การทูตและสมุนไพร

"หากท่านยังดึงดันจะไปที่หุบเขาหมอกทมิฬเพียงลำพัง ข้าก็คงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องสลบแล้วขังท่านไว้ในจวนเสียตั้งแต่ตอนนี้" เสียงทุ้มต่ำของเซียวจ้านดังก้องขึ้นภายในห้องอักษรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานจางๆ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหลินเยว่ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู แต่ปลายนิ้วที่กรีดลงบนแผนที่การทูตกลับสั่นระริกด้วยความข่มกลั้น หลินเยว่กระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาของศัลยแพทย์สาวผู้นี้ไม่ได้มีความเกรงกลัวต่ออำนาจของท่านอ๋องผู้กุมกองทัพเลยแม้แต่น้อย นางเดินตรงไปหยุดที่โต๊ะทำงานของเขา ก่อนจะวางถุงผ้าใบเล็กที่มีกลิ่นสมุนไพรจางๆ ลงบนเอกสารราชการสำคัญ "ท่านอ๋องคะ ท่านทราบดีว่าพิษในกายท่านเหลือเวลาอีกไม่มาก หากข้าไม่ไปนำ 'หญ้าหิมะค้างปี' มาปรุงเป็นยารักษาภายในเจ็ดวัน สิ่งที่ท่านจะสูญเสียไม่ใช่แค่ความเป็นผู้นำกองทัพ แต่คือชีวิต... ท่านกล้าเอาเดิมพันชีวิตไปแลกกับการที่ต้องมานั่งเฝ้าข้าในจวนหรือคะ?" เซียวจ้านเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ผ่านสนามรบนับไม่ถ้วนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันค่อยๆ ร้าวรานลง เขาถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในชุดคลุมสีดำสนิทข่มให้บรรยากาศในห้องดูอึดอัดขึ้นถนัดตา "การทูตระหว่างแคว้นกำลังงวดเข้ามา หลินเหวินและพวกขุนนางกังฉินเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว พวกมันต้องการใช้โอกาสที่ข้าป่วยกดดันราชสำนัก หากเจ้าออกไปตอนนี้ เจ้าจะตกเป็นเป้าหมายของพวกมันโดยไม่มีข้าคุ้มครอง" "ข้าไม่ได้ต้องการคนคุ้มครอง แต่ข้าต้องการผู้ช่วยที่เชี่ยวชาญเส้นทางในหุบเขา" หลินเยว่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว นางหยิบมีดผ่าตัดเล่มเล็กที่ลับจนคมกริบออกมาจากแขนเสื้อแล้วปักลงบนตำแหน่งของหุบเขาหมอกทมิฬบนแผนที่ "สมุนไพรนี้คือความหวังเดียวของการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายพิษในตัวท่าน ข้าเรียนรู้วิชาแพทย์เพื่อรักษาคน ไม่ใช่เพื่อยืนมองคนสำคัญตายไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ทำอะไร" คำว่า 'คนสำคัญ' ทำให้เซียวจ้านชะงักไปครู่หนึ่ง บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของคนทั้งคู่ หลินเยว่ไม่รอให้เขาโต้ตอบ นางหันหลังเตรียมก้าวออกไป แต่ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือนางไว้มั่น สัมผัสนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยอำนาจดั่งการสั่งการ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความสั่นไหวที่หาได้ยากยิ่ง "ถ้าอย่างนั้น... ข้าจะไปกับเจ้า" "ท่านอ๋อง!" นางอุทาน "ห้ามคัดค้าน" เซียวจ้านตัดบท เขาเดินไปหยิบหน้ากากเหล็กสีเงินขึ้นมาสวมปกปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง "ข้าได้ข่าวมาว่าหลินเหวินส่งมือสังหารกลุ่มพยัคฆ์เงาไปดักรอที่เส้นทางสายหลัก หากเราไปถึงหุบเขาหมอกทมิฬพร้อมกัน ข้าจะเปิดทางให้เจ้าเข้าไปเก็บสมุนไพร ส่วนข้าจะล่อพวกมันไปที่หุบเขาตะวันตก" หลินเยว่ขมวดคิ้วแน่น แผนการนี้มีความเสี่ยงสูงเกินไป แต่นางก็รู้ดีว่าหากจะเปลี่ยนใจชายผู้นี้ นางต้องแลกด้วยวิธีที่เด็ดขาดกว่านี้ "ถ้าเช่นนั้น ข้าขอให้ท่านสัญญาหนึ่งข้อ... หากข้าไม่ได้กลับออกมาจากหมอกทมิฬ ท่านต้องเลิกตามหาข้า และมุ่งเน้นไปที่การรักษาตัวเพื่อราษฎร ไม่ใช่เพื่อตัวข้า" เซียวจ้านนิ่งไปนาน ราวกับกำลังใช้ความคิดหนักหน่วง เขามองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะที่ข้างหูนาง "หากเจ้าไม่กลับมา... หุบเขาหมอกทมิฬก็คงต้องถูกกองทัพของข้าเผาจนวอดวาย ไม่มีทางที่ข้าจะปล่อยให้เจ้าหายไปอย่างโดดเดี่ยว" เขาสะบัดชายเสื้อเดินนำออกจากห้องไป ทิ้งให้หลินเยว่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่เพียงลำพัง นางสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า ความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายด้วยตำราการแพทย์ใดๆ กำลังก่อตัวขึ้นในอก เช้าวันต่อมา ทั้งสองออกเดินทางในคราบของพ่อค้าเร่เพื่อหลบหลีกสายตาผู้คน เส้นทางสู่หุบเขาหมอกทมิฬเต็มไปด้วยกับดักธรรมชาติและกลิ่นอายความตายที่ลอยอบอวล เมื่อลึกเข้าไปในเขตหุบเขา หมอกหนาจัดสีขาวโพลนเริ่มเข้าบดบังวิสัยทัศน์ หลินเยว่หยิบหน้ากากผ้าที่ชุบน้ำสมุนไพรออกมาแจกจ่ายให้เซียวจ้าน "ก้มต่ำไว้คะ หมอกนี้มีพิษต่อระบบประสาท หายใจให้ช้าและลึกที่สุด" ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองกำลังย่างเท้าผ่านโขดหินรูปประหลาด เสียงผิวปากแหลมสูงก็ดังก้องไปทั่วหุบเขา เงาดำสายหนึ่งพุ่งลงมาจากหน้าผาสูงชันด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มันคือมือสังหารในชุดสีนิลที่หลินเหวินส่งมาตามคำสั่ง เซียวจ้านชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความว่องไว เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานท่ามกลางความเงียบ หลินเยว่ใช้จังหวะชุลมุนพุ่งตัวไปยังทิศทางของดอกหญ้าหิมะที่ส่องแสงสีฟ้าจางๆ อยู่เบื้องหลังหน้าผา แต่นางกลับต้องหยุดกึกเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าแทนที่จะเป็นสมุนไพร ตรงหน้าของนาง ไม่ใช่แค่ต้นหญ้าหิมะ แต่คือร่างของชายชราคนหนึ่งที่นั่งหลังพิงหน้าผา มือข้างหนึ่งถือม้วนคัมภีร์เก่าแก่ที่คุ้นตา บนหน้าอกของเขาถูกปักด้วยเข็มพิษลายเดียวกับที่หลินเหวินเคยใช้กับนางในคราวก่อน "เจ้า... มาช้าไปก้าวหนึ่ง" ชายชรากล่าวด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่หลินเยว่ด้วยความเจ็บปวด "สมุนไพรถูกเด็ดไปแล้ว... โดยคนที่เพิ่งเดินผ่านเจ้าไปเมื่อครู่นี้" หลินเยว่หน้าถอดสี รีบหันกลับไปมองเซียวจ้านที่กำลังต่อสู้อยู่เบื้องหลัง แต่นางกลับเห็นใครอีกคนหนึ่ง... บุคคลที่ควรจะอยู่ที่จวนเมืองหลวง กำลังยืนถือตลับสมุนไพรด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันอยู่บนยอดหน้าผาสูงชัน ใบหน้านั้น... คือหลินเหวินที่ส่งยิ้มอาบยาพิษลงมา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ท่านพี่... ท่านคงไม่คิดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านรักษาท่านอ๋องได้ง่ายๆ เช่นนั้นใช่ไหมคะ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ 'ดอกโบตั๋นพันปี' นะคะ