ข่าวลือร้าย

“ท่านอ๋อง... ท่านจะทรงยอมให้เรื่องโกหกเหลวไหลเช่นนี้ดำเนินต่อไปหรือเพคะ?” เสียงของหลินเหวินที่ดัดให้สั่นเครือราวกับผู้ที่กำลังโศกเศร้าอย่างหนักดังก้องไปทั่วโถงรับรอง กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่กลับทำให้หลินเยว่ที่ยืนหลบมุมอยู่หลังฉากกั้นรู้สึกคลื่นเหียนจนต้องยกมือขึ้นกดจุดชีพจรที่ข้อมือตนเองเพื่อระงับความสั่นไหวของอารมณ์ เซียวจ้านนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์หอม ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักนั้นนิ่งสนิทจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมดั่งพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองแผ่นป้ายประกาศที่ถูกนำมาวางแทบเท้า ซึ่งเนื้อความบนนั้นเขียนไว้ชัดเจนด้วยลายมือบรรจงว่า ‘หมอเทวดาหลินเยว่สิ้นชีพในกองเพลิง ณ ชายแดนแล้ว’ “คนทั้งเมืองหลวงต่างพากันไปที่วัดเพื่อทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้พี่หญิงใหญ่กันหมดแล้วเพคะ” หลินเหวินขยับเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมอบร่ำดอกเหมยของนางช่างบาดจมูก “หากท่านอ๋องยังทรงนิ่งเฉย ข่าวลือนี้จะกลายเป็นความจริงที่ไม่อาจแก้ไขได้... หรือว่าที่แท้แล้ว ท่านเองก็ทรงทราบความจริงอยู่แล้ว?” หลินเยว่ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ถึงกับเม้มริมฝีปากแน่น นางจำได้ดีว่าก่อนที่นางจะเดินทางออกจากเมืองหลวงมาปฏิบัติภารกิจลับที่นี่ นางได้วางแผนร่วมกับเซียวจ้านไว้หลายอย่าง แต่นางไม่เคยคาดคิดว่า ‘กลยุทธ์’ ของเขาจะถึงขั้นประกาศความตายของนางเพื่อดึงตัวการใหญ่ให้ออกมาเผยโฉม ‘ท่านอ๋อง... ท่านกำลังเดิมพันด้วยอะไรกันแน่?’ หลินเยว่รำพึงในใจ นิ้วมือเรียวบางขยับม้วนชายแขนเสื้อที่เปรอะเปื้อนคราบยาจนเป็นรอยด่างดวง พลางพินิจท่าทีของบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของนาง เซียวจ้านวางถ้วยชาในมือลง เสียงกระเบื้องกระทบโต๊ะดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ ทว่ากลับดูหนักอึ้งราวกับค้อนทุบลงกลางใจหลินเหวิน เขากวาดสายตาคมกริบมองสตรีตรงหน้าก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่กดทับจนอีกฝ่ายแทบหยุดหายใจ “หลินเหวิน เจ้าดูร้อนรนเกินไปกระมัง? คนตายไปแล้ว จะฟื้นขึ้นมาอธิบายความจริงให้เจ้าฟังอย่างไรได้?” “หม่อมฉันเพียงแค่... เพียงแค่เสียใจแทนท่านอ๋องเพคะ!” หลินเหวินรีบก้มหน้าลงซ่อนแววตาที่สั่นไหวด้วยความสะใจ “ในเมื่อนางตายแล้ว ท่านอ๋องควรจะประกาศถอนหมั้นอย่างเป็นทางการ มิเช่นนั้นฐานะของท่านจะมัวหมองเพราะวิญญาณเร่ร่อนเช่นนาง” คำว่า ‘วิญญาณเร่ร่อน’ ทำให้หลินเยว่ที่ซ่อนตัวอยู่ถึงกับแค่นยิ้มออกมาเบาๆ นางคือนักศัลยแพทย์ผู้ถือมีดผ่าตัดมานับไม่ถ้วน การที่ต้องมาเผชิญกับ ‘ความตาย’ ในหน้ากระดาษเช่นนี้ถือเป็นเรื่องน่าขันที่สุดเท่าที่เคยพบเจอ ทว่าก่อนที่หลินเยว่จะทันได้ขยับตัว หรือตัดสินใจว่าจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับความโง่เขลาของน้องสาวต่างมารดาคนนี้อย่างไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นขององครักษ์ประจำตัวเซียวจ้านก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประตู “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ... มีราชโองการด่วนจากเมืองหลวง!” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นการกดดันจนแทบจะขาดใจ เซียวจ้านลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยักหน้าให้องครักษ์เข้ามา หลินเหวินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถอยออกมาด้วยท่าทีนอบน้อมที่ดูเสแสร้งจนน่ารังเกียจ องครักษ์คนนั้นคุกเข่าลงท่ามกลางความเงียบ “ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ท่านอ๋องรีบเสด็จกลับเมืองหลวงเป็นการด่วน เนื่องจากพบหลักฐานว่ามีจดหมายจาก ‘ท่านหมอหลิน’ ส่งมายังสำนักราชเลขาธิการเมื่อคืนนี้... และเนื้อหาในจดหมายนั้นระบุชัดเจนว่า ท่านอ๋องคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารนางเพื่อหวังฮุบตระกูลหลินพ่ะย่ะค่ะ!” หัวใจของหลินเยว่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นางไม่ได้เป็นคนเขียนจดหมายนั่น! เซียวจ้านชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันที่แฝงไปด้วยความสับสน ก่อนที่เขาจะหันขวับมาทางมุมห้องที่นางซ่อนตัวอยู่ทันที ราวกับรับรู้ถึงตัวตนของนางได้ด้วยสัญชาตญาณ หลินเยว่ตัดสินใจก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าเรียบเฉยของนาง ทว่าในดวงตาคู่สวยกลับปรากฏประกายของความเอาเรื่องอย่างที่นางไม่เคยแสดงออกมาก่อน แต่ก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างของหลินเหวินที่เห็นนางปรากฏตัวก็กรีดร้องเสียงหลงราวกับเห็นผี “ผี! ผีท่านพี่!” หลินเยว่เดินตรงไปหาหลินเหวินด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้ในใจจะตระหนักได้ดีว่าเกมนี้ไม่ได้มีเพียงหลินเหวินที่ชักใยอยู่ แต่นางกลับหยุดชะงักเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่เหยียดหยันของเซียวจ้านที่มองมาที่นาง “เจ้ามาได้จังหวะพอดี หลินเยว่” เซียวจ้านเอ่ยเสียงต่ำพร้อมกับหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาแสดงตรงหน้า “ในเมื่อข่าวลือว่าเจ้าตายแล้วมันแพร่สะพัดนัก ก็เห็นทีว่า ‘ศพ’ อย่างเจ้า คงต้องกลับไปแก้ต่างด้วยตัวเองที่เมืองหลวง... ว่าแต่ เจ้าแน่ใจหรือว่าจดหมายฉบับนี้... ไม่ใช่สิ่งที่เจ้า ‘ตั้งใจ’ ส่งไปเอง?” หลินเยว่มองไปที่ตราประทับบนจดหมายนั้น ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะรอยประทับนั้นคือ ‘ตราประจำตัวแพทย์หลวง’ ที่ควรจะอยู่กับนางเพียงคนเดียวตลอดเวลา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ ‘ดอกโบตั๋นพันปี’ นะคะ