หัวใจที่เริ่มหวั่นไหว

"เจ้ามาที่นี่ทำไม หลินเหวิน" น้ำเสียงของหลินเยว่ราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบดุจมีดผ่าตัดจ้องมองใบหน้าที่งดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบของน้องสาวต่างมารดาอย่างไม่ลดละ "พี่หญิงถามแปลกนัก" หลินเหวินขยับรอยยิ้มหวานหยด ทว่าแววตาหาได้มีความอบอุ่นไม่ นางก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่อบอวลปนกลิ่นไอเลือดจางๆ จากสนามรบ "สงครามชายแดนดุเดือดถึงเพียงนี้ ข้าเป็นห่วงท่านพี่จะตายไป... หากท่านพี่สิ้นชื่อในสนามรบก่อนจะได้เห็นความพินาศของตระกูลหลิน ใครเล่าจะรับหน้าแทนข้า?" "เจ้าคงเสียใจแย่หากข้ายังมีลมหายใจอยู่" หลินเยว่แค่นยิ้ม มือที่เปื้อนคราบเลือดจากการรักษาทหารที่บาดเจ็บสาหัสกำแน่น ความอดทนของนางกำลังจะหมดลง หากไม่ใช่เพราะตอนนี้ท่านอ๋องเซียวจ้านกำลังพักฟื้นจากการผ่าตัดสกัดพิษ นางคงไม่ปล่อยให้งูพิษตัวนี้ยืนอยู่ในเขตที่พักของกองทัพนานถึงเพียงนี้ ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นด้วยไอสังหาร ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดินก็ปรากฏขึ้นที่หน้ากระโจม เซียวจ้านก้าวเข้ามาด้วยท่าทางที่ยังไม่มั่นคงนัก มือหนึ่งกุมที่หน้าอกซ้าย ส่วนอีกมือวางอยู่บนด้ามดาบ แววตาคมกริบของท่านอ๋องกวาดมองหลินเหวินด้วยความรังเกียจ "ค่ายทหารมิใช่สถานที่สำหรับสตรีไร้ค่า เจ้าจงกลับไปเสีย ก่อนที่ข้าจะสั่งให้ทหารลากคอเจ้าออกไป" เซียวจ้านเอ่ยเสียงต่ำ ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศโดยรอบดูหนักอึ้ง หลินเหวินหน้าเสียเล็กน้อย นางทำความเคารพอย่างเสียไม่ได้ก่อนจะหันมาส่งสายตาอาฆาตให้หลินเยว่ "ท่านพี่... การผ่าตัดครั้งนั้นอาจช่วยชีวิตเขาได้ชั่วคราว แต่พิษที่อยู่ในกระแสเลือดของเขาน่ะ มันไม่ได้หมดไปง่ายๆ หรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้หลินเยว่ชะงัก ลมหายใจของนางติดขัดไปครู่หนึ่ง เมื่อหลินเหวินจากไปแล้ว เซียวจ้านก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงไม้ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดจากการพยายามยืนระยะ "ท่านต้องพักผ่อนนะเพคะ" หลินเยว่รีบก้าวเข้าไปหา วางมือลงบนข้อมือของเขาเพื่อตรวจชีพจร สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบของนางตัดกับความร้อนรุ่มของร่างกายเขาที่กำลังต่อสู้กับพิษ เซียวจ้านจ้องมองนางผ่านม่านสายตาที่พร่าเลือน "เจ้าไม่ควรเสี่ยงช่วยข้า... พิษนี้ร้ายแรงกว่าที่เจ้าคิด หากมันแพร่กระจาย ข้าจะกลายเป็นอสูรที่ไร้สติ" "ข้าคือหมอ" หลินเยว่เอ่ยสวนขึ้นมาทันที น้ำเสียงของนางสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่พยายามเก็บกดไว้ "และในฐานะหมอ ข้าไม่มีวันปล่อยให้คนไข้ของข้ากลายเป็นอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าท่านจะเป็นอ๋องหรือราษฎรธรรมดา ท่านก็คือชีวิตที่ข้าต้องรักษา" ความเงียบเข้าปกคลุมกระโจม มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องโหว่ของผืนผ้าใบภายนอก เซียวจ้านเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมของนาง ผิวพรรณที่เคยผุดผ่องบัดนี้เปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและเลือดจากการทำงานหนักตลอดสามวันสามคืนเพื่อยื้อชีวิตเหล่าทหาร เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะที่แก้มของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้หลินเยว่หยุดนิ่ง ราวกับเวลาถูกหยุดหมุน หัวใจของนางที่เคยเย็นชาจากความผิดหวังในอดีตกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง "เยว่เอ๋อร์..." เขาเรียกชื่อนางเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบ "หากข้าต้องตายในวันนี้... ข้าก็ไม่เสียดายแล้ว เพราะข้าได้รู้ว่าอย่างน้อยก็มีหัวใจดวงหนึ่งที่เต้นเพื่อข้า" หลินเยว่ไม่ตอบ นางเพียงแต่ก้มหน้าลงซ่อนหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา นางเปลี่ยนเครื่องมือแพทย์ในมืออย่างคล่องแคล่ว แสงจากตะเกียงน้ำมันในกระโจมสั่นไหวตามแรงลม ทำให้เงาของทั้งคู่ทาบทับกันราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ในนาทีนั้น ความใกล้ชิดในสนามรบไม่ได้มีเพียงเรื่องของหน้าที่ แต่เป็นเรื่องของความหวั่นไหวที่ยากจะหักห้าม ทว่าขณะที่ความเงียบกำลังอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าศึกนับร้อยก็ดังกระหึ่มขึ้นจากภายนอกค่าย พร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังขึ้นว่า "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! กองกำลังลับของศัตรูบุกทะลวงเข้ามาทางทิศตะวันตก พวกมันรู้จุดอ่อนที่ตั้งค่ายของเรา!" หลินเยว่ผุดลุกขึ้น สีหน้าตื่นตระหนก เซียวจ้านพยายามจะลุกขึ้นยืนตามทว่าเขากลับกระอักเลือดสีดำออกมาคำใหญ่ มือของเขาคว้าข้อมือนางไว้แน่น "ไม่... ไม่ใช่แค่ศัตรู" เซียวจ้านกัดฟันพูดด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอย่างน่ากลัว "มีคนในค่ายเราหักหลังข้า... สัญญานพิษในเลือดของข้าถูกกระตุ้นด้วยควันไฟสีน้ำเงินที่พวกมันจุดขึ้น... เยว่เอ๋อร์... หนีไป!" ก่อนที่นางจะได้เอ่ยคำใด ร่างของเซียวจ้านก็กระตุกเกร็ง ดวงตาของเขาจ้องมองนางด้วยความทรมานก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความกระหายเลือด เขากำลังจะสูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์ และดาบในมือเขาก็ถูกชักออกจากฝัก... ชี้มาที่คอของนาง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่แสนเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ