อาการของท่านอ๋อง

คมกระบี่วาววับสะท้อนกับแสงคบเพลิงที่สั่นไหวในโถงทางเดินมืดมิด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมไปกับกลิ่นดินปืน เซียวจ้านผลักหลินเยว่ไปด้านหลังด้วยแรงมหาศาล ก่อนที่เงาร่างชุดดำสามร่างจะพุ่งทะยานเข้ามาเหมือนฝูงมัจจุราช "ถอยไป!" เสียงตวาดของเขาสั่นพร่ากว่าทุกครั้ง หลินเยว่ไม่รอช้า เธอคว้าถุงผ้าอุปกรณ์ที่ติดตัวไว้แน่น มือข้างหนึ่งกดลงบนบาดแผลที่ต้นแขนของท่านอ๋อง เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกมาตามร่องนิ้ว เธอขมวดคิ้วมุ่น—นี่ไม่ใช่เลือดธรรมดา มันมีกลิ่นหอมหวานเอียนเหมือนดอกไม้พิษที่หายสาบสูญไปนานนับศตวรรษ "ท่านอ๋อง... อย่าเพิ่งตายตอนนี้เด็ดขาด!" หลินเยว่กัดฟันกรอด แววตาของเธอเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความเยือกเย็นของศัลยแพทย์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน เซียวจ้านฝืนกายต้านทานคมกระบี่ของมือสังหารที่รุกไล่ดั่งพายุ เขาสังหารคนตรงหน้าไปได้สอง แต่พิษในกายเริ่มแผ่ซ่าน กล้ามเนื้อของเขากระตุกเกร็งจนกระบี่แทบหลุดมือ เขาซวนเซไปพิงผนังหิน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามขมับ "เจ้า... ไม่ควรมาที่นี่..." เขาเค้นเสียงออกมา กระอักเลือดสีดำลงพื้นจนหยดสุดท้าย หลินเยว่ไม่ได้สนใจคำห้ามปราม เธอโผล่เข้าไปประชิดตัวเขา มือเรียวบางตบที่ใบหน้าเขาเบาๆ เพื่อเรียกสติ "มองหน้าข้า! เซียวจ้าน! ถ้าท่านสิ้นใจตอนนี้ ความลับของพวกขุนนางที่ท่านพยายามปกป้องจะกลายเป็นฝุ่นผงไปพร้อมกับศพท่าน ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้!" เธอฉีกชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีออกอย่างไม่เสียดาย ก่อนจะใช้มีดพกขนาดเล็กกรีดลงบนแผลฉกรรจ์ที่ต้นแขนของเขา เลือดสีดำพุ่งออกมาตามแรงกด เธอต้องทำให้พิษไหลออกให้มากที่สุด ก่อนที่จะเข้าสู่หัวใจ "อึก..." เซียวจ้านคำรามในลำคอ ความเจ็บปวดจากการถูกกรีดแผลโดยไม่มียาสลบทำให้เขาสติหลุดลอย แต่สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเฉียบและมั่นคงของนางกลับรั้งเขาไว้ในภวังค์แห่งความจริง "ยาถอนพิษในตัวท่านไม่มีผลแล้ว พิษ 'รากอสูร' นี้ต้องใช้วิธีขับออกด้วยการกระตุ้นจุดชีพจรและเจาะเลือดเสียออก" หลินเยว่พึมพำกับตัวเอง เธอหยิบเข็มเงินที่เตรียมไว้ขึ้นมา สองตาจับจ้องไปที่จุดชีพจรหลักบนอกซ้ายของเขา "ข้าจะทำสิ่งที่หมอในยุคนี้ไม่มีใครกล้าทำ... โปรดวางใจข้า" ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะลงเข็ม เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์นับสิบก็ดังขึ้นจากโถงด้านนอก พร้อมกับเสียงกรีดร้องแหลมสูงของสตรีผู้หนึ่งที่หลินเยว่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "พี่หญิง! ท่านทำอะไรท่านอ๋อง!" หลินเหวินก้าวเข้ามาพร้อมกับกลุ่มทหารหลวง สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่แสร้งทำขึ้น มือที่ถือคบเพลิงชี้มาที่พวกเขาสองคน "ทุกคนจับนาง! นางกำลังวางยาพิษสังหารท่านอ๋องต่อหน้าต่อตาข้า!" หลินเยว่ชะงัก เธอไม่ได้หันไปมองคนข้างหลัง แต่มือที่ถือเข็มยังคงนิ่งสนิท "หากเจ้าก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ข้าจะให้ทหารของเจ้าเห็นว่า 'การรักษาสิ่งที่ไม่อาจรักษา' มันเป็นอย่างไร... และข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นพยานปากเอกว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารนี้" "นางเสียสติไปแล้ว! เอาตัวนางไป!" หลินเหวินตวาด ทหารหลวงเริ่มขยับดาบเตรียมเข้าจู่โจม เซียวจ้านที่ดูเหมือนจะสิ้นสติไปแล้ว กลับคว้าข้อมือหลินเยว่ไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนนางรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววดุดันราวกับพยัคฆ์บาดเจ็บ เขามองผ่านไหล่ของนางไปที่หลินเหวินด้วยสายตาที่ทำให้ผู้ที่ถูกจ้องต้องเย็นวาบไปถึงสันหลัง "ใครที่ก้าวเข้ามา... หัวของมันต้องหลุดจากบ่า" เสียงของเซียวจ้านแหบพร่าแต่ทรงพลังจนทหารทั้งหมดชะงักงัน ทว่าในวินาทีที่ทหารหลวงกำลังลังเล ดาบเล่มหนึ่งกลับแทงทะลุผ่านความมืดเข้ามาระหว่างช่องว่างของทหารเหล่านั้น ปลายกระบะพุ่งเป้าไปที่จุดตายของเซียวจ้านอย่างแม่นยำ! หลินเยว่ตัดสินใจในเสี้ยววินาที เธอพลิกตัวเอาแผ่นหลังเข้าบังพระเอกไว้ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็กระโดดลงมาจากคานไม้ด้านบนพร้อมกับกระบี่ที่ปัดป้องการโจมตีนั้นได้อย่างหวุดหวิด "เจ้าอ๋องโง่เง่า! ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าไว้ใจใครในวังหลวง!" ชายปริศนาในชุดคลุมสีเทากล่าวพลางหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่หลินเยว่แทบหยุดหายใจ ชายคนนั้นคือคนที่เธอเคยช่วยชีวิตไว้ในภพก่อน... ชายที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อนภายใต้มีดผ่าตัดของเธอ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "หัตถ์เทวะพลิกชะตา มหัศจรรย์รักหมอหญิงข้ามภพ" ในตอนนี้ด้วยกันนะครับ - ดอกโบตั๋นพันปี