คืนใจให้กัน

"ปล่อยมือข้า... หากท่านยังไม่หยุดกดบาดแผลนี้ ข้าคงได้สิ้นใจก่อนจะทันได้รักษาใครต่อใครหรอกค่ะ" น้ำเสียงของหลินเยว่สั่นพร่า แม้จะพยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่ศัลยแพทย์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนจะทำได้ก็ตาม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วกระโจมทหาร ผสมปนเปกับกลิ่นสมุนไพรฉุนกึกที่นางเพิ่งผสมขึ้นอย่างรีบร้อน เซียวจ้านไม่ยอมปล่อยมือ ผิวพรรณของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษสา ทว่าดวงตาที่จ้องมองใบหน้าเปื้อนเลือดของหลินเยว่กลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความดื้อรั้น "เจ้าไม่มีสิทธิ์สั่งข้าในยามที่เจ้าเองก็ใกล้จะสิ้นสติอยู่รอมร่อเช่นนี้ หลินเยว่... ดูมือเจ้าสิ มันสั่นจนแม้แต่เข็มเย็บแผลเจ้ายังจับแทบไม่อยู่แล้ว" มือที่สั่นเทาของนางไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือปฏิกิริยาของร่างกายที่สูญเสียเลือดมากเกินไป หลังจากที่นางยอมเอาตัวเข้าขวางคมดาบที่พุ่งเป้าไปที่ท่านอ๋องผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจในสมรภูมิเบื้องหน้าเมื่อครู่ "ข้าเป็นหมอ... และนี่คือหน้าที่ของข้า" หลินเยว่เค้นเสียงตอบ ลมหายใจนางเริ่มติดขัด นางมองดูบาดแผลลึกที่ไหล่ของชายหนุ่มตรงหน้า เลือดสีเข้มยังคงซึมออกมาไม่หยุด มันเป็นเลือดที่เกิดจากอาวุธอาบยาพิษชนิดเดียวกับที่คอยกัดกินชีวิตเขามาเนิ่นนาน "ถ้าข้าไม่จัดการตอนนี้ ท่านจะหลับไป... และอาจไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก" เซียวจ้านหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชในโชคชะตา "ถ้าข้าต้องอยู่ต่อโดยที่ไม่มีเจ้า... ต่อให้ตื่นขึ้นมา โลกใบนี้ก็คงไม่ต่างจากนรกสำหรับข้าอยู่ดี" หลินเยว่ชะงักไป ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นในอก เป็นความเจ็บปวดที่หอมหวานและรุนแรงดั่งพายุบุแคม นางเงยหน้าสบตากับบุรุษผู้เย็นชาที่บัดนี้กลับยอมเผยความอ่อนแอที่สุดออกมาให้เห็น "ท่านอ๋อง... ท่านทำเช่นนี้ทำไม" นางถามเบาๆ ในขณะที่มือยังคงกดแผลเพื่อห้ามเลือดให้เขาอย่างแผ่วเบา "ยังต้องถามอีกหรือ?" เซียวจ้านโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้มที่ซีดเซียวของนาง "เจ้าบอกว่าเจ้ามาจากที่แสนไกล ที่ที่ไม่มีใครรู้จักเจ้า ที่ที่เจ้าเป็นเพียงคนแปลกหน้า... แต่สำหรับข้า เจ้าคือโลกทั้งใบที่เพิ่งค้นพบ หลังจากที่หลงทางอยู่ในความมืดมิดมาทั้งชีวิต" ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คุกรุ่น กระโจมที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็นพื้นที่แห่งความเปราะบางของหัวใจ หลินเยว่สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของเขาผ่านปลายนิ้วที่แตะอยู่บนอกเสื้อที่ชุ่มโชก นางตัดสินใจทำในสิ่งที่ล้ำเส้นในฐานะหมอและคนไข้ นางเอื้อมมือที่สั่นเทาไปประคองใบหน้าของเซียวจ้านเอาไว้ แววตาของศัลยแพทย์สาวอ่อนโยนลงจนเกือบจะเป็นหยาดน้ำตา "ข้าจะรักษาท่าน... ไม่ใช่ในฐานะหมอกับคนไข้ แต่ในฐานะของคนที่ต่างก็มีชีวิตอยู่เพื่อกันและกัน... ท่านสัญญาได้ไหม ว่าหากข้าทำสำเร็จ ท่านจะเลิกผลักไสข้าออกไปจากชีวิตของท่านเสียที" เซียวจ้านมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวเบื้องหน้า ราวกับเขากำลังมองหาคำตอบที่เขาสงสัยมาตลอด "ข้ามิเคยผลักไสเจ้า... ข้าเพียงแค่กลัว ว่าความโสมมของโลกที่ข้าอยู่ จะเปื้อนเปรอะมือสะอาดของเจ้าจนมิอาจกลับไปที่ที่เจ้าจากมาได้" หลินเยว่แค่นยิ้ม "ที่ที่ข้าจากมา... ไม่มีใครยอมตายเพื่อข้าด้วยความรักที่บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้หรอกค่ะ" นางคว้ามีดผ่าตัดเล่มเล็กที่ผ่านการลนไฟจนร้อนแดงเตรียมไว้ การผ่าตัดด้วยสภาวะที่จำกัดที่สุดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่นางไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว ความรักที่เบ่งบานท่ามกลางกลิ่นเลือดนี้ คือเกราะคุ้มกันเพียงหนึ่งเดียวที่นางมี ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะลงมือกรีดเนื้อเยื่อเพื่อดึงหัวลูกธนูออก เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านช่องลมของกระโจมเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้นางต้องหยุดชะงัก "ช่างเป็นภาพที่น่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก... พี่หญิง ท่านคงไม่คิดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านทำตามอำเภอใจในสมรภูมินี้ได้ง่ายๆ หรอกใช่ไหม?" หลินเหวินก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัว ในมือของนางถือตราประทับทองคำที่ได้รับมาจากขุนนางกังฉินผู้หนึ่ง ซึ่งหมายความว่าการรักษาในครั้งนี้ของหลินเยว่ กำลังจะกลายเป็นการกบฏต่อแผ่นดินหากท่านอ๋องสิ้นใจลงในมือของนาง เซียวจ้านตวัดสายตาคมปลาบไปมองน้องสาวต่างมารดาของผู้หญิงที่เขารัก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นคมดาบที่พร้อมจะสังหารได้ทุกเมื่อ "เจ้าคิดว่าเจ้าเข้ามาที่นี่ได้ แต่เจ้าจะออกไปได้ง่ายๆ เช่นนั้นหรือ หลินเหวิน?" หลินเหวินยกยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ "ท่านอ๋อง... ดูที่ปลายเท้าของท่านเสียก่อนเถิด กองทัพนับหมื่นที่ท่านบัญชาการ บัดนี้ถูกพิษสลายกำลังไปกว่าครึ่งแล้ว... และในมือข้านี้ คือคำสั่งปลดท่านออกจากตำแหน่งแม่ทัพ... โดยมีข้อหา 'ลักลอบพาคนนอกภพมาปลุกปั่นบ้านเมือง' เป็นโทษประหารชีวิตสถานเดียว!" หลินเยว่ตัวชาวาบ นางมองไปที่เซียวจ้านที่เริ่มไอออกมาเป็นเลือดสีดำเข้ม แผนการร้ายถูกวางไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยล ทุกอย่างที่นางสร้างมา กำลังจะพังทลายลงในพริบตาเดียว... หรือนี่คือจุดจบของหัตถ์เทวะที่ครั้งหนึ่งเคยพลิกชะตาฟ้าดินได้? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ 'ดอกโบตั๋นพันปี' นะคะ