ห้องแล็บชั่วคราว

ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่สะท้อนเงาของความตาย ความผิดบาป และกลิ่นอายคาวเลือดจากคืนวันอันเลวร้ายในห้องผ่าตัดศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ข้าชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจบีบตัวจนเจ็บปวด เมื่อชายชุดดำค่อยๆ ปลดผ้าคลุมหน้าออก... เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ที่ข้าไม่มีวันลืม... คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่วันที่ข้าก้าวเข้าสู่ภพนี้! "หมอ... หมอหลิน?" เสียงแหบพร่าที่เอ่ยออกมานั้นสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงของมือสังหารผู้ไร้ความปรานี แต่เป็นเสียงของ 'สารวัตรแพทย์' หรือผู้กองหนุ่มผู้เป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและเงาตามตัวของข้าในชาติภพก่อน ร่างสูงโปร่งในชุดทะมัดทะแมงสีดำสนิททรุดลงพิงเสาเรือnสมุนไพร ลมหายใจหอบกระชั้น รอยแผลฉีกขาดบริเวณสีข้างซ้ายมีเลือดสีคล้ำไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสมุนไพรจีน ข้ายืนแข็งทื่ออยู่กับที่ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องการรักษาโรคระบาดอย่างเฉียบคม กลับขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ เขาข้ามมิติมาด้วยหรือ? หรือนี่คือภาพหลอนที่ความเครียดและพิษไข้ของคนไข้ในยุคโบราณนี้กำลังเล่นตลกกับจิตใต้สำนึกของข้ากันแน่? "อย่า... อย่าเพิ่งขยับ!" สัญชาตญาณแพทย์พุ่งทะยานเหนือความตื่นตระหนก ข้าพุ่งเข้าไปคุกเข่าลงข้างกายเขาอย่างรวดเร็ว มือเรียวบางสั่นระริกเล็กน้อยแต่กลับมั่นคงยามแตะลงบนชีพจรที่เต้นเร็วและอ่อนแรง "ชีพจรเช่นนี้... ภาวะช็อกจากการเสียเลือดเฉียบพลัน! เจ้านายของเจ้าส่งคนมาฆ่าชาวบ้าน หรือส่งเจ้ามาตายต่อหน้าข้ากันแน่!" "ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมาตาย..." มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มฝื่อน ฝุ่นควันและคราบเลือดบนใบหน้าไม่ได้บดบังแววตาที่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย "ข้าตามเจ้ามา... หลินเยว่ เครื่องมือแพทย์ในกระเป๋าฉุกเฉินของเจ้า... มันส่งสัญญาณชีพเตือนข้า... ก่อนที่มิติจะปิดลง" คำพูดนั้นทำให้ข้าสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด เรื่องจริงหรือนี่? เขาไม่ได้ตาฝาด และข้าก็ไม่ได้บ้า! ทว่า เวลานี้ไม่ใช่เวลามาซักถามเรื่องราวเหลือเชื่อเหล่านั้น โรคระบาดประหลาดที่กำลังคร่าชีวิตชาวเมืองจินหลิงตรงหน้าต่างหาก คือหายนะที่แท้จริง ข้าเหลือบมองคราบหนองและตุ่มน้ำบนแขนของเขาที่เพิ่งสัมผัสถูกเมื่อครู่ มันไม่ใช่บาดแผลจากดาบธรรมดา แต่มีร่องรอยของการติดเชื้อแบคทีเรียรุนแรงที่ข้ายังไม่สามารถระบุสายพันธุ์ได้ "เงียบปากแล้วนอนลง!" ข้ากดเสียงต่ำ สั่งการด้วยอำนาจเด็ดขาดแบบศัลยแพทย์ใหญ่ "ถ้าไม่อยากตายรอบสอง จงฟังที่ข้าสั่ง!" ข้าหันกลับมาจัดการกับสถานการณ์เฉพาะหน้าอย่างเร่งรีบ ห้องเก็บสมุนไพรเก่าแก่ท้ายจวนหลังนี้ถูกดัดแปลงเป็น **"ห้องแล็บชั่วคราว"** ในยามวิกาล แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่างสลัว ข้าจัดวางชุดเครื่องมือผ่าตัดขนาดพกพาที่ซ่อนไว้ก้นหีบสมบัติ จัดเตรียมแผ่นกระจกสไลด์สำหรับส่องกล้องจุลทรรศน์แบบพกพาที่ดัดแปลงเลนส์จากแว่นขยายโบราณ นี่คือความลับสูงสุดที่ข้าไม่เคยให้ผู้ใดล่วงรู้ ในยุคที่ผู้คนพึ่งพิงเพียงหมอเทวดาและยาสมุนไพรต้มหม้อใหญ่ ข้ากลับเชื่อมั่นใน "จุลชีพ" สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กมองไม่ด้วยตาเปล่าที่กำลังกัดกินปอดและเลือดเนื้อของชาวประชา "ท่านอ๋อง... ทรงเสด็จมาทำอะไรที่นี่เพคะ?" เสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นดังขึ้นที่หน้าประตูกลอนไม้ หลินเหวิน ในชุดอาภรณ์หรูหราปักลายดอกเหมย ก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องแล็บชั่วคราวที่เต็มไปด้วยขวดแก้วแปลกตา น้ำยาเคมีสกัดจากพืช และคราบเลือดบนพื้น ข้าซ่อนกล้องจุลทรรศน์ไว้ใต้ชายแขนเสื้ออย่างแนบเนียน พร้อมกับดันร่างของสารวัตรหนุ่มเข้าไปหลบหลังชั้นตำราสมุนไพรหนาทึบ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น หากหลินเหวินพบว่าข้ากำลังทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่ถูกมองว่าเป็น "วิชามาร" ชีวิตของข้าและคนเจ็บคงไม่แคล้วจบลงบนแท่นประหารฐานเป็นแม่มดหมอผี "ข้าจะมาที่ใด ย่อมไม่จำเป็นต้องรายงานอนุสาวเช่นเจ้ากระมัง, หลินเหวิน" ข้าลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับน้องสาวต่างมารดา สีหน้าเรียบเฉยไร้ความหวาดกลัว แม้ภายในจะร้อนรุ่มดั่งไฟเผา หลินเหวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มของนางงดงามราวกับบุปผาอาบยาพิษ นางก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมฉุนของน้ำหอมราคาแพงตีเข้าจมูกจนข้าต้องย่นหัวคิ้ว "พี่หญิงใหญ่ช่างขยันขันแข็งยิ่งนัก ดึกดื่นป่านนี้ยังมาคลุกคลีอยู่กับยาพิษและซากสมุนไพรเน่าเฟะเหล่านี้ ชาวเมืองเขาโจษจันกันทั่วแล้วนะคะว่าท่านเป็นตัวกาลกิณี นำพาโรคระบาดมาสู่จินหลิง... หรือว่าที่แท้จริงแล้ว ท่านนั่นแหละที่เป็นคนแพร่พิษนี้เสียเอง?" คำกล่าวหาอันร้ายกาจพ่นออกมาจากริมฝีปากคู่นั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน ข้าจ้องตานางนิ่ง ไม่ยอมปริปากแก้ตัว เพราะรู้ดีว่าคนอย่างหลินเหวินไม่ได้ต้องการความจริง นางต้องการเพียงเหยียบย่ำให้ข้าจมดิน "ถ้าเจ้าว่างมากนัก ไยไม่เอาเวลาไปฝึกมารยาทในเรือน มากกว่าจะมาเดินสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น" ข้าสวนกลับ น้ำเสียงเยียบเย็นไม่แพ้กัน "พี่หญิงอย่าเพิ่งปากกล้าไปเลยค่ะ..." หลินเหวินโน้มตัวเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าชวนขนลุก "ท่านอ๋องเซียวจ้านกำลังเสด็จมาที่นี่... พระองค์ทรงกริ้วมากที่ท่านแอบทำการรักษาคนนอกรีตโดยไม่ได้รับอนุญาตจากทางการ เตรียมตัวรับราชโองการลงโทษไว้ให้ดีเถอะค่ะ!" สิ้นคำพูดของหลินเหวิน ฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่ด้านนอกเรือn เสียงเกราะกระทบกันบ่งบอกถึงการมาถึงของกองกำลังองครักษ์มحา ข้าสะท้านเฮือก หันขวับไปมองร่างของชายชุดดำที่ซ่อนอยู่หลังชั้นยา ซึ่งตอนนี้อาการทรุดหนักลงอีก ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบขาดห่วง หากเซียวจ้านพังประตูเข้ามาในตอนนี้และความลับเรื่องห้องแล็บถูกเปิดเผย ทุกสิ่งที่ข้าสร้างมาเพื่อช่วยผู้คนจะพังทลายลงในพริบตาเดียว! ทว่า... ในวินาทีที่ประตูกำลังจะถูกถีบกระเด็นด้วยพละกำลังอันเกรี้ยวกราด มือใหญ่คู่หนึ่งก็เอื้อมออกมาจากความมืด คว้าข้อแขนข้าไว้แน่น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังลอดไรฟันของท่านอ๋องผู้เย็นชา ซึ่งบัดนี้ไม่ได้ยืนอยู่ข้างนอก... แต่เขากลับยืนประจันหน้าอยู่กับข้าภายในห้องแล็บนี้แล้ว! "หลินเยว่... เจ้ากล้าดียังไงถึงซ่อนบุรุษอื่นไว้ในห้องของเจ้า!" ...ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของดอกโบตั๋นพันปีเสมอมานะคะ...