ความรักที่ต้องเลือก

เศษไม้กระเด็นว่อนไปทั่วห้องโถง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งเข้ามาจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดเบื้องหน้า หลินเยว่ไม่แม้แต่จะสะดุ้งตกใจ ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววแน่วแน่ระคนกังวล นางยืนบังร่างของเด็กน้อยซูฮวาที่กำลังสั่นเทาไว้มิดชิด ปลายมีดผ่าตัดในมือยังคงเปื้อนคราบโลหิตสีเข้ม—หลักฐานชัดเจนว่าหัตถการช่วยชีวิตเมื่อครู่เพิ่งผ่านพ้นความเป็นความตายมาหมาดๆ "ท่านอ๋อง... พระองค์เข้ามาได้อย่างไร เพิ่งบอกไปแล้วมิใช่หรือเพคะว่าห้ามผู้ใดรบกวนช่วงเวลาผ่าตัดเด็ดขาด!" เสียงของหลินเยว่ราบเรียบแต่มั่นคง แม้เหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวนวล เซียวจ้านไม่สนใจคำท้วงติญของนาง สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีวาดมองไปทั่วร่างของเด็กน้อยบนเตียง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่รอยแผลเปิดยาวบริเวณช่องท้องที่ถูกเย็บปิดด้วยไหมละลายอย่างประณีต ทว่าที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ร่างของท่านอ๋องเองกลับเริ่มเซถลา ลมหายใจหอบกระชั้นรุนแรง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยบงกชบัดนี้กลับซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมตามไรผม เครื่องทรงอ๋องชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ แสดงถึงอาการกำเริบของพิษประหลาดที่ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไปแล้ว "เจ้า... สตรีใจกล้า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ร่างสูงทรุดฮวบลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นไม้ ทว่ามือหนายังคงกำกระบี่คู่กายแน่นเพื่อพยุงไม่ให้ล้มลง "พิษในกายข้า... กำลังแผดเผา... สติข้าใกล้ดับสูญเต็มที..." หลินเยว่เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตระหนก ในฐานะแพทย์ นางย่อมมองออกทันทีว่าเซียวจ้านฝืนใช้กำลังภายในขั้นสูงสุดเพื่อพังประตูกเข้ามา การกระทำบ้าบิ่นเช่นนี้ทำให้พิษร้ายแล่นเข้าสู่หัวใจเร็วกว่าปกติถึงสิบเท่า หากปล่อยไว้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ (สิบห้านาที) ชีพจรของเขาจะหยุดเต้นอย่างถาวร ทว่า ในขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นที่ลานด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของรองแม่ทัพหลี่ "ใต้เท้าหลิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ชาวบ้านนับร้อยคนที่รับยาสมุนไพรป้องกันโรคระบาดจากโรงยาหลวง จู่ๆ ก็มีอาการชักเกร็ง น้ำลายฟูมปาก ล้มฟุบลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายที่หน้าประตูเมือง อาการสาหัสทั้งหมด! หมอหลวงและกองปราบกำลังรอท่านหญิงหลินไปตรวจสอบตัวยาด่วนที่สุด หากช้าไปแม้แต่ก้านธูปเดียว ประชาชนนับพันอาจต้องสังเวยชีวิต!" เสียงรายงานจากด้านนอกราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของหลินเยว่ นี่คือการตัดสินใจครั้งที่ยากที่สุดในชีวิตการเป็นแพทย์ของนาง... เบื้องหน้าคือบุรุษผู้เย็นชาแต่มักจะปกป้องนางในยามคับขัน ร่างกายของเขากำลังแตกสลายและต้องการความช่วยเหลือจากศัลยแพทย์มือหนึ่งอย่างนางเพื่อยื้อชีวิตไว้จากความตาย เบื้องหลังคือราษฎรนับพันที่กำลังรอความช่วยเหลือจากความเชี่ยวชาญด้านพิษวิทยาและการแพทย์แผนปัจจุบันของนาง เพื่อหยุดยั้งหายนะของโรคระบาดที่ถูกจัดฉากขึ้นโดยฝีมือใครบางคน "ท่านหญิงหลิน!" เสียงของรองแม่ทัพหลี่เร่งเร้าด้วยความร้อนรน "พวกเราต้องรีบไปหน้าเมืองเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!" หลินเยว่หันกลับมามองเซียวจ้านที่ตอนนี้ล้มตัวลงนอนราบกับพื้น ลมหายใจของเขาแผ่วเบาลงทุกที ดวงตาคมคายที่เคยดุดันบัดนี้ปิดสนิท ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ บ่งบอกถึงภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน นางทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกายเขา นิ้วเรียวรีบแตะลงที่ชีพจรที่ข้อมือแกร่ง มันเต้นแผ่วเบาและรัวเร็วจนแทบจับสัมผัสไม่ได้ "เซียวจ้าน..." นางเผลอหลุดปากเรียกชื่อเขาโดยไม่มีคำนำหน้าเป็นครั้งแรก น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่หลินเยว่ไม่เคยเป็นมาก่อน หากนางเลือกอยู่รักษาเขาที่นี่... ชาวบ้านที่ไร้เดียงสาหน้าเมืองนับพันคนจะต้องตายอย่างทรมานจากพิษร้าย และชื่อเสียงในฐานะหมอหลวงผู้ช่วยเหลือราษฎรของนางก็จะถูกทำลายป่นปี้โดยฝีมือของหลินเหวินที่รอซ้ำเติมอยู่เบื้องหลัง แต่หากนางผละจากไปตอนนี้... เซียวจ้านที่อุตส่าห์บุกมาหาด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะต้องจบชีวิตลงด้วยพิษประหลาดที่ไม่มีใครในแผ่นดินนี้รักษาได้นอกจากนาง "ท่านหญิง... โปรดตัดสินใจเถอะพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงรองแม่ทัพหลี่ตะโกนแทรกเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงร้องคร่ำครวญของชาวบ้านแว่วมาตามสายลม หลินเยว่สูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนแน่นจนแทบไร้สีเลือด นางดึงเข็มเงินชุดใหญ่ออกมาจากกระเป๋าผ้าแพร ปักลงบนจุดชีพจรสำคัญทั่วร่างของเซียวจ้านเพื่อตรึงลมหายใจของเขาไว้ชั่วคราว จากนั้นจึงหันไปสั่งการซูฮวาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่สั่นเครือเล็กน้อย "ซูฮวา เจ้าเฝ้าดูอาการท่านอ๋อง ห้ามให้ผู้ใดแตะต้องตัวเด็ดขาด ข้าจะฝังเข็มสกัดจุดชีពจรหัวใจไว้ให้ เขาจะมีเวลาอีกก้านธูปเดียวเท่านั้น..." พูดจบ หลินเยว่ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับคมมีดผ่าตัด นางก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปทางประตูห้องโถง ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวแตะลงที่กรอบประตูเพื่อจะก้าวออกไปช่วยราษฎร มือใหญ่ที่ควรจะหมดสติไร้เรี่ยวแรงไปแล้ว กลับเอื้อมขึ้นมาคว้าชายเสื้อผ้าแพรของนางไว้แน่นอย่างไม่ยอมปล่อย! เซียวจ้านยังไม่ลืมตา ทว่าริมฝีปากสีม่วงคล้ำกลับขยับเปล่งเสียงแหบพร่าออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน... "เจ้า... กล้าทิ้งข้าไปงั้นรึ..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หลินเยว่มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "ดอกโบตั๋นพันปี"