ชาวเขาผู้ลึกลับ

"วางมีดลงเสียเถิดท่านหมอ หากท่านไม่อยากให้ป่าอาถรรพ์แห่งนี้กลายเป็นหลุมฝังศพของท่านและท่านอ๋อง" เสียงแหบพร่าดุจเสียงใบไม้แห้งกรอบดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังต้นสนพันปี หลินเยว่ชะงักมือที่กำลังถือมีดผ่าตัดขนาดจิ๋วไว้มั่น สายตาของนางไม่ได้จับจ้องที่ผู้มาเยือน แต่จ้องเขม็งไปยังบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกของเซียวจ้าน ซึ่งกำลังมีเลือดสีดำคล้ำไหลซึมออกมาไม่หยุด เซียวจ้านขยับกายอย่างยากลำบาก ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนน่าใจหาย มือหนาคว้าข้อมือนางไว้แน่น พลางส่ายหน้าช้าๆ เป็นเชิงห้ามปรามไม่ให้หลินเยว่ตอบโต้ "ข้าไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง แต่มาเพื่อช่วยชีวิต" หลินเยว่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าหัวใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองศึก นางมองเห็นเงาร่างลึกลับในชุดหนังสัตว์ที่ดูเหมือนจะหลอมรวมไปกับความมืด "คนไข้ของข้ามีพิษแล่นเข้าสู่หัวใจ หากข้าไม่ผ่าเอาลูกธนูอาบยาพิษออกภายในครึ่งชั่วยาม ต่อให้เทวดาหน้าไหนก็ยื้อเขาไว้ไม่ได้" "พิษนั้นชื่อ 'จันทราดับสูญ'" ชายชาวเขาผู้นั้นก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยสักแปลกตา เขามองมีดในมือหลินเยว่ด้วยสายตาเหยียดหยัน "คนภายนอกที่ทะนงตนว่ามีความรู้ มักจะตายด้วยความโง่เขลาของตัวเองเสมอ ท่านจะผ่าเนื้อเขาเพื่อเอาพิษออกหรือ? น่าขำ... นั่นมีแต่จะทำให้เลือดในกายเขาเดือดพล่านเร็วยิ่งขึ้น!" หลินเยว่ขมวดคิ้วแน่น ความรู้ทางศัลยกรรมแผนปัจจุบันของนางกำลังถูกท้าทาย แต่สัญชาตญาณแพทย์เตือนนางว่าชายผู้นี้ไม่ได้พูดเล่น นางสังเกตเห็นนิ้วมือที่เรียวยาวและสั่นไหวเล็กน้อยของเขา ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของผู้ที่ปรุงยาพิษหรือคลุกคลีกับสมุนไพรมาทั้งชีวิต "หากท่านมีความรู้ที่เหนือกว่า ก็จงสำแดงออกมา" หลินเยว่เปลี่ยนท่าที ลดมีดลงเล็กน้อยแต่ไม่เก็บเข้ากระเป๋า "ท่านอ๋องคือความหวังของราษฎรชายแดน หากเขาตายไป ท่านคิดว่าขบวนทัพของหลินเหวินที่กำลังไล่ล่าพวกเราอยู่ จะปล่อยให้คนในป่านี้อยู่อย่างสงบสุขกระนั้นหรือ?" บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรที่ดูเหมือนจะหยุดนิ่งเพื่อรอฟังคำตอบ ชายชาวเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลินเยว่ ราวกับจะค้นหาความจริงใจที่ซ่อนอยู่ใต้ความหยิ่งผยองนั้น "ข้าไม่สนใจเรื่องการเมืองของพวกท่าน" เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะหยิบถุงผ้าใบเก่าคร่ำคร่าออกมาจากอกเสื้อ กลิ่นหอมประหลาดโชยออกมาทันทีที่เขาเปิดมันออก "ข้าสนใจเพียง 'ตำราวิถีบรรพกาล' ที่อยู่ในครอบครองของตระกูลหลินต่างหาก... เจ้าเป็นหลินเยว่ บุตรสาวที่ถูกเนรเทศใช่หรือไม่?" หลินเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง คำถามนั้นเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขปริศนาบางอย่างในใจนาง สมุดบันทึกที่นางได้รับมาจากห้องลับของตระกูลหลินก่อนจะข้ามภพมา—ที่นางคิดว่าเป็นเพียงสมุดบันทึกการแพทย์ธรรมดา—แท้จริงแล้วมันเกี่ยวข้องกับชนเผ่าชาวเขาโบราณผู้นี้งั้นหรือ? "ข้ามีมัน" หลินเยว่ตอบเสียงเข้ม "แต่ข้าจะไม่ยื่นให้ท่านจนกว่าท่านจะช่วยรักษาเขา" ชายชาวเขายิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูน่าขนลุกมากกว่าจะเป็นมิตร เขาเดินตรงเข้ามาหาเซียวจ้าน ก่อนจะหยิบเอาเข็มเงินรูปร่างประหลาดเล่มหนึ่งออกมาจากรอยพับของชุด "จงจำไว้ ท่านหมอ... วิชาแพทย์ที่เจ้าเรียนมานั้นคือ 'การเยียวยากาย' แต่วิชาที่ข้าครอบครองคือ 'การผูกพันกับลมหายใจแห่งขุนเขา' หากเจ้าอยากรู้ว่าทำไมคนตระกูลหลินถึงเป็นที่เกรงขามนักในอดีต จงดูให้ดี" เขากดเข็มเงินลงบนจุดชีพจรของเซียวจ้านอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทันใดนั้น ร่างของท่านอ๋องก็กระตุกเกร็ง ดวงตาของเขาเบิกโพลงขึ้นทันที พลันมีควันสีม่วงจางๆ พุ่งออกจากบาดแผลที่หน้าอก หลินเยว่เบิกตากว้าง นี่ไม่ใช่การผ่าตัด ไม่ใช่การฉีดยา แต่มันคือการใช้วิชาชีพที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราแพทย์เล่มใด! ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจดจ้องกับภาพเบื้องหน้า เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมหาศาลก็ดังสะท้านแผ่นดินขึ้นมาจากทางทิศใต้! แสงคบเพลิงสว่างไสวเป็นทางยาวตัดกับความมืดของป่าใหญ่ กลุ่มทหารที่ติดธงสัญลักษณ์ 'สกุลหลิน' กำลังรุกคืบเข้ามาใกล้ "หลินเหวิน..." หลินเยว่กัดฟันกรอด ขณะที่ชาวเขาผู้นั้นหยุดมือลงและหันมามองหน้านางด้วยแววตาวาวโรจน์ "นางมาเร็วกว่าที่ข้าคิด" ชายชาวเขากระซิบพลางยื่นมือออกมา "ส่งสมุดบันทึกเล่มนั้นให้ข้า เดี๋ยวนี้! ก่อนที่พวกมันจะถึงตัวเรา และก่อนที่เจ้าจะไม่มีโอกาสได้เห็นความลับที่ว่า... เหตุใดท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ท่านนี้ ถึงต้องมีชีวิตอยู่เพื่อ 'สังเวย' ให้กับดวงดาวในคืนนี้" หลินเยว่ชะงักงัน มือของนางล้วงเข้าไปในย่าม สัมผัสถึงสมุดบันทึกเล่มเก่าที่นางพกติดตัวมาตลอด คำพูดของเขาทิ้งปริศนาที่ทำให้นางเย็นเยียบไปถึงไขสันหลัง... สังเวยงั้นหรือ? คนไข้ที่นางกำลังช่วยชีวิต คือเหยื่อในแผนการที่ยิ่งใหญ่กว่าที่นางเคยจินตนาการไว้มากนัก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ 'ดอกโบตั๋นพันปี' นะคะ