พิสูจน์ความจริง

"ถ้าท่านแม่ทัพยังยืนยันว่าสิ่งที่ข้าทำคือคุณไสยมนต์ดำ เช่นนั้นข้าก็ขอเชิญให้ท่านวางมือลงบนแผ่นอกของคนไข้ผู้นี้... สัมผัสถึงจังหวะชีวิตที่ท่านกล่าวว่ามันคือ 'วิญญาณร้าย' ด้วยตัวของท่านเอง" หลินเยว่ไม่รอคำอนุญาต มือเรียวบางที่เปื้อนคราบเลือดจางๆ เอื้อมไปคว้าข้อมือหนาของเซียวจ้าน แล้วกดลงบนตำแหน่งเหนือหัวใจของชายชราที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไม้ ดวงตาของศัลยแพทย์สาวคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด ไม่มีความหวาดหวั่นต่ออำนาจมืดหรือสายตาหยามเหยียดจากเหล่าขุนนางที่ยืนรายล้อมอยู่รอบเรือนพยาบาลเลยแม้แต่น้อย "เจ้ากล้าดีอย่างไร!" หลินเหวินก้าวออกมาข้างหน้า ใบหน้างามสะคราญฉาบด้วยความสะใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความห่วงใย "พี่หญิง ท่านทำการผ่าตัดคนไข้จนไส้พุงไหลออกมาเช่นนี้ ยังจะบังอาจให้ท่านอ๋องสัมผัสความอัปยศของท่านอีกหรือ? หากคนผู้นี้สิ้นลม ท่านจะชดใช้ด้วยชีวิตกี่หมื่นคราก็ไม่เพียงพอ!" เซียวจ้านชะงักไปเล็กน้อย ฝ่ามือของเขาที่วางอยู่บนอกของผู้ป่วยสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่สม่ำเสมอและหนักแน่น ต่างจากอาการ 'ชีพจรดับ' ที่บรรดาหมอหลวงลงความเห็นไว้ก่อนหน้านี้ ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถง มีเพียงเสียงครางแผ่วเบาของลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนไข้ที่ดังแทรกขึ้นมา "หุบปากเสีย หลินเหวิน" เซียวจ้านเอ่ยเสียงต่ำ แววตาของเขาที่เคยมองหลินเยว่ด้วยความระแวง บัดนี้กลับฉายแววสับสนและตื่นตะลึง "ชีพจร... เหตุใดมันจึงเต้นเป็นจังหวะเช่นนี้? มันไม่ใช่แรงสั่นของปีศาจ แต่มันคือ... เลือดที่สูบฉีด" หลินเยว่ไม่สนใจคำยอหรือคำด่าทอ เธอหันกลับไปหาถาดเครื่องมือที่ทำจากเหล็กกล้าซึ่งเธอแอบสั่งตีขึ้นเป็นพิเศษ แสงตะเกียงน้ำมันสะท้อนกับคมมีดเล็กๆ จนเกิดประกายวาววับ เธอทำหน้าที่ของเธออย่างเงียบเชียบและแม่นยำ ฝีเข็มที่เธอกำลังเย็บปิดปากแผลนั้นพลิ้วไหวราวกับศิลปินกำลังวาดภาพบนผืนผ้าไหม แต่ละฝีเข็มคือการหยุดเลือดที่ไหลซึม คือการบรรจงรักษาร่างกายที่กำลังจะแตกสลายให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง ในภพก่อน เธอไม่อาจยื้อชีวิตใครได้ทันท่วงที ปล่อยให้ความตายพรากคนสำคัญไปต่อหน้าต่อตา แต่ในภพนี้ ด้วยหัตถ์คู่นี้... เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครต้องตายใต้เงื้อมมือของความเชื่อผิดๆ อีก "ดูเสียให้ชัด" หลินเยว่เอ่ยขณะดึงไหมเข็มสุดท้ายขาดออก "ข้าไม่ได้ใช้มนตรา ข้าใช้ความรู้ ข้าใช้สิ่งที่พวกท่านเรียกว่า 'วิชาพิสดาร' แต่มันคือสิ่งที่ช่วยชีวิตคนได้จริงๆ หากท่านอ๋องยังคิดว่านี่คือการทำลายชีวิตคน ก็นับว่าเป็นโชคร้ายของราษฎรในแผ่นดินนี้ ที่ต้องฝากชีวิตไว้กับคนที่มีตาแต่หาแววไม่เจอเช่นท่าน" คำพูดของหลินเยว่ดั่งฝ่ามือที่ตบลงบนหน้าของเหล่าขุนนางที่คอยประจบสอพลอ พวกเขาอ้าปากค้าง ไร้ซึ่งคำโต้เถียงเมื่อเห็นสีหน้าของคนไข้ที่เริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา หลินเหวินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความแค้นเคืองปะทุในอก นางอุตส่าห์วางแผนให้หมอหลวงวินิจฉัยผิดพลาด และให้คนมาขัดขวางการรักษา เพื่อให้หลินเยว่กลายเป็นฆาตกรที่ต้องถูกประหารชีวิต แต่ภาพตรงหน้ากลับทำลายทุกอย่างพินาศ เซียวจ้านก้าวเข้ามาใกล้หลินเยว่มากขึ้น กลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ติดตัวนางทำให้เขารู้สึกสงบอย่างประหลาด เขาจ้องมองใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอาง ทว่ากลับงดงามด้วยหยาดเหงื่อและความมุ่งมั่น "เจ้าเป็นใครกันแน่ หลินเยว่? วิชาเหล่านี้... เจ้าไปเรียนมาจากที่ใด?" "ถ้าข้าบอกว่าข้ามาจากที่ที่ท่านจินตนาการไม่ถึง ท่านจะเชื่อข้าหรือไม่?" หลินเยว่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอว่างเปล่าและลึกลับราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เกราะเหล็กก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนขัดจังหวะจากหน้าประตู "ท่านอ๋อง! ข่าวร้ายจากชายแดนพ่ะย่ะค่ะ! ค่ายกักกันโรคร้ายที่ท่านสั่งปิดตาย... เกิดการจลาจลขึ้นแล้ว ผู้ป่วยที่นั่นเริ่มมีอาการคลุ้มคลั่งและทำร้ายผู้คุม! และที่สำคัญ... หมอที่ส่งไปรักษาทุกคน... ถูกฆ่าตายหมดสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านหันขวับ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุด เขาหันกลับมามองหลินเยว่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความสงสัย แต่มันคือการตัดสินใจครั้งสุดท้าย "เจ้าบอกว่าเจ้าช่วยคนได้ใช่หรือไม่?" เซียวจ้านก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง "ถ้าเช่นนั้น ก็จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นเสียเดี๋ยวนี้... ไปที่ค่ายกักกันกับข้า หากเจ้าทำไม่ได้ หัวของเจ้าจะตกอยู่ที่นั่นแทนชีวิตของคนทั้งค่าย!" หลินเยว่กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย เธอหยิบกล่องเครื่องมือแพทย์ขึ้นมาสะพายไว้ข้างกาย "ถ้ามันคือความตายที่รออยู่... ข้าก็จะเข้าไปยื้อชีวิตคนจากมือของความตายนั้นให้ดู ท่านอ๋อง... เตรียมตัวให้พร้อมเถอะ เพราะหลังจากนี้ ท่านจะได้เห็นสิ่งที่เรียกว่า 'ปาฏิหาริย์' ของจริง" ดอกโบตั๋นพันปีขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านปมปริศนาสุดระทึกในตอนนี้ไปพร้อมกับหลินเยว่นะคะ