แผนลอบสังหาร

“เจ้ากล้าดียังไงถึงคิดจะสวมรอยเป็นหมอหลวง ทั้งที่มือของเจ้ามันเปื้อนไปด้วยกลิ่นคาวเลือดของคนไข้ที่ไม่ควรตาย!” เสียงตวาดกร้าวของหลินเหวินดังก้องไปทั่วห้องโถงพิสูจน์หลักฐาน แววตาของนางกร้าวร้าวราวกับอสรพิษที่พร้อมจะฉกกัด หลินเยว่เพียงแต่ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา นิ้วเรียวยาวของเธอยังคงคีบเข็มเงินที่ใช้ผ่าตัดฝีหนองออกจากบาดแผลของสายลับที่เพิ่งถูกจับกุมตัวมาได้ เธอไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนา แต่กลับใช้สมาธิทั้งหมดไปกับการกรีดเปิดชั้นผิวหนังอย่างแม่นยำ “กลิ่นคาวเลือดหรือคะ?” หลินเยว่เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง “สิ่งที่ข้ามีบนมือนี่คือ ‘ชีวิต’ ค่ะหลินเหวิน ส่วนสิ่งที่เจ้ามีอยู่ในใจ... ข้าเกรงว่ามันคงเป็นเพียงความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยความริษยา จนแยกไม่ออกว่าใครคือศัตรู ใครคือมิตร” บรรยากาศในห้องคุกใต้ดินตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เซียวจ้านยืนกอดอกพิงผนังหิน สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของเขาจับจ้องไปยังร่องรอยของรอยสักรูป ‘ผีเสื้อสีชาด’ ที่ปรากฏขึ้นบนหัวไหล่ของชายผู้นี้หลังจากที่หลินเยว่ใช้น้ำยาสมุนไพรล้างคราบเขม่าออก “ท่านอ๋อง หมอนี่เป็นคนของฝ่ายสนับสนุนในวังหลวงพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ติดตามรายงานเสียงสั่นพร่า “เราพบตราประทับลับในรองเท้าของมัน” เซียวจ้านก้าวเข้ามาใกล้ แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับฉายรังสีอำมหิต “ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเล่นกับไฟ... แต่ดูเหมือนเจ้าจะชอบดื่มด่ำกับความร้อนแรงของมันมากสินะ” หลินเหวินหน้าซีดเผือด นางถอยกรูดไปด้านหลัง ทว่าในจังหวะนั้นเอง หลินเยว่กลับวางมีดผ่าตัดลงบนถาดโลหะเสียงดังกังวาน เธอเดินเข้าไปใกล้หลินเหวินอย่างแช่มช้า ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู “เจ้าไม่ได้ส่งคนมาลอบสังหารข้าเพียงคนเดียวใช่ไหม? เพราะคนที่บงการเจ้าอยู่... ไม่เคยไว้ใจหมากที่ไร้ประโยชน์อย่างเจ้าเลยสักครั้ง” หลินเยว่รู้ดีว่าในภพนี้ ความรู้ทางการแพทย์ของเธอคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุดสำหรับขุนนางกังฉินที่ต้องการผูกขาดอำนาจการรักษาพยาบาลและการส่งยาเถื่อนเข้าวัง เธอเหลือบมองรอยสักบนไหล่ของสายลับอีกครั้ง นี่คือสัญลักษณ์ของ ‘สำนักเงาสังหาร’ ที่ทำงานให้แก่สนมเอกผู้เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกุมใจหลินเยว่ในอดีตค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความมุ่งมั่น เธอเคยล้มเหลวในการช่วยชีวิตผู้คนในภพปัจจุบัน แต่ที่นี่... ด้วยสองมือและวิชาการแพทย์ที่เธอสั่งสมมา เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากชีวิตบริสุทธิ์ไปได้อีก “ท่านอ๋อง” หลินเยว่หันไปหาเซียวจ้าน สายตาของเธอสื่อสารความในใจ “หากเราเปิดโปงเรื่องนี้ในที่ประชุมขุนนางพรุ่งนี้... นั่นหมายความว่าเรากำลังประกาศสงครามกับคนทั้งวัง” เซียวจ้านก้าวเข้ามาคว้ามือของเธอไว้ สัมผัสที่เย็นเยียบจากปลายนิ้วของเขาทำให้หัวใจของหลินเยว่เต้นระรัว “หากสงครามนั้นแลกมาด้วยความปลอดภัยของเจ้าและราษฎร ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินสังหารขุนนางโฉดเหล่านั้น ข้าก็ยินดีที่จะทำ” ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดกำลังจะถึงจุดเดือด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องขัง องครักษ์วิ่งหน้าตื่นเข้ามาคุกเข่าลงต่อหน้าเซียวจ้านด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ท่านอ๋อง! ข่าวร้ายพ่ะย่ะค่ะ... ยาถอนพิษที่เตรียมไว้สำหรับผู้ป่วยในเรือนกักกัน ถูกเปลี่ยนเป็นยาพิษร้ายแรงทั้งหมดแล้ว! และที่สำคัญ... มีคนพบ ‘หมอหญิง’ อีกคนในเรือนกักกันที่หน้าตาเหมือนคุณหนูหลินทุกประการ!” หลินเยว่ชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่การลอบสังหารธรรมดา แต่นี่คือแผนการใส่ร้ายที่วางไว้ล่วงหน้าเพื่อทำลายชื่อเสียงเธอให้ย่อยยับในคราวเดียว ใครกันที่สามารถปลอมตัวได้แนบเนียนถึงเพียงนี้ และที่สำคัญที่สุด... ใครคือตัวจริงที่กำลังก้าวเข้ามาในเงามืดนั่น? ท่ามกลางความโกลาหล เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่คุ้นหูดังขึ้นจากเงามืดท้ายห้องขัง หลินเยว่หันขวับไปมอง ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทเดินออกมาจากความมืดมิดพร้อมใบหน้าที่เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เหมือนกับเธอราวกับส่องกระจก ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ยากจะหยั่งถึง “ในที่สุด... เราก็ได้พบกันเสียที ‘ตัวแทน’ ของข้า” หญิงสาวปริศนาเอ่ยขึ้นพร้อมเล็งมีดสั้นเข้าที่หัวใจของเซียวจ้านทันที! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ 'ดอกโบตั๋นพันปี' นะคะ