โรคระบาดปริศนา

คมดาบที่วาววับในแสงตะเกียงสั่นระริกอยู่ห่างจากลำคอของข้าเพียงไม่ถึงหนึ่งชุ่น กลิ่นคาวโลหิตโชยออกมาจากลมหายใจที่หอบกระชั้นของเซียวจ้าน ดวงตาที่เคยดุดันและเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก บัดนี้กลับกลายเป็นสีแดงฉานราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกจองจำในขุมนรก "เซียวจ้าน... มองหน้าข้า!" ข้าตะโกนก้อง เสียงของข้าสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น ข้าไม่ถอยหนีแม้เพียงก้าวเดียว มือทั้งสองข้างที่เคยถือมีดผ่าตัดในโลกก่อน บัดนี้สั่นสะท้านภายใต้แขนเสื้อชุดจีนโบราณ แต่ข้าบังคับให้มันนิ่งที่สุด "ท่านกำลังถูกพิษนั่นเล่นงาน อย่าให้มันกลืนกินตัวตนของท่านไป!" เขาส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนราวกับจะระเบิดออก กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งค้างจนเห็นรอยนูนชัดเจน ดาบในมือเขาสั่นไหว ก่อนที่เขาจะตวัดมันลงมาอย่างแรง! *ฉับ!* คมดาบปักลงบนโต๊ะไม้ข้างกายข้าจนจมลึก แรงปะทะทำให้เศษไม้กระเด็นบาดเข้าที่แก้มของข้าเป็นแผลถาก ข้าไม่สนใจความเจ็บปวด รีบคว้าเข็มเงินที่เตรียมไว้ในแขนเสื้อแทงลงไปที่จุด 'ไป่ฮุ่ย' บนศีรษะของเขาอย่างแม่นยำ เซียวจ้านชะงัก ร่างกายที่โงนเงนทรุดลงพิงกับอกข้า ลมหายใจของเขายังคงร้อนผ่าวและติดขัด "อดทนไว้..." ข้าพึมพำ น้ำตาคลอเบ้า ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความคับแค้นใจที่ข้ายังหาทางรักษาเขาไม่ได้เสียที ข้าพยุงเขาไปที่เตียงอย่างทุลักทุเล ในขณะที่ข้างนอกกระโจม เสียงโกลาหลเริ่มดังขึ้น "ท่านแม่ทัพ! ช่วยด้วย! ทหารยามฝั่งตะวันออกล้มตายไปอีกห้าคนแล้วขอรับ!" เสียงตะโกนของรองแม่ทัพดังแทรกเข้ามา บรรยากาศในค่ายทหารที่เคยเงียบสงัดกลับกลายเป็นนรกบนดินเพียงชั่วข้ามคืน ข้าผละจากร่างของเซียวจ้านที่เพิ่งสงบลงชั่วคราว วิ่งออกไปหน้ากระโจม ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของข้าแทบหยุดเต้น ทหารหลายนายกำลังนอนชักดิ้นชักงอ ผิวหนังของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ดั่งรอยช้ำที่เกิดจากเลือดเสียภายใน และที่น่าตกใจที่สุดคือ... ทุกคนมีอาการ 'ตาแดงฉาน' และ 'คลุ้มคลั่ง' เหมือนกับเซียวจ้านไม่มีผิดเพี้ยน! "ถอยไป!" ข้าตวาดเมื่อเห็นทหารบางนายพยายามจะพุ่งเข้าทำร้ายเพื่อนร่วมรบ "ทุกคนฟังข้า! ใครที่ยังไม่ติดเชื้อ ให้เอาผ้าชุบน้ำส้มสายชูปิดปากและจมูกไว้ห้ามถอดออกเด็ดขาด! พวกท่านกำลังเผชิญกับโรคระบาดทางเดินหายใจที่ร้ายแรงที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา!" "ท่านหมอหลิน... นี่มันเรื่องอันใดกัน เหตุใดคนของเราถึงได้กลายเป็นเช่นนี้?" รองแม่ทัพถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ข้าก้มลงตรวจสอบศพทหารนายหนึ่งที่เพิ่งสิ้นใจ ข้าคว้ามีดสั้นออกมาผ่าเปิดช่องอกเพื่อดูปอด... ภาพที่เห็นทำให้ข้าต้องเบือนหน้าหนี ปอดของเขาเน่าเปื่อยเป็นสีดำสนิท มีหนอนตัวเล็กๆ สีขาวขุ่นเคลื่อนไหวอยู่ภายในรอยแผลนั้น "นี่ไม่ใช่โรคระบาดธรรมดา" ข้าพึมพำ มือสั่นเทาขณะเช็ดเลือดที่เปื้อนมือ "มีคนจงใจใช้ 'ปรสิตโลหิต' วางยาในเสบียงของกองทัพ... นี่คือการลอบสังหารคนทั้งกองทัพโดยใช้ชีวิตของทหารเป็นเบี้ยตัวหนึ่ง" ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในอก เมื่อนึกถึงหลินเหวินและขุนนางกังฉินที่มักจะส่งเสบียงมาให้ค่ายทหารแห่งนี้เสมอ แต่นี่ยังไม่ทันที่ข้าจะได้วางแผนการรักษา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมแปลกประหลาดที่ลอยมากับสายลม "ท่านหมอหลิน ดูท่าทางท่านจะยุ่งอยู่กับเรื่องที่ท่านไม่ควรยุ่งเสียแล้วนะ" ข้าหันกลับไปตามเสียงนั้น พบร่างของบุรุษในชุดดำสนิทปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ยืนอยู่ท่ามกลางกองซากศพ ดวงตาของเขาสะท้อนความเหี้ยมเกรียม เขาไม่ได้มาคนเดียว รอบกายของเขามีทหารองครักษ์เงาอีกนับสิบชีวิตที่ชักดาบออกมาพร้อมกัน "เจ้าคือใคร? ใครส่งเจ้ามา?" ข้าถามพลางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มือเตรียมพร้อมคว้าเข็มพิษที่ซ่อนไว้ "คนที่จะจบชีวิตท่าน และจบสิ้นตำนานท่านอ๋องผู้โชคร้ายในคืนนี้อย่างไรเล่า" เขายิ้มหยัน ก่อนจะสะบัดมือให้องครักษ์เงาพุ่งเข้ามา ข้าไม่มีทางเลือก... ระหว่างที่กำลังจะสู้ตายอยู่นั้น เสียงคำรามกึกก้องที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากในกระโจม! ร่างสูงใหญ่ของเซียวจ้านพุ่งทะลุผืนผ้าใบออกมา ในมือถือกระบี่คู่ใจที่อาบไปด้วยเลือด เขายืนขวางหน้าข้าเอาไว้ ดวงตาของเขาแม้จะยังมีสีแดงจางๆ แต่สติกลับคืนมามากกว่าครึ่ง "ใครที่กล้าแตะต้องนาง..." เสียงเขาทุ้มต่ำและเย็นเยียบถึงกระดูก "ต้องชดใช้ด้วยชีวิต!" ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะฟาดฟันศัตรู จู่ๆ เซียวจ้านก็กระอักเลือดออกมาเป็นก้อนสีดำสนิท ร่างของเขาเซถลาลงไปคุกเข่ากับพื้น ดาบหลุดจากมือ ศัตรูที่อยู่ตรงหน้าหัวเราะร่า "หึ... พิษปรสิตเริ่มกัดกินหัวใจท่านแล้ว ท่านอ๋อง ความตายของท่านใกล้เข้ามาทุกที!" ข้าพุ่งเข้าไปประคองเขาไว้ในอ้อมแขน สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ออกจากร่างเขาก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้นข้างหูข้า... มันเป็นเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกจากชายชุดดำ "ท่านหมอ... รู้หรือไม่ว่าทางเดียวที่จะช่วยเขาได้ คือการควักเอา 'หัวใจของสตรีที่เขารักที่สุด' มาเป็นยาสกัดให้เขา... ท่านพร้อมจะเสียสละเพื่อเขาแล้วหรือยัง?" ข้าชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจบีบตัวจนเจ็บปวด เมื่อชายชุดดำค่อยๆ ปลดผ้าคลุมหน้าออก... เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ที่ข้าไม่มีวันลืม... คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่วันที่ข้าก้าวเข้าสู่ภพนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเป็นกำลังใจให้ดอกโบตั๋นพันปีเสมอมานะคะ