ดื้อแพ่งเพื่อชีวิต

"ถอยไป! ถ้าท่านยังขวางทางข้าอยู่ตรงนี้ เด็กคนนี้ได้ตายเพราะความเขลาของพวกท่านแน่!" เสียงตวาดของหลินเยว่ดังกังวานไปทั่วโถงศาลาพักใจกลางเมืองชายแดน นางไม่ได้มองหน้าองครักษ์นับสิบที่ชักกระบี่ออกมาขวางทาง แต่สายตาของนางจดจ้องอยู่เพียงร่างเล็กที่นอนชักเกร็งอยู่บนพื้น ฝ่ามือของนางกดลงบนหน้าอกของเด็กน้อยอย่างมั่นคงเพื่อเปิดทางเดินหายใจ "หลินเยว่ เจ้าลืมฐานะตนเองไปแล้วหรือ? นี่คือคำสั่งของท่านอ๋อง! ห้ามใครก็ตามเข้าใกล้เขตกักกันโรคนี้เด็ดขาด จนกว่าเจ้าหน้าที่ของทางการจะมาถึง!" หลินเหวินก้าวออกมาจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ ใบหน้าของนางฉาบด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาคู่สวยที่แฝงไปด้วยความอาฆาตพินิจมองท่าทีที่ไร้ความกลัวของพี่สาวต่างมารดาอย่างขบขัน "ความตายไม่เคยรอคำสั่งใคร ท่านอ๋องของเจ้าอาจจะเก่งกาจในสนามรบ แต่บนโต๊ะผ่าตัด หรือต่อหน้าความตายที่กำลังคืบคลาน... เขาไม่ได้มีความหมายเหนือกว่าจรรยาบรรณของแพทย์!" หลินเยว่ไม่สนใจเสียงฮึดฮัดของเหล่าทหาร นางควักมีดผ่าตัดขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา ก่อนจะกรีดเปิดช่องลมของเด็กน้อยด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เลือดสีคล้ำไหลซึมออกมาเล็กน้อย แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ลมหายใจของเด็กน้อยเริ่มกลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทหารเหล่านั้นต่างชะงักงันเมื่อเห็นวิธีการรักษาที่พวกเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน มันดูดิบเถื่อนแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความหวัง "เจ้าทำบ้าอะไร! นั่นไม่ใช่การรักษา แต่มันคือการทำร้ายร่างกาย!" หลินเหวินแสร้งร้องเสียงหลงพร้อมก้าวเข้ามาหมายจะดึงตัวหลินเยว่ออกไป "ท่านอ๋องสั่งไว้ว่าผู้ใดที่ขัดขวางมาตรการกักกันจะถูกประหารชีวิตโดยไม่ต้องไต่สวน... พี่หญิง ท่านรนหาที่ตายเองนะ" หลินเยว่เงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่อัดอั้น "ถ้าการช่วยชีวิตคนถือเป็นความผิด ข้าก็ยอมรับโทษนั้น! แต่ในระหว่างที่ข้าต้องตาย ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้ชีวิตหนึ่งชีวิตต้องดับไปเพราะความกลัวของพวกเจ้า!" นางไม่ได้รอคำตอบ มือบางคว้าชุดอุปกรณ์การแพทย์ฉุกเฉินขึ้นมาเตรียมพร้อม นางลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับหลินเหวินที่สั่งให้องครักษ์ล้อมวงเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก็ดังก้องมาจากทางเข้าศาลา เซียวจ้านก้าวเข้ามาในชุดเกราะอ่อนสีนิล ใบหน้าคมเข้มนั้นเรียบเฉยดุจแผ่นน้ำแข็งที่ไร้ความรู้สึก แต่ดวงตาคู่คมของเขาตวัดมองไปยังร่างที่ไร้สติบนพื้น และหยุดลงที่มือของหลินเยว่ที่เปื้อนเลือด "ใครอนุญาตให้เจ้าทำหัตถการเช่นนี้?" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเยือกเย็นจนทำเอาอากาศรอบข้างดูจะเย็นเยียบลงถนัดตา หลินเยว่ไม่หลบสายตา "หากข้าไม่ทำ เด็กคนนี้จะขาดใจตายในอีกสามนาที ท่านอ๋อง... ท่านจะสั่งให้ข้าหยุดเพื่อรอให้เขาตาย หรือจะปล่อยให้ข้าลองเสี่ยงช่วยเขา แล้วค่อยมาตัดสินโทษข้าทีหลัง?" เซียวจ้านนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นมือที่สั่นน้อยๆ ของหญิงสาว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะนางทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการยื้อชีวิตผู้อื่นจนเกินขีดจำกัด "หลินเหวิน เจ้าถอยออกไป" เซียวจ้านสั่งโดยไม่ละสายตาจากหลินเยว่ "แต่ท่านอ๋อง... นางขัดคำสั่ง!" หลินเหวินรีบแย้ง "ข้าบอกให้เจ้าถอย!" กระแสกดดันจากไอสังหารของเขากระจายออกมาจนหลินเหวินต้องกัดฟันถอยร่นไปข้างหลังด้วยความแค้นเคือง เซียวจ้านเดินตรงมาหาหลินเยว่ เขาโน้มตัวลงมองเด็กน้อยที่เริ่มหายใจเป็นปกติ ก่อนจะหันมามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของนาง "เจ้ากล้าขัดคำสั่งกองทัพเพื่อคนแปลกหน้าเพียงหนึ่งคน... เจ้าคิดว่าหัวเจ้ามีราคาแค่ไหนกัน?" "หัวของข้าไม่มีราคาหรอกค่ะ" หลินเยว่เช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยหลังมือ พลางตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง "แต่ความศรัทธาในอาชีพของข้า... ประเมินค่าไม่ได้" ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดสะบั้น จู่ๆ มือที่เปื้อนเลือดของเด็กน้อยก็ขยับคว้าชายเสื้อของหลินเยว่ไว้แน่น ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ แต่ทว่า... สิ่งที่เด็กน้อยพูดออกมากลับทำให้ทุกคนในศาลาต้องหยุดหายใจ "ท่านหมอ... อย่า... อย่าไปที่จวนอ๋อง... พวกเขา... พวกเขาไม่ได้ป่วย..." หลินเยว่ชะงักกึก หันไปมองหน้าเซียวจ้านที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและแฝงไปด้วยประกายตาที่ซับซ้อนเกินหยั่งถึง ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ประตูด้านหลังของศาลาก็ถูกกระแทกเปิดออกโดยเหล่าทหารองครักษ์ของเซียวจ้านเองที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ท่านแม่ทัพใหญ่หลินถูกลอบสังหารในห้องพักที่จวน... และหลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่... ท่านหมอหลินเยว่!" ดอกโบตั๋นพันปีขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีเฉียดตายไปพร้อมกับหลินเยว่ในตอนนี้ค่ะ