ผจญภัยแดนไกล

"หากเจ้าก้าวเท้าออกไปจากเขตแดนเมืองหลวงอีกเพียงก้าวเดียว ข้าจะถือว่านั่นคือการประกาศตัดขาดจากตระกูลหลินและแผ่นดินนี้ตลอดกาล!" เสียงกร้าวของหลินเหวินดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวของหลินเยว่ ทว่าวินาทีนี้ บนหลังม้าที่กำลังควบทะยานผ่านหุบเขาไร้ชื่อ ความแค้นเคืองจากน้องสาวผู้ริษยากลับกลายเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไป สองมือของหญิงสาวกำบังเหียนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบดุจมีดผ่าตัดกวาดมองทางเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง "หยุดม้า!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเซียวจ้านดังขึ้นฉับพลัน เขาชักม้าหยุดกะทันหันจนฝุ่นตลบอบอวล หลินเยว่รีบดึงบังเหียนตามสัญชาตญาณ ใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เป็นเพราะสัมผัสบางอย่างที่กดทับลงมาในอากาศ มันคือกลิ่นอายของ 'ความตาย' ที่คนทำอาชีพศัลยแพทย์อย่างนางคุ้นเคยดี "ท่านอ๋อง... มีอะไรหรือคะ?" หลินเยว่เอ่ยถาม เสียงของนางยังคงนิ่งสงบแม้หัวใจจะบีบคั้น เซียวจ้านไม่ได้ตอบ เขากระโดดลงจากหลังม้า สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังกลุ่มพุ่มไม้หนาทึบที่ดูเงียบเชียบผิดปกติ มือขวาของเขากุมด้ามกระบี่ข้างกายไว้แน่น "กลิ่นเลือด... และกลิ่นสมุนไพรห้ามเลือดราคาถูก เจ้าไม่ได้กลิ่นหรือ?" หลินเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก ใช่... นางได้กลิ่น กลิ่นเหล็กในเลือดที่เจือจางแต่กระจายตัวอยู่ในอากาศเย็นเฉียบของหุบเขา นางรีบกระโดดลงจากม้าแล้วก้าวไปข้างหน้า ทว่าเซียวจ้านกลับคว้าข้อมือนางไว้แน่น "อย่าล้ำเส้นไปไกลกว่านี้ นี่ไม่ใช่การเดินทางเพื่อไปรักษาใคร แต่นี่คือกับดัก" เซียวจ้านกระซิบ น้ำเสียงเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "หลินเหวินไม่ได้ต้องการแค่กำจัดเจ้า นางต้องการให้เจ้ามาตายในจุดที่ไม่มีใครหาศพพบ" "ถ้าข้าไม่ไปดู แล้วคนข้างหน้าจะทำอย่างไรคะ? ในฐานะหมอ ข้าทิ้งคนบาดเจ็บไว้เบื้องหลังไม่ได้ นั่นคือจรรยาบรรณที่ข้ายึดถือ" หลินเยว่สบตาเขา สายตาที่แน่วแน่และดื้อรั้นทำเอาท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่งถึงกับชะงักไปชั่วครู่ นางสะบัดข้อมือเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหาจุดต้นตอของกลิ่น ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก เสียงกรีดร้องของนกป่าขาดห้วงไปอย่างกะทันหัน หลินเยว่ก้มลงมองพื้นดิน พบรอยเลือดหยดเป็นทางยาวมุ่งหน้าสู่ถ้ำลึก นางดึงมีดพกที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาอย่างคล่องแคล่ว แสงจากตะเกียงพกพาที่นางพกติดตัวส่องให้เห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน ไม่ใช่คนเจ็บ... แต่เป็นกองศพของทหารลาดตระเวนที่แต่งกายด้วยชุดเกราะของหน่วยพิทักษ์เมืองหลวง ทุกศพถูกปาดคออย่างแม่นยำด้วยฝีมือของผู้เชี่ยวชาญ "นี่ไม่ใช่ฝีมือโจรป่า" หลินเยว่พึมพำ มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะตรวจดูบาดแผลที่ลำคอศพหนึ่ง "รอยตัดเรียบกริบและการวางท่าทาง... คนที่ทำแบบนี้ต้องฝึกฝนมาอย่างหนัก" ฉับพลัน! เสียงลมหวีดหวิวพร้อมกับลูกธนูพุ่งแหวกอากาศเข้ามาหาตัวนาง เซียวจ้านที่อยู่ด้านหลังพุ่งตัวเข้ากระชากหลินเยว่ลงกับพื้นพร้อมกับชักกระบี่ขึ้นปัดลูกธนูเหล่านั้นออกไปอย่างแม่นยำ "เจ้าประมาทเกินไป!" เซียวจ้านคำราม พลางดึงร่างบางให้หลบอยู่หลังโขดหินใหญ่ "ข้าบอกแล้วว่าที่นี่คือแดนประหาร!" "ท่านอ๋อง! ดูนั่น..." หลินเยว่ชี้ไปที่ยอดเขาสูงชัน บนหน้าผานั้นมีเงาร่างของนักฆ่านับสิบคนยืนเรียงรายเหมือนรูปปั้น พวกมันไม่ได้เร่งรีบเข้าจู่โจม แต่กำลังรอล้อมกรอบพวกเขาไว้ในหุบเขาแห่งนี้ ความกดดันถาโถมเข้ามาราวกับพายุ การเดินทางที่ควรจะเป็นเพียงการเดินทางไกลเพื่อแสวงหาสมุนไพรหายาก กลับกลายเป็นการเดิมพันด้วยชีวิตในพริบตา หลินเยว่รู้สึกได้ว่าหัวใจนางเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความกลัวไม่ได้ทำให้มือนางสั่น แต่ความแค้นที่ถูกหักหลังและวางแผนสังหารอย่างเลือดเย็นกำลังก่อตัวเป็นเพลิงแค้นในใจ "หลินเยว่ ฟังข้า..." เซียวจ้านขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้านาง "หากเราต้องตายวันนี้ เจ้าเสียใจหรือไม่ที่ติดตามข้ามา?" หลินเยว่เงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้เย็นชาที่ตอนนี้กำลังปกป้องนางด้วยชีวิต นางยิ้มออกมา... รอยยิ้มที่แม้แต่ท่ามกลางอันตรายก็ยังคงความสงบงามสง่า "ตราบใดที่ข้ายังเป็นหมอและท่านยังเป็นคนไข้ ข้าจะไม่มีวันยอมให้พญามัจจุราชมาพรากชีวิตเราไปง่ายๆ แน่นอนค่ะ" ทว่าในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังเตรียมตัวรับมือกับการจู่โจมระลอกใหญ่ เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังมาจากด้านหลังหินก้อนที่พวกเขาหลบอยู่ มันเป็นเสียงที่ดูเฉยเมยและเยือกเย็นเกินกว่าจะมาจากนักฆ่าทั่วไป "ท่านพี่... ท่านช่างมีเสน่ห์เหลือเกินนะคะ ถึงขนาดดึงท่านอ๋องผู้นี้ให้มาตายเป็นเพื่อนได้" หลินเยว่และเซียวจ้านหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งก้าวออกมาจากความมืด นางสวมชุดสีแดงสดตัดกับบรรยากาศมืดมนของหุบเขา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่งดงามทว่าแฝงไปด้วยความอาฆาตแรงกล้า หลินเหวิน... นางไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่ในมือของนางกำลังถือตราประจำตำแหน่ง 'ผู้บัญชาการกองทัพ' ของเซียวจ้านที่หายไปจากค่ายเมื่อคืนวานนี้เอาไว้แน่น พร้อมกับประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของหลินเยว่เย็นเฉียบ "ตระกูลหลินจะไม่มีวันแปดเปื้อนเพราะพี่สาวที่เป็นหมอเถื่อนอีกต่อไป... วันนี้คือวันตายของคนทรยศต่อแผ่นดิน" ธนูอาบยาพิษนับร้อยดอกถูกน้าวสายพร้อมกันจากทุกทิศทุกทาง เซียวจ้านกระชับดาบแน่น แววตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่ยากจะระงับ ขณะที่หลินเยว่ตระหนักได้ทันทีว่า... ความลับเรื่องยาพิษที่นางกำลังปรุงเพื่อรักษาโรคของเซียวจ้าน ถูกหลินเหวินล่วงรู้ทั้งหมดแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ 'ดอกโบตั๋นพันปี' นะคะ