ความมืดมิดในใจ

คราบโลหิตแห้งกรังบนผืนผ้าแพรต่วนสีเข้ม ร่วงหล่นกระทบพื้นศิลาเสียงก้องกังวานในความเงียบงัน เซียวจ้านมิได้ก้มลงมองมัน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายคู่นั้นยังคงจดจ้องนิ่งอยู่กับแผ่นกระดาษม้วนบางในมือ ข้อความภาษาหวาดเสียวจากหน่วยข่าวกรองลับที่เพิ่งถูกส่งตรงเข้าสู่ตำหนักอ๋องเมื่อยามสาม... 'หลินเยว่' ตัวจริงที่ควรจะสิ้นชื่อไปในกองเพลิงมลทินเมื่อสามปีก่อน บัดนี้กำลังควบม้าฝ่าความหนาวเหน็บ มุ่งตรงสู่ประตูเมืองหลวงด้วยความเร็วสูง "ท่านอ๋อง..." เสียงขององครักษ์เงาแผ่วเบาราวเสียงกระซิบของภูตผี "ราชสำนักฝ่ายใต้เริ่มขยับแล้วพ่ะย่ะค่ะ เสนาบดีหลินอาศัยจังหวะนี้ยื่นฎีกาด่วนถอดถอนสิทธิ์การรักษาของพระชายา โดยอ้างว่านางเป็นตัวปลอมที่ใช้มนต์มารหลอกลวงเบื้องสูง... และองค์ฮ่องเต้... มีรับสั่งให้เรียกตัวท่านเข้าเฝ้าเป็นการด่วนในยามเช้าตรู่พรุ่งนี้" ภายในห้องหนังสือที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยานไม้กฤษณา บรรยากาศกลับเย็นเยียบราศีกำลังถูกแช่แข็งด้วยไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสูงสง่า เซียวจ้านแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบต่ำและเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาท "หมากตานี้ช่างเดินได้รวดเร็วนัก..." นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการจับกระบี่ฆ่าฟันศัตรูมานับไม่ถ้วน บดขยี้แผ่นกระดาษในมือจนแหลกละเอียดเป็นจุล "พวกมันคงร้อนใจเสียจนทนรอให้พ้นฤดูหนาวนี้ไม่ได้... คิดจะใช้เรื่องตัวตนของชายาข้า มาสั่นคลอนอำนาจในมือข้าอย่างนั้นหรือ" ในยามนี้ หลินเยว่กำลังงגתอยู่กับการคัดแยกสมุนไพรหายากในห้องปรุงยา ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันที่กะพริบไหว นางไม่ล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะ ภาพของหญิงสาวผู้มีใบหน้าอ่อนโยนแต่แววตาดุดั่งคมมีดผ่าตัด กำลังก้มหน้าก้มตาบดรากโสมป่าด้วยความตั้งใจ ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันสะท้อนอยู่บนดวงหน้าเนียนใสที่มีคราบเหงื่อบางเบਾ นางอุทิศทั้งชีวิตและจิตวิญญาณให้กับการช่วยชีวิตผู้คนในเมืองหลวงแห่งนี้ ปัดเป่าความเจ็บปวดให้แก่ราษฎรยากไร้ จนชาวบ้านต่างพากันยกย่องนางดั่ง "เทพธิดาชุดขาว" แต่ในสายตาของราชสำนักและขุนนางกังฉิน นางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ต้องถูกกำจัดเพื่อตัดกำลังของท่านอ๋องผู้ทรงอิทธิพล ประตูกระดาษสาถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา เซียวจ้านก้าวเข้ามาในห้องปรุงยา กลิ่นอายความหนาวเย็นจากภายนอกปะปนกับกลิ่นจางๆ ของสนและเลือดจางๆ ที่ติดกายเขามา หลินเยว่เงยหน้าขึ้นจากครกหิน ดวงตาคู่สวยฉายแววแปลกใจระคนห่วงใยยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าของสามีในนาม "ท่านอ๋อง..." นางวางสากในมือลง รีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ "ดึกมากแล้ว เหตุใดยังไม่พักผ่อนอีก อาการเจ็บหน้าอกกำเริบขึ้นมาอีกแล้วหรือคะ? สีหน้าของท่านดูไม่สู้ดีเลย" มือเรียวบางที่ผ่านการล้างจนสะอาด เอื้อมออกไปทาบลงบนข้อมือแกร่งเพื่อจับชีพจรโดยสัญชาตญาณของแพทย์ แต่นางกลับต้องชะงัก เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่ม และแรงบีบกระชับที่ข้อมืออย่างไม่ทันตั้งตัว เซียวจ้านดึงตัวนางเข้ามาใกล้ อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบกอดร่างบางไว้แน่นราวกับต้องการซุกซ่อนนางไว้จากโลกภายนอกที่กำลังบ้าคลั่ง ลมหายใจอุ่นร้อนรดอยู่ข้างขมับของนาง แต่มันกลับสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่หลินเยว่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในตัวบุรุษผู้นี้ "จ้าน... เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?" หลินเยว่ถามเสียงแผ่ว ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นริ้วขึ้นมาในอก นางสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดในมัดกล้ามเนื้อของเขา "เยว่เอ๋อร์..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อนางราวกับคนกำลังละเมอ "หากวันหนึ่ง... โลกภายนอกบอกว่าเจ้าไม่ใช่เจ้า หากคนทั้งแผ่นดินตราหน้าว่าเจ้าเป็นตัวปลอมที่สมควรถูกประหาร... เจ้าจะยังอยู่เคียงข้างข้าหรือไม่" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงัน หลินเยว่เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความทรงจำอันเลือนรางของเจ้าของร่างเดิมที่นางข้ามภพมาสิงสถิตแล่นแปลบเข้ามาในหัว สมองของศัลยแพทย์สาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว— *ความลับเรื่องตัวตนของนางรั่วไหลแล้วอย่างนั้นหรือ?* "ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร..." นางพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แม้ว่ามือทั้งสองข้างจะเริ่มเย็นเฉียบ "หม่อมฉันคือหลินเยว่... คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าท่านผู้นี้ คือคนที่รักษาท่าน คือคนที่อยู่เคียงข้างท่าน... เรื่องอื่น หม่อมฉันไม่สนใจหรอกค่ะ" เซียวจ้านก้มลงมองใบหน้าของนาง แววตาคู่คมไหววับดั่งผิวน้ำในคืนเดือนมืด เขารู้ดีว่านางบริสุทธิ์และมีความสามารถล้ำเลิศเพียงใด แต่ในเกมการเมืองแห่งราชสำนัก ความจริงมักไม่มีความหมายเท่ากับผลประโยชน์ "พรุ่งนี้เช้า ข้าต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้..." เซียวจ้านกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "และเจ้า... จะต้องถูกเรียกตัวเข้าวังเพื่อไต่สวน" ทว่า ก่อนที่หลินเยว่จะได้เอաբคำถามใดออกมา เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับห่าฝนก็ดังขึ้นที่หน้าตำหนัก ตามมาด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของพ่อบ้านหลี่ที่ดังลั่นทะลุกำแพงรัศมี "ท่านอ๋อง! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชองครักษ์หลวงถือราชโองการด่วน บุกเข้ามาล้อมตำหนักไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พวกเขาบอกว่า..." พ่อบ้านชราหอบหายใจสะท้าน ตัวสั่นเทายามก้าวเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้า "บอกว่าพระชายาคือโจรปลอมแปลงฐานะ มีความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง... และ... และมีหญิงสาวอีกคนอ้างตัวว่าเป็น 'คุณหนูใหญ่หลินเยว่' ตัวจริง กำลังรอคอยการไต่สวนอยู่ที่หน้าท้องพระโรงในยามนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" บรรยากาศภายในห้องหยุดชะงักลงทันทีราวกับเวลาถูกหยุดไว้ หลินเยว่ชาไปทั้งร่าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง— *มีอีกคนหนึ่งที่อ้างว่าเป็นนางอย่างนั้นหรือ?* เซียวจ้านปล่อยมือจากร่างบางช้าๆ เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันดั่งพญายมที่พร้อมจะล้างผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า มือหนาเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ประจำกายที่เหน็บอยู่ข้างเอวแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน "บังอาจนัก..." เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของท่านอ๋องดังขึ้น พร้อมๆ กับที่ประตูตำหนักถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยพลังภายในอันรุนแรง *ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "ดอกโบตั๋นพันปี" เสมอมานะคะ*