ "มันคือของตระกูลหลินจริง แต่ข้าไม่ได้เป็นคนเขียน และคนในจดหมายฉบับนี้... กำลังพยายามทำลายทุกอย่างที่ข้ากำลังสร้าง! หากท่านอ๋องยังเห็นแก่ชีวิตทหารนับพันที่กำลังจะตายเพราะบาดแผลติดเชื้อ โปรดวางเรื่องส่วนตัวของข้าลงชั่วคราว แล้วมาช่วยข้าจัดตั้งระบบโรงหมอสนามเสียที!" เซียวจ้านชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายกดดันรอบกายค่อยๆ จางลง เขารู้ดีว่านางไม่ใช่สตรีทั่วไป ยามที่นางพูดเรื่องการช่วยชีวิตคน แววตาที่เย็นชาของนางกลับวาวโรจน์ไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขามกว่าขุนพลใดๆ ที่เขาเคยรู้จัก "ระบบคัดกรองที่เจ้าว่า... มันคืออะไร?" เขาถามเสียงเรียบ หลินเยว่ไม่รอช้า นางหยิบถ่านไม้ขึ้นมาเขียนผังบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างคล่องแคล่ว "เรามีทหารบาดเจ็บมากกว่าสองร้อยคน แต่หมอหลวงมีเพียงหยิบมือ เราจะปล่อยให้ทุกคนมารวมกันที่เดียวไม่ได้! ข้าจะแบ่งพื้นที่เป็นสามโซน โซนแรกคือผู้ที่อาการสาหัสแต่มีโอกาสรอดสูง โซนที่สองคือผู้ที่บาดเจ็บไม่มาก และโซนสุดท้าย..." นางเว้นจังหวะ สายตาเหม่อมองไปยังเต็นท์พักทหารที่เต็มไปด้วยเสียงครวญคราง "คือผู้ที่บาดเจ็บจนเกินเยียวยา เราจะให้ยาบรรเทาปวดและเฝ้าดูอาการจนวินาทีสุดท้าย วิธีนี้จะทำให้ทรัพยากรยามีค่าที่จำกัดถูกใช้กับคนที่ควรได้รับการรักษามากที่สุด!" "เจ้าหมายความว่าจะทอดทิ้งคนเหล่านั้นงั้นหรือ?" นายกองที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ หลินเยว่ตวัดสายตาไปมองทันที "ข้าไม่ได้ทอดทิ้ง แต่ข้ากำลังตัดสินใจเลือกในสิ่งที่ยากที่สุดในสนามรบ! ท่านเลือกได้ไหมล่ะว่าใครควรจะรอด ใครควรจะตาย? ถ้าเลือกไม่ได้ ก็ถอยไป! ข้าในฐานะหมอ ข้าไม่ได้ต้องการแค่รักษา แต่ข้าต้องการช่วยชีวิตให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" ตลอดทั้งวันนั้น ค่ายทหารเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หลินเยว่ทำงานราวกับเครื่องจักร นางวิ่งวุ่นไปมาระหว่างเต็นท์ผ้าใบที่ร้อนระอุ ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและเหงื่อไคล แต่นางไม่สนใจ นางใช้วิธีการทำความสะอาดแผลแบบที่คนยุคนี้ไม่เคยเห็น การใช้แอลกอฮอล์ที่นางสกัดเองเช็ดล้างบาดแผล และการเย็บแผลอย่างประณีตราวกับงานศิลปะ ท่ามกลางความโกลาหล เซียวจ้านคอยเฝ้ามองนางอยู่ห่างๆ เขาเห็นมือที่เรียวบางคู่นั้นจรดเข็มผ่านเนื้อเยื่อของทหารด้วยความนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์รอบข้าง ในวินาทีนั้นเองที่ความรู้สึกบางอย่างในใจของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นเริ่มสั่นคลอน สตรีผู้นี้มีความลับที่น่าสนใจซ่อนอยู่มากมายเกินกว่าที่เขาคาดคิด เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาในค่ายทหาร หลินเยว่ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรงที่หน้าเต็นท์พยาบาล มือของนางสั่นเทาเล็กน้อยจากการตรากตรำมาตลอดวัน เซียวจ้านเดินเข้ามาเงียบๆ พร้อมกับชามน้ำซุปร้อนๆ ส่งให้ "เจ้าทำเกินไปแล้ว..." เขาเอ่ยเสียงนุ่มลงกว่าปกติ "ถ้าข้าไม่ทำ แล้วใครจะทำล่ะคะ?" นางถามกลับโดยไม่มองหน้า ก่อนจะยกชามซุปขึ้นดื่ม แต่นางกลับต้องชะงักกึกเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารเวรยามดังขึ้นจากหน้าค่าย "ท่านอ๋อง! ข่าวจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านรับม้วนจดหมายมาเปิดอ่าน สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนจากเรียบเฉยกลายเป็นเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด เขาค่อยๆ หันมามองหลินเยว่ ดวงตาคู่นั้นมีความสับสนและเจ็บปวดฉายชัดอยู่ภายใน "หลินเยว่... คนที่ส่งจดหมายฉบับนั้นมาถึงตัวเจ้า ไม่ใช่คนในตระกูลหลินอย่างที่เจ้าคิด แต่เป็นคนที่เจ้าไว้ใจที่สุดในจวนแม่ทัพ... นางเพิ่งมาถึงค่ายทหารแห่งนี้พร้อมกับราชโองการจากฮ่องเต้" หลินเยว่หน้าชาวาบเหมือนถูกน้ำแข็งราดลงบนร่าง เมื่อเห็นร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งก้าวพ้นม่านเต็นท์เข้ามาในแสงคบเพลิง ใบหน้าที่งดงามราวกับเทพธิดาที่นางจำได้ดีว่าคือใคร สตรีที่ถืออาญาสิทธิ์แผ่นดินไว้ในมือ และเป็นคนเดียวกับที่เคยสั่งให้เขานางไปตายในภพชาติก่อน! "พี่หญิง... ข้ามาช้าไปหรือไม่เจ้าคะ?" หลินเหวินเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่งดงามทว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่ง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเยว่ในบทนี้มาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปว่านางจะรอดพ้นจากกับดักที่น้องสาวตัวร้ายวางไว้ได้อย่างไรค่ะ