กลับคืนถิ่น

"หากเจ้าคิดว่าพิษงูเห่าเกล็ดดำจะทำให้ข้าสิ้นชื่อในกระดานนี้ได้ เจ้าก็ประเมินค่าความเป็นหมอของข้าต่ำเกินไปแล้ว หลินเหวิน" น้ำเสียงของหลินเยว่ราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงจวนตระกูลหลินเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็ง นางจ้องมองใบหน้าของน้องสาวต่างมารดาที่บัดนี้กำลังพยายามตีสีหน้าซื่อใส แต่กลับไม่อาจปกปิดแววตาที่สั่นไหวและเรียวนิ้วที่จิกแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อได้ หลินเหวินแค่นยิ้ม ยืดอกขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยตอบ "ท่านพี่พูดเรื่องอันใดกันเจ้าคะ? ข้าเพียงแค่เป็นห่วงอาการป่วยของท่านอ๋อง จึงได้นำตำรับยาบำรุงที่ท่านแม่เฝ้าเพียรปรุงมาให้ มิคาดว่าความหวังดีของข้าจะกลายเป็นเครื่องมือทำร้ายท่านได้" หลินเยว่ไม่รอช้า นางขยับกายเข้าไปใกล้ รัศมีแห่งความมั่นใจแบบศัลยแพทย์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนแผ่กระจายออกมา "ตำรับยาบำรุง? รอยไหม้สีม่วงคล้ำที่ปลายนิ้วของเจ้า และกลิ่นหอมจางๆ ของดอกม่านเมฆาที่เจ้าพยายามใช้กำยานกลบเกลื่อน... สิ่งเหล่านี้คือหลักฐานที่ชัดเจนพอที่จะส่งเจ้าไปขึ้นศาลอาญาได้แล้วนะ" เซียวจ้านที่ยืนพิงเสาไม้แกะสลักอยู่มุมห้องขยับกายอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของเขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความเย็นชาที่เคยมีลดทอนลงเหลือเพียงความชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวของสตรีผู้นี้ มือหนาของท่านอ๋องกุมกระบี่ไว้แน่น เขาพร้อมจะลงมือทันทีหากหลินเหวินคิดจะทำอะไรแผลงๆ "เจ้าไม่มีหลักฐาน!" หลินเหวินเผลอขึ้นเสียง ก่อนจะรีบปรับท่าทีให้ดูอ่อนน้อมลง "ท่านพี่... การใส่ร้ายกันเช่นนี้ ท่านอ๋องย่อมรู้ดีว่าใครกันแน่ที่สมควรถูกตำหนิ" หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความโกรธเคือง แต่มันกลับทำให้หลินเหวินรู้สึกหนาวสันหลังวาบ "ข้าไม่ได้ใส่ร้ายเจ้า และข้าก็ไม่ได้ต้องการคำสารภาพจากปากเจ้าในตอนนี้ สิ่งที่ข้าต้องการคือการเปิดโปง ‘เบื้องหลัง’ ของเจ้าต่างหาก ในเมื่อเจ้ากล้าเล่นกับชีวิตคน ข้าก็คงไม่อาจปล่อยให้ปีศาจร้ายเช่นเจ้าเพ่นพ่านอยู่ในจวนนี้ได้อีกต่อไป" นางหันไปหาเซียวจ้าน แววตาอ่อนโยนลงทันที "ท่านอ๋องเพคะ สิ่งที่หม่อมฉันตรวจพบในเครื่องยาชุดนี้ มิใช่เพียงพิษร้าย แต่เป็น 'บันทึกรายชื่อ' ของขุนนางในกรมอาญาที่รับสินบนจากคนของหลินเหวิน การที่นางวางยาหม่อมฉัน มิใช่เพื่อฆ่าเพียงคนเดียว แต่เพื่อปิดปากมิให้หม่อมฉันนำหลักฐานชุดนี้ถวายฝ่าบาท" เซียวจ้านก้าวออกมาข้างหน้า แสงเทียนวูบไหวสะท้อนบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งขรึมขึ้นทันตา "หากเป็นเช่นนั้นจริง... หลินเหวิน เจ้าก็มีโทษถึงประหารเจ็ดชั่วโคตร" ใบหน้าของหลินเหวินซีดเผือดจนไร้สีเลือด นางถอยหลังกรูดไปจนชิดมุมห้อง แววตาหวาดกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความบ้าคลั่งของคนที่จนตรอก "ในเมื่อข้าอยู่ไม่ได้ พวกเจ้าก็ต้องพินาศไปพร้อมกับข้า!" นางตะโกนขึ้นพร้อมกับดีดนิ้วมืออย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำนับสิบคนพุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามาในโถงจวนทันที แสงคมดาบวูบไหวสะท้อนเข้าตาทั้งสองคน นี่มิใช่การสนทนาเพื่อหาความจริงอีกต่อไปแล้ว แต่คือการรุมสังหารในยามวิกาล! หลินเยว่คว้ามีดผ่าตัดที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางความชุลมุน นางหันไปสบตาเซียวจ้านที่ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยท่าทางสง่างาม "ฝากฝีมือด้วยนะเพคะ ท่านอ๋อง!" ในขณะที่การต่อสู้กำลังจะปะทุขึ้น ชายชุดดำคนหนึ่งกลับหยุดชะงักลงกลางคัน เขามิได้พุ่งเข้าหาเซียวจ้านตามคำสั่ง แต่กลับหันปลายดาบไปทางหลินเหวินแล้วกระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางถึงกับเข่าทรุด "ท่านหญิงหลินเหวิน... นายท่านสั่งว่า หากแผนการล้มเหลว เจ้าคือคนแรกที่ต้องกลายเป็นศพเพื่อรักษาความลับของสำนักพิษหลวง" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะเมื่อหลินเหวินตระหนักได้ว่า ตัวเองมิใช่ผู้คุมเกม แต่เป็นเพียงเบี้ยที่ถูกทิ้งในกระดานที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิม ร่วมเดินทางค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่หลังม่านบังตาไปพร้อมกันในตอนหน้า แล้วคุณจะพบว่าความเมตตาของหมอหญิงอาจเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนโฉดนะคะ ด้วยรักและสัญญาใจจาก ดอกโบตั๋นพันปีค่ะ