ของขวัญจากอ๋อง

“ข้าไม่ได้ต้องการโรงหมอที่หรูหราที่สุดในเมืองหลวง ข้าต้องการเพียงสถานที่ที่คนจนไม่มีที่ไปสามารถเข้ามาซุกหัวนอนและได้รับการรักษาโดยไม่ต้องก้มกราบใคร!” น้ำเสียงของหลินเยว่สั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ เธอวางคีมคีบโลหะลงบนถาดสแตนเลสที่ขัดจนขึ้นเงา เสียงกระทบกันของโลหะดังก้องไปทั่วห้องโถงที่ถูกดัดแปลงเป็นหอผู้ป่วยฉุกเฉิน ดวงตาเรียวคมของศัลยแพทย์สาวจ้องมองบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่ไม่ยอมแพ้ แม้เขาจะเป็นถึงท่านอ๋องผู้กุมอำนาจล้นฟ้าก็ตาม เซียวจ้านไม่ตอบในทันที เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินแกะสลัก ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของเขากำลังสำรวจผ้าพันแผลที่เปื้อนเลือดบนแขนของหญิงชราคนหนึ่งที่หลินเยว่เพิ่งผ่าตัดเอาหนองออกไป กลิ่นสมุนไพรแรงกล้าผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าเขากลับไม่มีท่าทีรังเกียจ “เจ้าคิดว่าจวนของข้ามีค่าแค่ใช้เป็นที่พักรักษาคนตายงั้นหรือ?” เซียวจ้านถามเรียบๆ หากแต่แฝงความนัยที่ทำให้หัวใจของหลินเยว่กระตุกวูบ “มันไม่ใช่จวนของท่าน แต่มันคือชีวิตของคนที่ท่านกำลังจะช่วยไว้ต่างหาก” หลินเยว่ก้าวเข้าไปประชิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจ “ท่านอ๋อง... หากท่านจะให้จวนหลังนี้กับข้า เพียงเพราะอยากจะเอาชนะคำครหาของพวกขุนนางกังฉิน หรือเพียงเพราะอยากหาความบันเทิงให้ชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายของท่าน ข้าขอปฏิเสธค่ะ” เซียวจ้านขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งและดูอันตรายในความรู้สึกของหลินเยว่ เขาเอื้อมมือไปคว้าโฉนดที่ดินที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งมาไว้ในมือ ก่อนจะกางมันออกตรงหน้าเธอ “ในโฉนดฉบับนี้ ไม่ได้ระบุชื่อของข้าหรือชื่อของเจ้า... แต่มันระบุว่าที่ดินแห่งนี้เป็น ‘สิทธิพิเศษแห่งราษฎร’ หากเจ้าไม่ยอมรับไปบริหารจัดการ ข้าก็ไม่รู้จะให้ใครที่ทำเรื่องยากๆ เช่นการช่วยชีวิตคนโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนได้ดีเท่าเจ้าอีกแล้ว” หลินเยว่ชะงัก เธอไล้ปลายนิ้วไปตามอักษรบนโฉนดที่เขียนด้วยลายมือหนักแน่นของเขา นี่ไม่ใช่แค่การมอบจวน แต่นี่คือการมอบอาณัติในการปฏิวัติระบบการแพทย์ในยุคสมัยที่ชนชั้นสูงมักเหยียบย่ำคนตัวเล็กตัวน้อย “ท่านทำไปทำไม?” หลินเยว่ถามเบาๆ ความแข็งกร้าวในดวงตาอ่อนแสงลง เหลือเพียงความสงสัยระคนซาบซึ้ง “เพราะข้าเริ่มเบื่อที่จะเห็นความตายโดยที่ไม่มีทางช่วย” เซียวจ้านก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แสงตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าซีกหนึ่งของเขาให้ดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาด “อีกอย่าง... หากโรงหมอของเจ้ามีชื่อเสียงโด่งดัง ข้าก็อาจจะรักษาโรคที่คนอื่นบอกว่ารักษาไม่ได้ให้หายขาดได้ด้วยไม่ใช่หรือ?” บรรยากาศที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลง ทว่าก่อนที่หลินเยว่จะได้เอ่ยปากอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เงาก็แทรกเข้ามาผ่านม่านกั้น ห้องทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด “ท่านอ๋อง... คุณหนูรองหลินเหวินมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ นางอ้างว่านำยาบำรุงมาให้ท่าน” หลินเยว่แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาฉายแววเย็นชาทันที หลินเหวิน... น้องสาวที่พยายามผลักเธอลงสู่หุบเหวมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กลับกล้าเหยียบย่างเข้ามาถึงจวนที่เซียวจ้านเพิ่งมอบให้เธอ “ให้เข้ามา” เซียวจ้านสั่งเสียงเรียบ แววตาของเขากลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง หลินเหวินก้าวเข้ามาในชุดผ้าไหมชั้นดี ใบหน้างดงามนั้นฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มจอมปลอม แต่เมื่อเห็นหลินเยว่ยืนอยู่เคียงข้างท่านอ๋อง มือที่ถือถาดยาบำรุงของนางก็สั่นเทาอย่างปิดไม่มิด นางกำลังจะเอ่ยปากทักทายทว่าสายตาเหลือบไปเห็นโฉนดที่ดินในมือหลินเยว่เสียก่อน ดวงตาของหลินเหวินเบิกกว้างด้วยความริษยาจนเห็นได้ชัด นางวางถาดลงอย่างแรงจนน้ำยาหกกระจาย “ท่านพี่... ท่านมาทำอะไรที่นี่ แล้วโฉนดนั่น... ท่านอ๋อง ท่านมอบจวนหลังนี้ให้นางอย่างนั้นหรือคะ?” เซียวจ้านไม่แม้แต่จะปรายตามองนาง เขาจ้องไปที่หลินเยว่ที่กำลังหยิบมีดผ่าตัดเล่มเล็กขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างใจเย็น “ข้ากำลังจะเริ่มการผ่าตัดเล็กๆ น้อยๆ พอดี” หลินเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากแต่นัยน์ตากลับคมปลาบ “ท่านอ๋อง ท่านอยากจะลองดูไหมคะว่าข้าจะจัดการกับ... ‘เนื้อร้าย’ ที่กำลังพยายามแทรกซึมเข้ามาในพื้นที่สะอาดๆ ของข้าได้อย่างไร?” หลินเหวินหน้าซีดเผือด นางถอยหลังไปหนึ่งก้าวขณะที่หลินเยว่ขยับย่างสามขุมเข้ามาหา โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้ม่านกั้นหลังห้องนั้น มีร่างของชายปริศนาในชุดคลุมดำกำลังง้างคันธนูเล็งเป้าหมายมาที่หัวใจของเซียวจ้านจากช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย ขอบคุณนักอ่านที่แสนน่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างหลินเยว่มาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ ดอกโบตั๋นพันปีค่ะ