รอดพ้นวิกฤต

"ถอยออกไปให้หมด! ใครก็ตามที่ยังไม่อยากเห็นสหายตัวเองตายคาตา ก็จงถอยไปให้ห่างจากเขตปลอดเชื้อที่ข้าขีดไว้เดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดกร้าวของหลินเยว่ดังก้องไปทั่วลานประหารทหารบาดเจ็บ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศยามนี้ไม่สามารถสั่นคลอนสมาธิของศัลยแพทย์สาวได้แม้แต่น้อย มือที่เปื้อนคราบโลหิตจนแดงฉานสั่นระริกเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทราวกับรูปสลัก หญิงสาวใช้มีดผ่าตัดด้ามเล็กที่ประดิษฐ์ขึ้นจากเหล็กกล้าชั้นดีกรีดเปิดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกของพลทหารหนุ่มที่เกือบจะสิ้นลม "แม่นางหลิน... ท่านจะทำอะไรกันแน่?" เสียงของเซียวจ้านดังขึ้นจากด้านหลัง แววตาของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นฉายแววสับสนและกังวลอย่างปิดไม่มิด ทหารกองทัพนี้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขามานับปี การเห็นคนของเขาถูก 'เฉือนเนื้อ' โดยหญิงสาวแปลกหน้าท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ เป็นเรื่องที่เสี่ยงต่อการก่อจลาจลอย่างยิ่ง หลินเยว่ไม่หันไปมอง เธอเพียงแค่นคำพูดผ่านไรฟัน "ท่านอ๋อง หากท่านไม่ไว้ใจข้า ก็จงสังหารข้าเสียตอนนี้ แต่ถ้าอยากให้คนของท่านมีลมหายใจต่อ ก็กรุณาปิดปากแล้วคอยดูให้ดีว่า 'วิชาแพทย์' ที่แท้จริงนั้น เขาช่วยชีวิตคนอย่างไร!" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของทหารที่นอนรอความตาย ความตึงเครียดบีบคั้นจนเหมือนอากาศจะกลายเป็นของแข็ง หลินเยว่ก้มลงตรวจหาหัวลูกธนูที่ฝังลึกในปอดด้วยสมาธิขั้นสูงสุด เธอไม่ได้ใช้อาคม ไม่ได้ใช้มนตรา แต่ใช้ทักษะการสัมผัสแรงสั่นสะเทือนของเนื้อเยื่อที่เธอฝึกฝนมานับพันชั่วโมงในห้องผ่าตัด *คลิก* เสียงโลหะกระทบถาดเงินดังขึ้นพร้อมกับการดึงหัวลูกธนูอาบยาพิษออกมาสำเร็จ เลือดสีคล้ำทะลักออกมาทันที ทหารรอบข้างต่างสูดปากด้วยความหวาดเสียว บางคนถึงกับเบือนหน้าหนี แต่หลินเยว่กลับไม่สะทกสะท้าน เธอรีบเย็บแผลอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ฝีเข็มที่ละเอียดอ่อนราวกับงานศิลปะชั้นครูทำให้เหล่าทหารที่ยืนดูอยู่รอบๆ เริ่มเปลี่ยนท่าทีจากความสงสัยเป็นความตะลึงงัน "เสร็จแล้ว..." เธอถอนหายใจยาว พลางใช้ผ้าเช็ดมือที่อาบเหงื่อ "น้ำต้มสุกสะอาด! ผ้าสะอาด! ยาห้ามเลือดที่ข้าเตรียมไว้!" คำสั่งของเธอทรงพลังยิ่งกว่าบัญชาการรบ เหล่าทหารที่เคยดูหมิ่นเธอ ต่างกุลีกุจอทำตามอย่างพร้อมเพรียงโดยไม่ต้องรอให้เซียวจ้านสั่ง ดวงตาของพวกเขาที่เคยจ้องมองด้วยความระแวง เปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสและซาบซึ้งใจอย่างท่วมท้น เซียวจ้านก้าวเข้ามาใกล้ มองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของพลทหารที่เริ่มกลับมามีสีเลือดบนใบหน้าอีกครั้ง ความรู้สึกผิดที่เคยตั้งแง่ใส่เธอมันมลายหายไป เหลือเพียงความทึ่งและใจที่เต้นรำไปกับความกล้าหาญของหญิงสาวตรงหน้า เขาเอื้อมมือไปคว้าไหล่เธอไว้เบาๆ เพื่อประคองไม่ให้เธอล้มลง "เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเพิ่งทำอะไรลงไป..." เซียวจ้านกระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "เจ้าไม่ได้แค่ช่วยชีวิตเขา แต่เจ้ากำลังซื้อใจคนทั้งกองทัพที่เคยสาบานว่าจะปกป้องข้า แต่บัดนี้... พวกเขาพร้อมจะถวายชีวิตให้เจ้าแล้ว" หลินเยว่เงยหน้าขึ้น สบสายตากับนัยน์ตาคมกริบของบุรุษผู้เย็นชา "ข้าไม่ได้ต้องการหัวใจใคร ข้าแค่ต้องการช่วยชีวิตคน... ข้าไม่อยากให้ใครต้องตายในมือข้าอีกแล้ว" ทว่าความเงียบสงบที่ควรจะเกิดขึ้นหลังจากการผ่าตัดสำเร็จกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดดำที่พุ่งตัวเข้ามาจากเงามืดของค่ายทหาร จังหวะที่เซียวจ้านกำลังจะชักกระบี่ออก กลิ่นหอมประหลาดที่หลินเยว่คุ้นเคยอย่างน่าสะพรึงกลัวก็โชยมาแตะจมูก หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่ปลายแขนเสื้อของหัวหน้าผู้บุกรุก มันคือตราประจำตระกูลหลิน... ตระกูลที่ควรจะอยู่ในเมืองหลวงและไม่ควรมาปรากฏตัวที่ชายแดนแห่งนี้ "หลินเหวิน..." เธอพึมพำชื่อน้องสาวต่างมารดาผู้ริษยาด้วยหัวใจที่หล่นวูบ "พี่สาว... ข้าอุตส่าห์ดั้นด้นมาไกลเพื่อนำ 'ของขวัญ' มาให้ท่านถึงที่นี่" เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความอำมหิตดังขึ้นจากทางด้านหลังของกลุ่มมือสังหาร ก่อนที่ร่างของหญิงสาวในชุดสีเพลิงจะก้าวออกมาพร้อมกับขวดยาพิษในมือ "ถ้าหากทหารทั้งกองทัพนี้เกิดคลุ้มคลั่งและฆ่ากันเองหลังจากที่ท่านรักษาพวกเขาไว้... ท่านคิดว่าท่านอ๋องจะยังมองท่านเป็นหมอเทวดาอยู่หรือไม่... หรือจะเป็น 'นางมาร' ที่วางยาพิษสังหารคนทั้งค่ายกันแน่?" ดอกโบตั๋นพันปีขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านปมปริศนาสุดระทึกในตอนนี้ไปพร้อมกับหลินเยว่นะคะ