ศัตรูจากเมืองหลวง

“หมอหลิน… หากเจ้าแน่จริง ช่วยบอกข้าทีว่า ‘สามี’ ของข้าที่ตายด้วยโรคประหลาดเมื่อวาน เหตุใดศพของเขาถึงมีรอยเข็มพิษแบบเดียวกับที่ซ่อนอยู่ในห้องนอนของท่านอ๋องเล่า?” เสียงกรีดร้องแหลมสูงของหญิงวัยกลางคนสั่นเครือบาดแก้วหู ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดกันแน่นขนัดหน้าโรงหมอชั่วคราวในเขตชายแดน กลิ่นอายความตื่นตระหนกแผ่ซ่านปะปนกับกลิ่นสมุนไพรแห้งและฝุ่นดิน หลินเยว่ในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา—เครื่องแต่งกายที่นางดัดแปลงขึ้นเองเพื่อให้สะดวกต่อการตรวจรักษา—ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้ไผ่ ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองร่างไร้ลมหายใจของบุรุษบนเปลหามด้วยสายตาวิเคราะห์ ไม่มีความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้านนาง มีเพียงรอยย่นเล็กๆ ระหว่างคิ้วที่บ่งบอกถึงความรำคาญใจ ในยุคที่ผู้คนยังงมงายกับภูตผีปีศาจและการล้างแค้นทางวิญญาณ การใช้ "ศพ" มาเป็นเครื่องมือประจานเช่นนี้ ช่างเป็นมุกตลกที่น่าเบื่อหน่ายเสียจริง “หลบไป!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังแทรกขึ้นพร้อมกับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว เซียวจ้านก้าวเข้ามาในวงล้อมด้วยใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี อาภรณ์สีดำสนิทปลิวสะบัดตามแรงลม สายตาคมกราบกวาดมองฝูงชนที่รีถอยร่นโดยอัตโนมัติด้วยความเกรงกลัว เขายืนเคียงข้างหลินเยว่โดยไม่ต้องเอ่ยคำใด แต่มือหนากลับวางทราบลงบนด้ามกระบี่ข้างกายอย่างหลวมๆ ส่งสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจน “ท่านอ๋อง… โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ข้าด้วยเจ้าค่ะ!” หญิงหม้ายคนนั้นทรุดตัวลงคุกเข่า ร่ำไห้จนตัวโยน ปากก็พร่ำเพ้อถึงความอยุติธรรม “สามีข้าเพียงแต่มารับยาบำรุงธาตุจากโรงหมอแห่งนี้เมื่อสามวันก่อน กลับต้องมาจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ มีรอยเข็มดำคล้ำที่ต้นคอ… ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับข่าวลือเรื่องพิษในจวนท่านอ๋องยิ่งนัก!” สิ้นคำพูดนั้น เสียงซุบซิบค่อยๆ ดังระเบิดขึ้นราวกับผึ้งแตกตาราง ฝูงชนเริ่มถอยห่างจากโต๊ะตรวจโรคของหลินเยว่ทีละก้าว สายตาหลายสิบคู่ที่เคยเต็มไปด้วยความเลื่อมใส บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวงและรังเกียจ ข่าวลือแพร่สะพัดรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง นี่คือกลยุทธ์ทำลายล้างชื่อเสียงขั้นพื้นฐาน แต่มันได้ผลชะงัดนักในสังคมที่เปราะบางเช่นนี้ หลินเยว่ถอนหายใจยาวเหยียด นางวางมีดผ่าตัดขนาดเล็กในมือลงบนถาดสเตนเลส เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ดึงสติของผู้คนให้กลับมาจดจ่อที่นาง “เจ้าบอกว่า สามีของเจ้าตายเพราะเข็มพิษที่ข้าใช้รักษาอย่างนั้นหรือ?” หลินเยว่เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ทว่าก้องกังวานจนทุกคนเงียบกริบ “คะ… M! ก็เห็นๆ อยู่ว่ารอยเข็มอยู่บนศพ! เจ้าจะปฏิเสธหรือว่าไม่ใช่ฝีมือของหมอเถื่อนอย่างเจ้า!” “หมอเถื่อนรึ?” มุมปากของหลินเยว่กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ นางสาวเท้าก้าวข้ามธรณีประตูออกมาเผชิญหน้ากับศพเบื้องหน้าโดยไม่รังเกียจ กลิ่นเน่าจางๆ ลอยแตะจมูก แต่นั่นไม่อาจกลบกลิ่นฉุนแปลกประหลาดที่หลินเยว่สัมผัสได้จากเนื้อผ้าของศพ ศพนี้เพิ่งตายได้ไม่ถึงครึ่งวัน แต่สภาพกล้ามเนื้อและการแข็งตัวของศพ (Rigor mortis) กลับผิดปกติอย่างสิ้นเชิง! “ท่านแม่นาง… อย่าเข้าไปใกล้ เขามีพิษร้ายแรงนะ!” ชาวบ้านคนหนึ่งร้องเตือนด้วยความหวังดี หลินเยว่ไม่สนใจเสียงทักท้วง นางหยิบถุงมือหนังบางเฉียบที่ทำขึ้นพิเศษขึ้นสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโน้มตัวลงใช้ปลายนิ้วกดสำรวจที่บริเวณลำคอของศพ ท่าทางคล่องแคล่วและจริงจังของนางทำให้ผู้คนรอบข้างถึงกับกลั้นหายใจ *นิ้วมือที่แข็งทื่อ... ผิวหนังที่ยังมีไออุ่นหลงเหลืออยู่เล็กน้อย... และที่สำคัญที่สุด...* หลินเยว่หรี่ตาลง นางใช้มีดผ่าตัดกรีดเปิดผิวหนังบริเวณรอยเข็มเล็กๆ นั้นอย่างแม่นยำ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เลือดสีดำคล้ำไหลซึมออกมา แต่ไม่มีกลิ่นของโลหิตเน่าเสีย มีเพียงกลิ่นฉุนรุนแรงของ ‘รากหญ้าอัคคี’ และ ‘ยางไม้เหมันต์’ สมุนไพรสองชนิดที่เมื่อผสมกันจะทำให้กล้ามเนื้อหดเกร็งและหยุดหายใจชั่วคราว คล้ายกับคนตายแต่แท้จริงแล้วยังไม่ตายสนิท! “อ๊าย! นางฆ่าคนตายต่อหน้าธารกำนัล!” หญิงหม้ายกรีดร้องลั่นเมื่อเห็นเลือด “หุบปากเสียถ้าไม่อยากตายตอนนี้” เซียวจ้านก้าวเข้ามาบังหน้าหลินเยว่ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งจนหญิงหม้ายสะดุ้งโหยงจนล้มพับไปกองกับพื้น ดวงตาคมกริบของท่านอ๋องกวาดมองไปทั่วฝูงชน “ผู้ใดกล้าส่งเสียงโวยวายอีก กองอารักขาจะลากตัวไปสอบสวนฐานก่อความวุ่นวายในเขตทหาร!” ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทันที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง หลินเยว่ลุกขึ้นยืน ชูเศษผ้าชิ้นเล็กที่นางคีบออกมาจากบาดแผลของศพขึ้นท่ามกลางแสงแดด นางหันไปสบตากับหญิงหม้ายที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว “เจ้ารู้จักสมุนไพรสองชนิดนี้หรือไม่?” หลินเยว่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “รากหญ้าอัคคีและยางไม้เหมันต์… มันเป็นยาสลบชั้นดีจากแคว้นทางเหนือ หาได้ยากยิ่งในเขตชายแดนแห่งนี้ สามีของเจ้าเป็นเพียงชาวนาหาเช้ากินค่ำ เหตุใดในร่างกายของเขาจึงมีสารพิษราคาแพงและหาซื้อได้ยากเช่นนี้ฝังอยู่เล่า?” หญิงหม้ายหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก “ข้า… ข้าไม่รู้…” “เจ้าไม่รู้ แต่มีคนรู้” หลินเยว่หันขวับไปมองยังรถม้าหรูหราคันหนึ่งที่จอดหลบมุมอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้าม ม่านไหมสีเขียวมรกตไหววูบเล็กน้อย เผยให้เห็นเงาร่างของสตรีผู้หนึ่งที่กำลังนั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเย้ยหยัน แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่หลินเยว่จำกลิ่นอายและเครื่องประดับหยกรูปดอกบัวสลักลายวิจิตรนั่นได้ดี *หลินเหวิน… น้องสาวผู้แสนดีของข้า เจ้าช่างขยันขันหญ้าเสียจริง* ในภพก่อน หลินเหวินคือน้องสาวต่างมารดาผู้เหยียบย่ำชื่อเสียงของนางจนป่นปี้ และในภพนี้ หล่อนยังตามรังควานไม่เลิกรา ถึงขนาดส่งคนข้ามน้ำข้ามทะเลมาสร้างสถานการณ์ปั่นป่วนถึงชายแดน เพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของโรงหมอที่นางตั้งใจสร้างขึ้นเพื่อช่วยเหลือราษฎรยากไร้ “ดูท่าทาง… แขกไม่ได้รับเชิญจากเมืองหลวงจะอดใจรอไม่ไหวเสียแล้วสิเจ้าคะ” หลินเยว่พึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก เซียวจ้านเหลือบมองตามสายตาของนาง ดวงตาคมกริบเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกท้าทาย “ต้องการให้เปิ่นหวางจัดการคนพวกนั้นเลยหรือไม่?” “ไม่ต้องเพคะท่านอ๋อง…” หลินเยว่ดึงถุงมือออกโยนลงในถาด ช้อนสายตาขึ้นสบกับบุรุษข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความมุ่งมั่น “ในเมื่อพวกมันอุตส่าห์ส่งของขวัญชิ้นใหญ่มาถึงที่… หากเราไม่รับไว้ คงเสียมารยาทแย่” นางสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเดินผ่านร่างที่แกล้งตายของชายผู้นั้นไปอย่างไม่ไยดี เป้าหมายของนางคือรถม้าคันนั้น—จุดเริ่มต้นของการสะสางบัญชีแค้นเก่า ทว่า ในวินาทีที่หลินเยว่ก้าวเท้าพ้นจากฝูงชนเพื่อมุ่งหน้าไปยังรถม้าปริศนา ประตูรถม้าคันดังกล่าวก็เปิดผางออกอย่างแรง ร่างของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ผู้หนึ่งก้าวลงมาพร้อมกับดาบยาวในมือ ดวงตาของมันแดงก่ำด้วยฤทธิ์ยาบ้าคลั่ง และที่น่าตกใจที่สุดคือ… บนหน้าอกของมัน มีตราสัญลักษณ์รูปงูพิษพันคบเพลิง ซึ่งเป็นเครื่องหมายของ ‘หน่วยเงาทมิฬ’ สังกัดองค์รัชทายาทแห่งเมืองหลวง! เซียวจ้านชักกระบี่ออกจากฝักในพริบตา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันราวดรุณีพบอสูร “ระวัง! มันไม่ใช่คนของหลินเหวินธรรมดา… แต่นี่คือมือสังหารหลวง!” [คำขอบคุณจากนักเขียน]: ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตากับหมอหลินและท่านอ๋อง แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความระทึกใจยิ่งกว่าเดิมค่ะ! — ดอกโบตั๋นพันปี