สมุนไพรวิเศษ

"หากท่านยังไม่ยอมปล่อยมือข้าตอนนี้ พิษในกายท่านจะแล่นเข้าสู่หัวใจก่อนที่ข้าจะทันได้ปรุงยาหยดแรกเสียอีก!" หลินเยว่ตวาดลั่น มือเรียวบางที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินโคลนและเศษสมุนไพรพยายามบิดข้อมือออกจากอุ้งมือหนาของเซียวจ้าน ดวงตาคู่คมของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นเวลานี้กลับแดงก่ำ เส้นเลือดดำที่ปูดโปนขึ้นตามขมับขัดกับใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ซีดเผือดราวกับคนตาย เซียวจ้านไม่ได้คลายแรง แต่กลับดึงรั้งนางเข้าหาตัวจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่แผ่ออกมาผิดปกติ "เจ้าบอกว่ามันจะช่วยข้าได้... หลินเยว่ เจ้าไม่ได้กำลังโกหกข้าเพื่อให้ข้าปล่อยมือใช่หรือไม่" น้ำเสียงของเขาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่หลินเยว่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน นางสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามคุมสติให้มั่น หัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกถูกกำจัดทิ้งแทนที่ด้วยความเย็นเยียบเยือกของศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ นางหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่พกติดตัวออกมา วางลงบนข้อมือของเขาด้วยน้ำหนักที่แม่นยำ "ข้าไม่เคยโกหกเรื่องชีวิตคน" นางกระซิบเสียงเรียบ "สมุนไพรหิมะพันปีอยู่ในตะกร้านั่นแล้ว หากท่านเชื่อใจข้า ก็จงปล่อยมือเสีย ถ้าท่านตายที่นี่... ใครจะปกป้องราษฎรของท่านที่รอความหวังจากยาตำรับใหม่นี้กัน?" เซียวจ้านชะงัก สายตาที่พร่ามัวจับจ้องที่ใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามไรผมของนาง เห็นความมุ่งมั่นที่ฉายชัดในแววตาคู่นั้น ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังค่อยๆ พังทลายลง เขาค่อยๆ คลายมือออกอย่างช้าๆ ร่างกายกำยำทรุดลงพิงโขดหินข้างถ้ำ หลินเยว่ไม่รอช้า นางรีบคว้า 'ดอกบัวหิมะสีคราม' ที่เพิ่งเสี่ยงชีวิตปีนขึ้นไปเด็ดมาจากหน้าผาสูงชันออกมา ดอกไม้ชนิดนี้ในตำราโบราณอาจถูกมองว่าเป็นเพียงตำนาน แต่สำหรับนางผู้เคยผ่านโลกศัลยกรรมและความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ นางรู้ดีว่าตัวยาที่มีคุณสมบัติยับยั้งการกระจายตัวของพิษร้ายแรงในกระแสเลือดนั้นมีอยู่จริง นางใช้มีดขูดเอาเกสรและน้ำค้างที่เกาะอยู่บนกลีบดอกลงในถ้วยดินเผา มือของนางขยับด้วยความชำนาญ กลิ่นหอมเย็นประหลาดลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณถ้ำที่มืดมิด "เจ้าช่างกล้านัก..." เสียงแหบพร่าของเซียวจ้านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ "รู้หรือไม่ว่าเบื้องบนนั้นมีคนคอยขัดขวางเจ้าอยู่ตลอดทาง หลินเหวินไม่ได้ต้องการแค่ชื่อเสียงของเจ้า แต่นางต้องการ 'หัวใจ' ของข้าเพื่อใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง... การที่เจ้าเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อข้า มันคุ้มค่าแล้วหรือ?" หลินเยว่ชะงักมือไปครู่หนึ่ง กลิ่นสมุนไพรที่เริ่มส่งผลให้พิษในกายเซียวจ้านลดระดับความรุนแรงลง ทำให้บรรยากาศในถ้ำดูผ่อนคลายขึ้น นางหันไปมองเขา แววตานางฉายความเย้ยหยันบางอย่าง "ท่านอ๋อง ท่านมองโลกด้วยสายตาของนักการเมือง แต่ข้ามองโลกด้วยสายตาของหมอ" นางเอ่ยพลางยื่นถ้วยยาที่ปรุงเสร็จให้เขา "สำหรับข้า ชีวิตคนหนึ่งคนมีค่าเกินกว่าจะเอาไปแลกกับอำนาจที่จอมปลอมนั่น และต่อให้หลินเหวินจะร่วมมือกับขุนนางกังฉินเพียงใด แต่ตราบใดที่ข้ายังไม่ยอมวางมีดผ่าตัด... พวกนางไม่มีวันชนะข้าได้" เซียวจ้านรับถ้วยยาไปดื่มจนหมดสิ้น รสชาติขมปร่าที่พุ่งขึ้นสู่โสตประสาททำให้เขาต้องหลับตาลงแน่น ร่างกายที่เคยสั่นเทาเริ่มนิ่งสนิท พิษร้ายที่เกาะกินหัวใจมานานปีดูเหมือนจะถูกสยบลงชั่วคราวด้วยตัวยาจากภพที่เขาไม่เคยรู้จัก ทว่า ในขณะที่หลินเยว่กำลังจะเก็บอุปกรณ์การปรุงยา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังสะท้อนก้องเข้ามาในปากถ้ำ พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด "พบตัวแล้ว! ท่านอ๋องหลบซ่อนอยู่ที่นี่เอง!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังขึ้น หลินเหวินก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์ในชุดเกราะครบมือ นางยิ้มเหยียดที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความสะใจ "พี่หญิง... ดูเหมือนว่าความพยายามของท่านในการรักษาท่านอ๋องจะกลายเป็นการทำผิดกฎมณเฑียรบาลเสียแล้ว ท่านอ๋องที่ป่วยหนักเช่นนี้กลับมาอยู่ในที่ลับตากับสตรีที่ถูกขับออกจากตระกูล ท่านคิดว่าราชสำนักจะตีความเรื่องนี้อย่างไร?" หลินเยว่ลุกขึ้นยืน ตัวตรง สง่างาม นางมองดูน้องสาวต่างมารดาด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่าในมือของนางกลับแอบกดนิ้วลงบนเข็มเงินที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้ออย่างเงียบเชียบ เซียวจ้านพยายามยันกายลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงยังไม่กลับมาเต็มที่ เขาหันไปมองหลินเยว่ด้วยความกังวลใจ ทว่าหลินเยว่กลับส่งยิ้มบางๆ ให้เขา เป็นยิ้มที่ทำให้เซียวจ้านรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เพราะเขาจำได้ดีว่า... ยิ้มนี้คือยิ้มก่อนที่นางจะลงมือทำอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด "หลินเหวิน" หลินเยว่เอ่ยชื่อน้องสาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เจ้ามาได้ถูกเวลาพอดี... ข้ากำลังต้องการคนมาเป็นพยานอยู่พอดีว่าท่านอ๋องไม่ได้ป่วยเพราะธรรมชาติ แต่ถูกใครบางคน 'วางยา' มาตลอดสามปี" ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยาย หลินเหวินชะงักกึก สีหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น ขณะที่เงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังสุดของเหล่าองครักษ์ค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากสีดำสนิท—ชายคนนั้นคือคนที่ถือครอง 'ยาพิษ' ต้นเหตุตัวจริง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ 'ดอกโบตั๋นพันปี' นะคะ