การรักษาด้วยใจ

กลิ่นอายโคลนปนสนิมเหล็กคาวคลุ้งตลบอบอวลอยู่ภายในกระโจมหนังปศุสัตว์ขนาดใหญ่ แสงเพลิงจากตะเกียงสำริดวับแวมสาดส่องกระทบโครงหน้าคมคายดั่งสลักจากหินหยกของเซียวจ้าน ท่านอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพพายัพประทับนิ่งดั่งรูปปั้นสลัก สายพระเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีทอดมองร่างมหึมาที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงขนสัตว์ หัวหน้าเผ่าทุ่งหญ้าผู้ทรงอิทธิพล บัดนี้กลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขยับนิ้ว พีชคณิตแห่งความเป็นความตายถูกขีดคั่นไว้ด้วยปลายมีดผ่าตัดในเรียวนิ้วงามของหลินเยว่ "เจ้าแน่ใจหรือ... ว่าบุรุษป่าเถื่อนผู้นี้ยังคุ้มค่าแก่การลงมือ" สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เซียวจ้านมิได้หันมามองนาง ทว่ารัศมีเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งในเหมันต์ฤดูรอบตัวเขากลับแผ่ซ่านเข้ามาห่อหุ้มแผ่นหลังบางของหมอหญิง หลินเยว่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกซ้ายของคนเจ็บ ปลายนิ้วเรียวยังคงกดนิ่งลงบนเส้นเลือดใหญ่เพื่อประเมินจังหวะการเต้นของหัวใจที่แผ่วเบาลงทุกที ชุดคลุมผ้าไหมสีนวลปักลายดอกโบตั๋นขาวของนางบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตสีคล้ำ ทว่ากิริยาอาการกลับเยือกเย็นและมั่นคงยิ่งกว่าขุนศึกผู้ผ่านสนามรบ "ชีวิตคือชีวิต ท่านอ๋อง... บนเตียงรักษาของข้า ไม่มีชนชั้น ไม่มีมิตร หรือศัตรู มีเพียงผู้ป่วยที่กำลังร้องขอลมหายใจจากยมโลกเท่านั้นเพคะ" หลินเยว่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นดั่งหินผา เซียวจ้านแค่นพระสรวลเบาๆ ในลำคอ ทว่าในแววพระเนตรกลับฉายประกายระยับด้วยความทึ่งและความลุ่มหลงที่ยากจะซ่อนเร้น สตรีผู้นี้ช่าง... แตกต่างจากสตรีในราชสำนักที่เขาเคยพบเจอโดยสิ้นเชิง นางมิเคยหวั่นเกรงอำนาจที่ล้นฟ้าของเขา มิเคยเอ่ยคำหวานประจบสอพลอ ทว่ากลับยืนหยัดเผชิญหน้ากับความตายด้วยดวงตาที่ฉายแสงแห่งปัญญาอันเจิดจ้า "เช่นนั้นก็ลงมือเถอะ หากเจ้าทำไม่สำเร็จ คนทั้งเผ่านี้รวมถึงหัวหน้าของมัน... จะต้องถูกฝังพร้อมกับศพของเจ้า" คำขู่ที่เยือกเย็นดุจคมดาบถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ขณะที่เซียวจ้านขยับพระvลรกถอยหลังไปหนึ่งก้าว เปิดทางให้สติปัญญาและทักษะแพทย์อันน่าอัศจรรย์ของนางได้แผลงฤทธิ์ หลินเยว่สูดลมหายใจเข้าลึกระงับความตื่นตระหนก ประสบการณ์จากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดหลอมรวมเข้ากับความเด็ดเดี่ยวในภพนี้อย่างสมบูรณ์แบบ นางหยิบเข็มเงินเล่มยาวที่ผ่านการฆ่าเชื้อด้วยความร้อนขึ้นมา ถ่ายทอดพลังสมาธิทั้งหมดไปที่ปลายนิ้ว "เตรียมน้ำเกลือสมุนไพร... เร็วเข้า!" นางเอ่ยสั่งผู้ช่วยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด การผ่าตัดกลางทุ่งหญ้าอันเหน็บหนาวดำเนินไปอย่างไร้เสียงร้องครวญคราง มีเพียงเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ และหยาดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นตามขมับของหมอหญิง ทุกฝเข็มที่นางเย็บร้อยลงบนเนื้อเยื่อหัวใจและกล้ามเนื้อหน้าอก ล้วนแสดงถึงความประณีตบรรจงราวกับงานศิลปะชั้นเลิศ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีผู้ใดล่วงรู้ จนกระทั่งเสียงลมหายใจที่เคยติดขัดของหัวหน้าเผ่าเริ่มกลับมาสม่ำเสมอและลึกยาวขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากอิ่ม หลินเยว่ทรุดตัวลงเล็กน้อยด้วยความอ่อนระ้า ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้พักผ่อนหย่อนกาย กลิ่นอายอันตรายบางอย่างก็พุ่งทะลักเข้ามาทางประตูหน้ากระโจม *พรึบ!* เงาร่างสีดำสนิทนับสิบสายพุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน ดาบประกายวาววับนับเล่มพุ่งตรงไปยังจุดที่เซียวจ้านและหลินเยว่อยืนอยู่ โดยไม่มีใครทันตั้งตัว! "ระวังเพคะ!" หลินเยว่หวีดร้องด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะขยับตัว เซียวจ้านก็เคลื่อนพระองค์เร็วยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ พระหัตถ์แกร่งคว้ากระบี่ประจำพระองค์ออกจากฝักด้วยความดุด้าย ทisiประกายคมดาบวาดผ่านความมืดมิด สาดกระเซ็นด้วยหยาดโลหิตอุ่นร้อนที่สาดกระเด็นลงบนพรมขนสัตว์ บรรยากาศภายในกระโจมพลันกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าเบื้องพระพักตร์ของท่านอ๋องกลับปรากฏศัตรูรายสุดท้ายที่ถูกจับกุมไว้ได้ เซียวจ้านใช้ปลายกระบี่จ่อคอหอยของนักฆ่าผู้สวมชุดดำสนิท ก่อนจะดึงหน้ากากผ้าออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หลินเยว่ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "เจ้านี่มัน..." หลินเยว่อุทานออกมาเบาๆ เมื่อตระหนักได้ว่า ใบหน้านั้นคือคนสนิทที่นางไว้วางใจที่สุดในจวนสกุลหลิน! เซียวจ้านหันพระพักตร์กลับมาทอดพระเนตรหมอหญิงผู้เลอโฉม แววพระเนตรคมกريบเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "ดูท่า... สงครามในเรือนหลังของเจ้า จะไม่ได้มีแค่เรื่องหึงหวงธรรมดาเสียแล้วกระมัง พระชายาในอนาคตของเปิ่นหวาง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ "ดอกโบตั๋นพันปี" นะคะ