ชื่อเสียงขจรไกล

“หากพวกท่านยังเอาแต่ใช้ธูปขี้ผึ้งแปะแผล รอดูได้เลยว่าอีกสามวัน แผลเน่าลามถึงกระดูกจนต้องตัดขาแน่” เสียงหวานกังวานทว่าเฉียบขาดดั่งคมมีดผ่าตัดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงชั่วคราว กลิ่นอับของสมุนไพรต้มโบราณลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ หลินเยว่ในชุดผ้าฝ้ายสีเรียบขยับปลายนิ้วที่สวมถุงมือผ้าดิบสะอาดสะอ้านอย่างคล่องแคล่ว แสงตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น บนเตียงไม้ไผ่เวลานี้คือชายชราหาบเร่ผู้มีแผลพุพองลึกถึงชั้นกล้ามเนื้อที่ขาขวา รอบตัวเขามีญาติพี่น้องยืนหน้าตาตื่นตระหนกหวาดกลัว “แม่นางหลิน… ท่านพ่อข้าขาจะขาดจริงๆ หรือขอรับ?” บุตรชายของชายชราน้ำตาคลอเบ้า มือสั่นเทาจนแทบถือถ้วยยาไม่ไหว “ถ้าไม่ยอมให้ข้า ‘ล้างแผลและขูดเนื้อตาย’ ออกเสียตอนนี้ เกรงว่าท่านคงไม่ได้เดินหาบเร่ไปไหนอีกตลอดชีวิต” หลินเยว่กล่าวเสียงเรียบ ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวไร้ความลังเล เธอหยิบมีดผ่าตัดขนาดเล็กที่ผ่านการลวกน้ำร้อนเดือดจัดขึ้นมา แสงวาววับจากคมมีดสะท้อนเข้าตาชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบประตูจนหลายคนสูดปากด้วยความหวาดเสียว นี่คือการเดิมพัน… ในสายตาคนยุคนี้ การใช้คมมีดกรีดเนื้อสดๆ คือการฆ่าคนชัดๆ! “นางบ้าไปแล้ว! นั่นมันการทรมานคนชัดๆ!” เสียงแหลมสูงแฝงความริษยาแทรกตัวเข้ามาจากด้านนอก หลินเหวินในอาภรณ์หรูหราปักลายดอกไม้ประณีต ก้าวเข้ามาพร้อมกับหมอหลวงเฒ่าแซ่โจวผู้ถือเคราลูบด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ด้านหลังมีผู้ติดตามถือตระกร้าสมุนไพรราคาแพงตามมาติดๆ นางกวาดสายตามองสภาพคลินิกคับแคบด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก “ท่านพ่อหาหมอหลวงมาให้ชาวบ้านตั้งใจรักษาฟรีๆ แต่นางสารเลวคนนี้กลับใช้มีดกรีดเนื้อคนเพื่อเรียกร้องความสนใจ ช่างใจอำมหิตนัก!” ชาวบ้านที่กำลังลังเลเริ่มส่งเสียงฮือฮา ความหวาดกลัวถูกปลุกเร้าด้วยคำพูดของหลินเหวิน หลายคนถอยหลังกรูด มองหลินเยว่ราวกับนางปีศาจกินคน หลินเยว่ชะงักมือเล็กน้อย เธอยังไม่เงยหน้าขึ้นจากแผลของคนไข้ แต่ริมฝีปากบางกลับยกยิ้มเย็นเยียบ “คุณหนูรองหลิน… ช่างขยันขันแข็งเสียจริงนะ ถึงกับลงทุนพาหมอหลวงมาขัดขาชาวบ้านถึงที่นี่เชียวรึ?” หลินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ทว่าทรงพลังจนหลินเหวินชะงักไป “ปากบอกว่าช่วยรักษา แต่สูตรยาพอกของท่านหมอโจวกลับทำให้เลือดลมเดินสะดุด พิษไข้ตีกลับจนแผลเน่าลามเร็วกว่าเดิมสามเท่า… หากไม่เรียกว่าฆ่าคนเพื่อปิดปาก แล้วจะให้เรียกว่าอันใด?” “สามหอง!” หมอหลวงโจวหน้าถอดสี ตบโต๊ะลั่น “นังเด็กเมื่อวานซืน เจ้ากล้าดียังไงมาดูหมิ่นตำรับยาหลวง!” “ถ้ามั่นใจว่าตำรับยาหลวงดีนัก ไฉนเลยแผลของเฒ่าแก่ซานจึงยังมีหนอนชอนไชเล่า?” หลินเยว่หันขวับ ดวงตาคมกริบราวกับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่มองทะลุถึงขั้วหัวใจ “ข้าใช้ ‘แอลกอฮอล์’ เชื้อโรคตายเรียบ ใช้ ‘มีด’ ขูดเนื้อตายออกเพื่อให้เนื้อใหม่โตขึ้น นี่คือวิทยาการ ไม่ใช่เวทมนตร์ หากพวกท่านไม่กล้าดูก็ไสหัวออกไป อย่ามาเห่าหอนขัดขวางการช่วยชีวิตคน ณ ที่แห่งนี้!” คำพูดที่ทรงพลังและตรงไปตรงมาจนน่าตกใจ ทำให้บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงทันที ไม่มีใครกล้าเถียง ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประสานกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารองครักษ์ “ใครกล้าขัดขวางการรักษาของหมอเทวดา… ให้มันรู้ไป!” ร่างสูงสง่าของท่านอ๋องเซียวจ้านก้าวเข้ามาในห้องโถง รัศมิความเยือกเย็นแผ่ซ่านกดดันจนทุกคนต้องคุกเข่าลงโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพสลักเรียบเฉย ทว่าดวงตาคู่นคมกลับกวาดมองหลินเหวินและหมอหลวงโจวด้วยแววตาดุจพญาอินทรีย์จ้องเหยื่อ หลินเหวินหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อสบเข้ากับสายตานั้น เซียวจ้านป้องมือคารวะหลินเยว่เล็กน้อยต่อหน้าธารกำนัล ก่อนจะหันไปตวาดกร้าวใส่หมอหลวงโจว “ไสหัวไป! มิฉะนั้นข้อหากบฏขัดขวางราชโองการ จะทำให้ตระกูลพวกเจ้าไม่เหลือแม้แต่เงา!” หมอหลวงโจวและหลินเหวินลนลานจนแทบคลานหนีออกจากร้าน ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านนับร้อยที่เริ่มเปลี่ยนจากความหวาดกลัว เป็นความศรัทธาและเลื่อมใส หลินเยว่ถอนหายใจยาว แอบส่งสายตาขอบคุณไปยังชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนนิ่งเป็นเกราะคุ้ม1ภัยให้เธอ ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะหันกลับไปเย็บแผลให้คนไข้ มือหยาบกร้านของเฒ่าแก่ซานกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ “แม่นาง… ข้าเชื่อท่าน… ข้าฝากชีวิตไว้กับท่านเถอะขอรับ…” หลินเยว่ยิ้มรับ รอยยิ้มที่งดงามที่สุดตั้งแต่เธอข้ามภพมา ทว่าในขณะที่เธอกำลังลงมือเย็บแผลเข็มสุดท้าย เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นที่หน้าประตูด้านหลัง พร้อมกับเงาร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ นางดึงผ้าคลุมหน้าออกเผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกที่น่ากลัวครึ่งหน้า พร้อมกับโยนห่อผ้าเปื้อนเลือดกระแทกโต๊ะเสียงดังสนั่น “หมอหลิน… หากเจ้าแน่จริง ช่วยบอกข้าทีว่า ‘สามี’ ของข้าที่ตายด้วยโรคประหลาดเมื่อวาน เหตุใดศพของเขาถึงมีรอยเข็มพิษแบบเดียวกับที่ซ่อนอยู่ในห้องนอนของท่านอ๋องเล่า?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความกล้าหาญของหมอหญิงหลินเยว่ใน1ก้าวสำคัญนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — ดอกโบตั๋นพันปี