โรคระบาดรอบสอง

ปลายนิ้วสอบกร้านเลือดของเซียวจ้านที่เพิ่งสัมผัสแกงนวลเนื้อนุ่มของนางเมื่อครู่ กลับชักรั้งกลับราวกับถูกอัคคีแผดเผา แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายที่ทอดมองนางเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิด ไร้ก้นบึ้ง และเหี้ยมเกรียมดั่งพญายมในพริบตาเดียว! "ท่านอ๋อง..." หลินเยว่สูดลมหายใจเข้าลึกระงับความสั่นพร่าในอก นางถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นไม้สนกลิ่นหอมกรุ่นที่เรียงรายไปด้วยขวดกระเบื้องบรรจุยาสมุนไพร ความหนาแน่นของอากาศภายในห้องทรงอักษรพลಕ್ತอึดอัดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ราวกับออกซิเจนถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรเงินขยับกายเพียงเล็กน้อย ทว่าแรงกดดันมหาศาลกลับถาโถมเข้าใส่จนหลินเยว่รู้สึกหายใจติดขัด นางเป็นศัลยแพทย์ผู้ผ่านห้องผ่าตัดที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แต่เหตุไฉน... แววตาของบุรุษตรงหน้าจึงน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าการยืนอยู่หน้าคมมีดผ่าตัดที่ไร้ยาชาเสียอีก "เจ้าซ่อนอะไรไว้ในเรือนพักของเจ้ากันแน่ หลินเยว่" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ ราวกับก้อนน้ำแข็งที่ถูกบดขยี้ เซียวจ้านไม่ได้มองนางด้วยความเสน่หาดังที่เคยเป็นในยามค่ำคืนที่ผ่านมา ความระแวงสงสัยฉายชัดอยู่ในหน่วยตาคู่นั้น เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวนางอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ ปลายนิ้วเย็นเฉียบราวก้อนน้ำแข็งเอื้อมขึ้นบีบคางฉนวนของนางไว้มั่น บังคับให้เงยหน้าสบตาเขา "ในค่ายทหารเกิดเรื่องใหญ่ ราษฎรทางเหนือเริ่มล้มตายด้วยอาการอาเจียนเป็นโลหิตและมีตุ่มหนองพุพอง... อาการเช่นนี้ ข้าเคยเห็นมันเมื่อสามปีก่อน และเจ้า... หมอหญิงผู้มาจากที่ไกลแสนไกล กลับมียาต้านพิษที่ลึกล้ำอยู่ในมือราวกับล่วงรู้อนาคต!" หลินเยว่เจ็บร้าวที่กราม แต่นางไม่ส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ ดวงตากลมโตจ้องตอบบุรุษตรงหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยว หัวใจของนางกระตุกวูบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะคำว่า *'อาการอาเจียนเป็นโลหิตและมีตุ่มหนองพุพอง'* โรคระบาด! มันหวนกลับมาเร็วกว่าที่นางคำนวณไว้ในบันทึกทางการแพทย์ถึงครึ่งเดือน! "ท่านอ๋องกำลังสงสัยว่า หม่อมฉันเป็นคนปล่อยเชื้อโรคเช่นนั้นหรือเพคะ?" หลินเยว่เค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าดวงตากลับรื้นด้วยหยาดน้ำใสแห่งความคับแค้นใจ "สมองของท่านถูกความระแวงครอบงำจนมืดบอดไปแล้วสินะคะ! หากหม่อมฉันปรารถนาจะฆ่าคน หม่อมฉันจะเสียเวลาต้มยาขมๆ ป้องกันโรคให้พวกทหารตาดำๆ ไปทำไมกัน!" "เพราะคนเรามักสร้างศัตรูเพื่อยกย่องตนเองเป็นวีรสตรีอย่างไรเล่า" เซียวจ้านแค่นยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความโหดเหี้ยม "สายสืบรายงานว่า มีคนเห็นสตรีสวมชุดคลุมสีขาวเช่นเดียวกับที่เจ้าชอบใส่ ลอบออกไปทางประตูลับหลังค่ายทหารเมื่อยามสาม... และในคืนนั้นเอง บ่อน้ำหลักของหมู่บ้านชายแดนก็ถูกโรยผงพิษปริศนา!" หลินเยว่ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก สมองของนางหมุนวนอย่างรวดเร็วราวกับใบพัดเฮลิคอปเตอร์ *ชุดคลุมสีขาว? ประตูลับหลังค่ายทหาร?* ภาพของน้องสาวต่างมารดาอย่าง 'หลินเหวิน' ผุดขึ้นมาในหัวทันที นังเด็กนั่น... นังคนสารเลวที่ตามรังควานนางไม่เลิกรา! หลินเหวินรู้ว่านางมักจะตัดเย็บชุดคลุมผ้าฝ้ายสีขาวเนื้อบางเบาไว้ใส่ยามปรุงยาในห้องทดลองลับ และคงขโมยมันไปสักตัวเพื่อใส่ร้ายป้ายสีนาง! "ท่านไม่เชื่อหม่อมฉัน..." เสียงของหลินเยว่แผ่วเบาลง นัยน์ตาคู่สวยไหวระริก ความรู้สึกผิดบาปที่นางแบกรับจากภพก่อน—ความรู้สึกที่ช่วยชีวิตใครไม่ได้—พรั่งพรูขึ้นมาตีรวนในอกจนเจ็บแปลบไปหมด "ต่อให้หม่อมฉันอธิบายว่านั่นคือแผนการของศัตรู... ท่านก็คงเลือกที่จะเชื่อสัญชาตญาณดิบเถื่อนของตัวเอง มากกว่าหลักฐานทางการแพทย์สินะคะ" "หลักฐานหรือ?" เซียวจ้านแค่นเสียงลอดไรฟัน แรงบีบที่คางคลายลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงคุกรุ่นด้วยไฟโทสะ "ในยามที่บ้านเมืองกำลังจะล่มสลาย ข้าไม่มีเวลามานั่งพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของใครทั้งนั้น! ทหารแปดหมื่นนายที่ชายแดนกำลังนอนรอความตาย และชาวบ้านอีกนับพันกำลังกรีดร้องด้วยความทรมาน หากยาที่เจ้าปรุงขึ้นมาในวันนี้ไม่สามารถรักษาคนพวกนั้นได้ภายในสามวัน... หัวของเจ้า จะต้องไปแขวนประจานไว้ที่ประตูเมืองทิศเหนือ เพื่อสังเวยความโง่เขลาของข้าที่ไว้ใจสตรีเช่นเจ้า!" สิ้นคำพูดอันเหี้ยมโหดนั้น เซียวจ้านก็สะบัดชายเสื้อหันหลังให้ทันที แผ่นหลังกว้างที่เคยเป็นที่พักพิงอันอบอุ่นบัดนี้ช่างดูห่างไกลและเย็นชาเหลือเกิน ประตูห้องทรงอักษรถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ก้าวออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้หลินเยว่ทรุดกายลงนั่งคุกเข่ากับพื้นไม้เย็นเฉียบอย่างคนไร้เรี่ยวแรง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านและหยาดน้ำตาหยดหนึ่งที่ร่วงหล่นกระทบพื้น *ติ๋ง...* หลินเยว่ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ แววตาที่เคยอ่อนล้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว ดุดัน และเต็มไปด้วยจิตวิญญาณของแพทย์สนามผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตา ในเมื่อเขาอยากให้พายุมันโหมกระหน่ำ นางก็จะใช้สองมือคู่นี้แหละแหวกว่ายผ่านพายุฝน นำพาชีวิตผู้บริสุทธิ์นับหมื่นให้รอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชให้จงได้! นางยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวตรงไปยังโต๊ะยาว จัดเตรียมอุปกรณ์ผ่าตัด เข็มเงิน และขวดโหลสมุนไพรสกัดเข้มข้นอย่างเป็นระเบียบ ทว่าในขณะที่ปลายนิ้วเรียวกำลังจะหยิบมีดผ่าตัดขนาดเล็ก เสียงฝีเท้าเร่งรีบอันอลหม่านก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู *ปัง!* ประตูดถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต สาวใช้ประจำตัวของนางวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยเนื้อตัวมอมแมม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด จนแทบจะตั้งสติไม่อยู่ "คุณหนู! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!" สาวใช้ละล่ำละลักละเมอพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเพราะหมดแรง หลินเยว่ขมวดคิ้วมุ่น รีบสาวเท้าเข้าไปประคอง "เกิดอะไรขึ้น? ตั้งสติแล้วค่อยๆ พูด!" สาวใช้ตัวสั่นเทาน้ำตานองหน้า นางชี้มือไปยังทิศทางของค่ายกักกันโรคภายนอกกำแพงเมือง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหลินเยว่เย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ "สะ... เสบียงยา... ยาต้านโรคระบาดทั้งหมดในคลังหลวง ถูกไฟไหม้จนกลายเป็นจุลไปหมดแล้วเจ้าค่ะ! และตอนนี้... ผู้ป่วยในค่ายกักกันเริ่มคลุ้มคลั่ง พังกำแพงแหกคุกออกมาอาละวาดไล่กัดผู้คนบนท้องถนนแล้วเจ้าค่ะคุณหนู!" หลินเยว่หน้าซีดเผือด เลือดในกายหยุดไหลเวียนไปชั่วขณะ นางหันขวับไปมองนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามสนธยาบัดนี้ถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานของเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนขึ้นสูงเสียดฟ้า พร้อมๆ กับเสียงกรีดร้องโหยหวนอันน่าสยดสยองที่ดังแว่วเข้ามาในสายลม... นี่ไม่ใช่การแพร่ระบาดธรรมดาเสียแล้ว แต่มันคือ "แผนฆ่าล้างบาง" ที่มีใครบางคนจงใจจุดชนวนขึ้นเพื่อทำลายทั้งเมืองให้พินาศไปพร้อมๆ กัน! และก่อนที่หลินเยว่จะได้ก้าวเท้าออกจากห้องเพื่อไปเผชิญหน้ากับหายนะเบื้องหน้า เงาร่างสีดำทะมึนสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบ พร้อมกับโยนวัตถุบางอย่างกลิ้งหลุนๆ มาหยุดแทบเท้าของนาง— มันคือศีรษะของทหารยามเฝ้าคลังยาหลวง ที่ยังมีเลือดสดๆ ไหลหยดติ๋ง พร้อมกับรอยยิ้มอันบิดเบี้ยวสยดสยองที่ถูกกรีดด้วยคมมีดเป็นสัญลักษณ์รูปดอกบัวโลหิต! (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันความมืดมิดและลมหายใจแห่งความเจ็บปวดนี้ไปด้วยกันนะคะ จากใจ "ดอกโบตั๋นพันปี" ค่ะ