คำสั่งห้ามจากทางการ

"ท่านอ๋อง! หากพระองค์ยังดื้อรั้นเช่นนี้ หม่อมฉันก็ไม่มีเหตุผลอันใดต้องไว้หน้าใครทั้งสิ้น!" เสียงตวาดกร้าวของหลินเยว่ดังก้องไปทั่วเรือนพัก สายตาของนางที่จ้องมองบุรุษร่างสูงตรงหน้ามิได้มีความหวาดหวั่นต่อบรรดาทหารองครักษ์ที่ยืนรายล้อมแม้แต่น้อย มือเรียวบางของนางยังคงกำมีดผ่าตัดขนาดจิ๋วแน่น จนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูนขึ้นมาเล็กน้อย เซียวจ้านขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งบัดนี้มีรอยร้าวฉาน เขาปัดแขนเสื้ออย่างไม่สบอารมณ์ สายตาคมกริบคู่หนากวาดมองไปที่มุมมืดของห้อง ซึ่งเป็นที่ที่ 'บุรุษปริศนา' ที่หลินเยว่กำลังทำการรักษาอย่างลับๆ ซ่อนตัวอยู่ "หลินเยว่... เจ้าคงลืมไปแล้วว่าที่นี่คือจวนอ๋อง ไม่ใช่โรงหมออนาถาที่เจ้าจะพาใครเข้ามาก็ได้" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นสะเทือนด้วยแรงอารมณ์ "ขุนนางในวังส่งสารมาถึงข้าเมื่อครู่ พวกเขาต้องการให้ข้าตรวจสอบเจ้าอย่างละเอียด... เกี่ยวกับ 'วิชาแพทย์ประหลาด' ที่เจ้าใช้รักษาคน!" หลินเยว่แค่นหัวเราะในลำคอ นางก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรและกลิ่นสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อที่นางพยายามปรุงขึ้นเองโชยออกมาจากตัวนาง "วิชาแพทย์ประหลาด? ท่านหมายถึงการช่วยชีวิตคนให้พ้นจากความตายงั้นหรือท่านอ๋อง? หากการช่วยคนคือความผิด ข้าก็ขอถามหน่อยเถิดว่า... การนิ่งดูดายปล่อยให้คนตายตรงหน้าท่าน คือสิ่งที่ขุนนางในวังเหล่านั้นยกย่องนักหนาหรือ?" "เจ้าไม่เข้าใจ..." เซียวจ้านก้มลงกระซิบข้างหูของนาง เสียงของเขาเบาลงแต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด "หลินเหวินนำความไปทูลฮ่องเต้แล้ว ว่าเจ้าซ่องสุมกำลังและรักษาคนที่มีหมายจับของทางการ หากข้ายังปกป้องเจ้าต่อไป ไม่เพียงแค่เจ้า... แต่ตัวข้าเองก็จะถูกดึงลงเหวไปด้วย" ภายในห้องบรรยากาศบีบคั้นราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมากดทับหน้าอกของผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ หลินเยว่เม้มริมฝีปากแน่น นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของเซียวจ้าน เห็นร่องรอยของความเหนื่อยล้าและอดีตที่เขาพยายามปกปิด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากนอกเรือน บรรดาทหารองครักษ์ประจำจวนต่างมีสีหน้าตื่นตระหนกหลบไปสองข้างทาง ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางชั้นสูงผู้หนึ่งก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความร้ายกาจ "ท่านอ๋องพะยะค่ะ กระหม่อมได้รับคำสั่งให้นำตัว 'หมอหญิงหลิน' กลับไปสอบสวนที่วังหลวง เนื่องจากมีหลักฐานว่านางให้ที่พักพิงแก่กบฏ!" ขุนนางผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งพลางปรายตามองหลินเยว่ด้วยสายตาเหยียดหยาม หลินเยว่ไม่ได้ขยับกายไปไหน นางเพียงแค่หมุนตัวกลับไปหาเตียงไม้ที่บุรุษบาดเจ็บนอนอยู่ เขาคือพยานปากสำคัญเพียงหนึ่งเดียวที่รู้ว่าเหตุใดตระกูลของนางถึงต้องล่มสลาย และใครคือเบื้องหลังการทุจริตคลังเสบียงในกองทัพของเซียวจ้าน "ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น" หลินเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "คนไข้รายนี้กำลังเข้าสู่ภาวะติดเชื้อ หากย้ายเขาตอนนี้... เขาตายแน่นอน และหากเขาตาย ความลับที่ท่านขุนนางพยายามปกปิดไว้... ก็จะตายไปพร้อมกับเขาด้วย" สีหน้าของขุนนางผู้นั้นเปลี่ยนไปทันที เขาสั่งทหารให้ชักดาบออกมาทันที "จับตัวนาง! ใครขวางทางให้สังหารได้ทันทีตามพระประสงค์ของใต้เท้าหลินเหวิน!" เซียวจ้านก้าวขึ้นมาขวางหน้าหลินเยว่ มือหนาชักกระบี่ประจำกายออกมาจนเกิดเสียงดัง 'กริ๊ก' ดาบคมกริบสะท้อนแสงไฟวับวาว "ใครที่กล้าแตะต้องตัวนาง... จงก้าวข้ามศพข้าไปก่อน!" สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด หลินเยว่รับรู้ได้ว่านี่คือเกมการเมืองที่เดิมพันด้วยชีวิต ท่ามกลางความวุ่นวาย นางแอบหยิบเข็มฉีดยาขนาดเล็กที่นางทำขึ้นจากแก้วเป่าและเข็มเงินออกมาซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ความหวังเดียวของนางคือการทำให้บุรุษบนเตียงฟื้นขึ้นมาเพื่อเปิดเผยความจริงทั้งหมด ทว่า ในวินาทีที่ทหารจะบุกเข้ามา ประตูเรือนก็ถูกถีบออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคย "ท่านพี่... ดูเหมือนท่านจะเลือกข้างผิดคนเสียแล้วนะเจ้าคะ" หลินเหวินเดินนวยนาดเข้ามาในห้อง ในมือของนางถือตราประทับสีทองของฮ่องเต้ "คำสั่งห้ามจากทางการไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และในวันนี้... ต่อให้ท่านอ๋องผู้เก่งกาจจะยอมเอาตัวเข้าแลก ก็ไม่อาจช่วยนักโทษกบฏอย่างพี่สาวของข้าได้หรอก!" หลินเยว่หันไปเผชิญหน้ากับน้องสาวที่แสนเกลียดชัง หัวใจของนางเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเห็นเงาของทหารหน้ากากดำกลุ่มหนึ่งที่แอบล้อมเรือนจากด้านนอก นั่นไม่ใช่ทหารของขุนนาง... แต่เป็น 'เงาของฮ่องเต้' ที่มาเพื่อปิดปากทุกคนให้ตายตกไปตามกัน! หลินเยว่ตัดสินใจทิ้งมีดผ่าตัดลงบนพื้น เสียงกระทบกันของโลหะดังชัดเจนในความเงียบ นางก้าวเข้าไปหาหลินเหวินอย่างมั่นคงแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุก "เจ้าคิดว่าข้าไม่มีแผนสำรองงั้นหรือ? ถ้าข้าต้องตาย... สิ่งที่อยู่ในกระเพาะของบุรุษผู้นี้ จะถูกเปิดเผยให้คนทั้งเมืองได้รับรู้ในอีกหนึ่งชั่วยามข้างหน้า!" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ หลินเหวินหน้าถอดสีทันที ทันใดนั้น ไฟในเรือนก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงร้องตะโกนของทหารที่ดังขึ้นจากด้านหลังของขุนนางผู้นั้น... บุรุษที่อยู่บนเตียงคนไข้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น และสิ่งแรกที่เขาทำคือการกระซิบคำเดียวที่ทำให้เซียวจ้านต้องหยุดชะงัก "ท่านอ๋อง... อย่าเชื่อผู้หญิงคนนั้น... นางไม่ใช่หลินเยว่ที่ท่านรู้จัก!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "หัตถ์เทวะพลิกชะตา" ในทุกๆ ตอนนะคะ ดอกโบตั๋นพันปีจะตั้งใจถ่ายทอดเรื่องราวให้สมบูรณ์ที่สุดค่ะ