จุดเปลี่ยนชีวิต

“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิชาแพทย์ที่ได้มาจากเศษเสี้ยวความทรงจำเลือนราง จะช่วยให้เจ้าก้าวพ้นตีนเขาแห่งความตายนี้ไปได้?” เสียงของหลินเหวินแหลมสูงบาดหู ในขณะที่นัยน์ตาของนางฉายแววอาฆาตมาดร้าย หลินเยว่ไม่ได้สนใจวาจาเย้ยหยันนั้นแม้แต่น้อย สัญชาตญาณศัลยแพทย์ในตัวนางกำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตรายที่มองไม่เห็น สายตาของนางไม่ได้จับจ้องที่ใบหน้าบิดเบี้ยวของน้องสาวต่างมารดา ทว่าจดจ้องไปยังเงาดำที่ไหววูบหลังม่านกั้น *ฟิ้ว—!* เสียงแหวกอากาศของลูกธนูนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่นางสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ หลินเยว่ไม่รอช้า สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจากการผ่าตัดนับพันครั้งในโลกก่อนทำให้นางพุ่งตัวเข้าใส่เซียวจ้านราวกับเสือชีตาห์ แรงปะทะทำให้ร่างสูงของท่านอ๋องเซถลาลงไปกองกับพื้นในจังหวะเดียวกับที่หัวลูกธนูเหล็กกล้าฝังลึกเข้ากับเสาไม้ที่เขาเคยยืนพิงอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน “หลินเยว่!” เซียวจ้านคำรามด้วยความตกใจ มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของนาง ก่อนจะหันไปตวาดสั่งองครักษ์ที่เฝ้าอยู่ภายนอก “จับคนให้ได้!” หลินเยว่หอบหายใจถี่ หัวใจของนางเต้นรัวราวกับกลองศึก ความตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาเยือกแข็งในดวงตา นางไม่แม้แต่จะปรายตามองหลินเหวินที่หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือดด้วยความหวาดกลัวต่อแผนการที่ล้มเหลว มือของนางยังคงกำมีดผ่าตัดเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อแน่น “ท่านอ๋อง... อย่าเพิ่งขยับตัว” นางกระซิบเสียงเรียบ แม้ใจจะสั่นไหว แต่ทักษะการแพทย์ที่ฝึกฝนมานับปีทำให้นางคุมสติได้ดีเยี่ยม “ลูกธนูอาบยาพิษ กลิ่นสมุนไพรประหลาดนั่น... มันคือตำรับยาจากหุบเขาไร้เงา” เซียวจ้านขมวดคิ้วแน่น ความเจ็บปวดแล่นพล่านทั่วร่าง แต่นัยน์ตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเพียงใบหน้าของสตรีที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาไว้ “เจ้าทำเพื่ออะไร? ทั้งที่ข้าเป็นเพียงภาระที่เจ้าต้องแบกรับในภารกิจนี้” “ข้าเป็นหมอ” นางตอบเพียงสั้นๆ ขณะที่มือเริ่มตรวจสอบแผลที่รอยขูดขีดบนหัวไหล่ของเขาซึ่งถูกลูกธนูเฉี่ยว “หน้าที่ของข้าคือการยื้อชีวิต ไม่ใช่การปล่อยให้คนไข้ของข้าตายต่อหน้าต่อตา ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์จะดังขึ้นพร้อมกับข่าวร้าย “ท่านอ๋อง... คนร้ายหลบหนีไปได้ทางช่องลับหลังผา และ... มีราชโองการด่วนจากวังหลวงมาถึงพ่ะย่ะค่ะ” ราชโองการสีทองอร่ามถูกคลี่ออกเบื้องหน้าเซียวจ้าน ใจความสำคัญนั้นสั้นกระชับแต่หนักอึ้งดั่งขุนเขา ฮ่องเต้ทรงพระประชวรด้วยโรคประหลาดที่หมอหลวงทั่วแผ่นดินต่างจนปัญญา และพระองค์ทรงมีรับสั่งให้เซียวจ้านนำตัว 'หมอหญิงหลิน' ผู้ถูกเล่าลือว่าสามารถรักษาสิ่งที่ไม่อาจรักษาได้ กลับเข้าเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด หลินเยว่รับราชโองการมาอ่าน สายตานางหรี่ลงเมื่อเห็นพระนามของผู้ที่ลงนามในคำสั่งนั้น ปมในใจเกี่ยวกับอดีตของร่างนี้เริ่มเด่นชัดขึ้น นี่คือ 'จุดเปลี่ยนชีวิต' ที่นางมิอาจหลีกเลี่ยง หากเข้าเมืองหลวง นางอาจต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจกว่าหลินเหวินนับร้อยเท่า แต่หากปฏิเสธ... โทษกบฏคือสิ่งที่รออยู่ “เจ้าจะไปหรือไม่?” เซียวจ้านถาม พลางพยุงกายขึ้น สายตาที่เขามองนางเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความลุ่มลึกที่ยากจะอ่านออก “หากนี่คือทางเดียวที่จะปกป้องชีวิตของท่าน และเปิดโปงแผนการสกปรกที่กำลังคืบคลานเข้ามา... หม่อมฉันไม่มีทางเลือกอื่น” หลินเยว่ตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แม้ในใจจะรู้ดีว่ากรงทองที่เรียกว่าวังหลวงนั้น คือหลุมพรางที่อาจฝังร่างของนางไว้ตลอดกาล ขบวนม้าเริ่มออกเดินทางในคืนนั้นท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่า หลินเยว่นั่งอยู่บนรถม้าที่สั่นไหว นางหยิบขวดยาเล็กๆ ออกมาพินิจ หัวใจของนางเต้นเป็นจังหวะที่ไม่ปกติ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง... บางอย่างที่เชื่อมโยงระหว่างโลกปัจจุบันที่นางจากมากับภพปัจจุบันที่นางกำลังเผชิญ ทันใดนั้น รถม้าก็หยุดกะทันหัน แรงเหวี่ยงทำให้หลินเยว่เซไปปะทะกับผนังรถ ก่อนที่ม่านหน้าต่างจะถูกกระชากออกด้วยมือของใครบางคนที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิท “ท่านอ๋องไม่ได้มาด้วยสินะ...” เสียงแหบพร่าของผู้มาเยือนดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นกำยานที่คุ้นเคย กลิ่นที่นางเคยได้กลิ่นในห้องผ่าตัดตอนที่นางสิ้นลมหายใจในภพก่อน! หลินเยว่ชะงักงัน นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่อยู่ตรงหน้า ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านม่านที่เปิดออก นางแทบหยุดหายใจเมื่อพบว่าใบหน้าภายใต้หน้ากากสีเงินนั้น... คือใบหน้าของ 'คนรัก' ที่นางเคยเฝ้าถวิลหาในโลกอนาคต นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... นี่คือการตามล่าข้ามกาลเวลา! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับหลินเยว่ในเส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ด้วยนะคะ