คำสารภาพ

กลิ่นอายสมุนไพรต้มเคี่ยวจนงวดคละคลุ้งอบอวลอยู่ทั่วห้องปรุงยา แสงจากเปลวเทียนสีส้มสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างแกะสลัก หลินเยว่กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามคีบเข็มเงินเรียงรายลงบนผ้าแพรสีสะอาดอย่างบรรจง ความเหนื่อยล้าจากการผ่าตัดและรักษาผู้ป่วยตลอดทั้งวันสะท้อนผ่านดวงตาคู่สวยที่ฉายแววอ่อนระ้า แต่นางไม่มีเวลาแม้แต่จะทิ้งตัวลงพักผ่อน เหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายที่หลินเหวินพยายามส่งคนลอบเข้ามาทำลายคลังสมุนไพรหลวงยังคงสร้างความกังวลใจไม่น้อย แม้แผนการนั้นจะถูกขัดขวางไว้ได้ทันท่วงที แต่มันก็เป็นเครื่องเตือนใจว่าศัตรูในจวนอัครเสนาบดีไม่มีวันรามือ ความตายและความเจ็บป่วยในยุคโบราณนี้ช่างเปราะบางเหลือเกิน—ราวกับกลีบดอกไม้ที่พร้อมจะร่วงหล่นเมื่อลมกรรโชก เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตู ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เซียวจ้านก้าวเข้ามาในห้อง ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีเข้มดูราวกับภาพวาดพู่กันจีนโบราณ ทว่าในยามนี้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายกลับมีความอิดโรยเจือจางอยู่ ร่องรอยความเจ็บป่วยจากพิษประหลาดที่ฝังรากลึกในกายเริ่มส่งสัญญาณเตือนอีกครั้ง แต่เขากลับเลือกที่จะเก็บซ่อนมันไว้เบื้องหลังแววตาที่นิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก "ดึกมากแล้ว เหตุใดยังไม่พักผ่อนอีก ท่านอ๋อง" หลินเยว่เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากกล่องเข็มเงิน น้ำเสียงของนางเรียบเรื่อยแต่แฝงความห่วงใยที่ซ่อนเร้นไว้อย่างแนบเนียน เซียวจ้านไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงหยุดยืนอยู่เบื้องหลังนางในระยะที่ใกล้เสียจนกลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นจันทน์หอมลอยเข้าจมูก หลินเยว่รู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่รักดี นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ก่อนที่นางจะทันหันกลับไปเผชิญหน้า มือหนาอบอุ่นข้างหนึ่งก็เอื้อมมาแตะลงบนหลังมือของนางที่กำลังวางอยู่บนโต๊ะเบาๆ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้นางชะงัก เข็มเงินในมือแทบจะร่วงหล่น "เปิ่นหวางมิอาจข่มตาหลับได้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ราวกับกระซิบกับสายลม "ในยามที่คิดว่า... สตรีที่ข้าเฝ้ามองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน กำลังเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องคนนับร้อยโดยไม่รักตัวกลัวตาย" หลินเยว่ค่อยๆ หันกลับไปสบตาเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นในยามนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหรือความน่าเกรงขามดั่งเช่นยามออกศึก มีเพียงประกายความเจ็บปวดบางอย่างที่ลึกล้ำเกินกว่าจะบรรยาย นางเม้มริมฝีปากน้อยๆ พยายามดึงความเป็นแพทย์มืออาชีพออกมากลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอก "หมอหลวง... หรือต่อให้เป็นแพทย์จากโลกอื่นอย่างหม่อมฉัน หน้าที่คือการช่วยชีวิตเพคะ การปกป้องผู้คนไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด" นางตอบเสียงเบา พยายามดึงมือกลับ แต่มือหนากลับกระชับแน่นขึ้น ไม่ยอมให้ขยับหนี เซียวจ้านแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มขื่นขมปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "โลกอื่น... เจ้ามักจะเอ่ยคำนี้เสมอ หลินเยว่ เจ้ามาจากที่ไกลแสนไกล ดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก ข้ารู้ดีว่าในใจของเจ้ามีกำแพงสูงชันเพียงใด เจ้าช่วยเหลือทุกคน มอบรอยยิ้มและความหวังให้ผู้คนมากมาย แต่กลับไม่เคยเปิดช่องว่างให้ใครได้เข้าไปดูแลหัวใจของเจ้าเองเลย... แม้แต่ตัวข้า" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของหลินเยว่ ภาพความทรงจำในภพก่อน—ภาพที่นางไม่สามารถช่วยชีวิตคนไข้เคสสุดท้ายบนเตียงผ่าตัดได้ ผุดวาบขึ้นมาในหัว ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินวิญญาณมานานแรมปีทำให้นางดวงตาร้อนผ่าว นางพยายามกะพริบตาเพื่อไล่หยาดน้ำใสที่เอ่อคลอ แต่มันช้าเกินไป เซียวจ้านสังเกตเห็นความไหวระริกในดวงตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน นิ้วเรียวแกร่งของท่านอ๋องยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของนางอย่างอ่อนโยน สัมผัสนั้นนุ่มนวลราวกับกลัวว่าสตรีตรงหน้าจะแตกสลายคามือ "เจ้าร้องไห้ทำไม... หรือข้าพูดจาให้เจ้ารำคาญใจอีกแล้ว" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ท่านไม่เข้าใจหรอกเพคะ..." หลินเยว่ฝืนยิ้มหยันให้กับตัวเอง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือของเขา "ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ ผู้กุมชะตาคนนับแสน จะมาเข้าใจความรู้สึกของคนที่สูญเสีย... คนที่ช่วยใครไม่ได้แม้แต่คนเดียวได้อย่างไร หม่อมฉันไม่ใช่เทพเซียน หม่อมฉันเป็นเพียงหมอธรรมดาที่แบกรับความล้มเหลวไว้เต็มบ่า!" เซียวจ้านนิ่งงบไปครู่ใหญ่ แววตาของเขาฉายประกายความเจ็บปวดลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม เขาไม่เคยเห็นหลินเยว่ในมุมที่เปราะบางถึงเพียงนี้ สตรีที่มักจะถือมีดผ่าตัดด้วยมือที่มั่นคงไม่เคยสั่นเทา กลับกำลังสะอื้นฮักอยู่เบื้องหน้าเขา ร่างสูงดึงตัวนางเข้าสู่อ้อมกอดอย่างไม่ลังเล หลินเยว่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางพยายามจะขัดขืนแต่แรงของบุรุษผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนมีหรือที่นางจะต้านทานได้ อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบกอดร่างของนางไว้แน่นราวกับต้องการหลอมรวมนางเข้าไปใน1ลมหายใจของตนเอง กลิ่นอายบุรุษและไออุ่นจากแผ่นอกกว้างทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ถ้าการแบกรับมันหนักหนานัก... ก็จงวางมันลงบ้าง" เสียงทุ้มกระซิบแนบใบหูของนาง ถ้อยคำนั้นหนักแน่นและจริงจัง "เจ้าบอกว่าเจ้าช่วยคนไว้มากมาย แต่ไม่มีใครดูแลเจ้า... นับจากนี้ ให้เปิ่นหวางได้ดูแลเจ้าเถิด หลินเยว่ ข้าไม่ได้ต้องการหมอหลวง ไม่ได้ต้องการสตรีผู้เพียบพร้อม... ข้าต้องการเพียงแค่เจ้า" หัวใจของหลินเยว่กระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งความหวาดกลัวที่จะผูกพัน ความรู้สึกผิดจากอดีต และความอบอุ่นที่โหยหามาเนิ่นนาน นางซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างของเขา ปล่อยให้น้ำตาไหลเปื้อนอาภรณ์เนื้อดีโดยไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันและบรรยากาศที่เปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดขององครักษ์เงากลับดังขึ้นอย่างกระชั้นชิดที่นอกหน้าต่าง ตามด้วยเสียงรายงานที่ทำเอาเลือดในกายของทั้งสองเย็นเฉียบ "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... ยาถอนพิษขนานสุดท้ายในคลังหลวงถูกสับเปลี่ยน และในจวนตอนนี้... พบจดหมายลับจากตระกูลหลินระบุว่า คุณหนูหลินเยว่แอบติดต่อกับกบฏชายแดน!" เซียวจ้านผละออกจากอ้อมกอดทันที แววตาที่เพิ่งอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมดั่งพญายมในพริบตาเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หมอหญิงหลินเยว่มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ