ความขัดแย้งในจวน

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศผสมผสานกับกลิ่นอายของสมุนไพรจีนโบราณ สร้างบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ร่างของอาเฉินยังคงนอนเกร็งอยู่บนพื้นไม้เบื้องหน้า ดวงตาเบิกโพลง ฝ่ามือจิกแน่นเข้าหากันจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนเลือดซึม "ถอยไป!" เสียงหวานกังวานทว่าเฉียบขาดดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล หลินเยว่ไม่ได้มีเวลาแม้แต่จะตื่นตระหนก มือเรียวบางภายใต้เสื้อคลุมสีขาวสะอาดสะอ้านพุ่งเข้าประชิดร่างของผู้ช่วยหนุ่มทันที ปลายนิ้วเรียวแตะลงที่ชีพจรตรงลำคออย่างรวดเร็วและแม่นยำ *ชีพจรเต้นเร็วและอ่อนแรง พิษแล่นเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว... นี่ไม่ใช่โรคกำเริบ แต่นี่คือ 'พิษร้อยราก' ชนิดเข้มข้น!* "คุณหนูรอง... เกิดอะไรขึ้นกับอาเฉินกันแน่เจ้าคะ!" เสียงร้อนรนของสาวใช้คนสนิทดังขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วย ทว่าหลินเยว่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหันไปปลอบโยน สายตาของแพทย์สาวกวาดมองไปทั่วบริเวณเพื่อหาต้นตอ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับถ้วยยาต้มสมุนไพรที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ข้างตัว กลิ่นของมันเจือจางด้วยกลิ่นหอมหวานผิดธรรมชาติของดอกอวี้หลัน "มีคนจงใจวางยาในถ้วยยาของอาเฉิน" หลินเยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธขึง นางหยิบเข็มเงินชุดใหม่ออกมาจากกระเป๋าผ้าไหมอย่างคล่องแคล่ว ปักลงตามจุดฝังเข็มสำคัญเพื่อสกัดกั้นไม่ให้พิษแล่นเข้าสู่หัวใจ ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูโรงหมอ พร้อมกับร่างระหงในชุดผ้าแพรปักลายหงส์สีทองอร่ามที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ใบหน้านั้นงดงามราวกับภาพวาด ทว่ารอยยิ้มที่ประดับอยู่บนมุมปากกลับเต็มไปด้วยความสะใจที่ปิดไม่มิด "พี่รอง... น้องมารosเยี่ยมท่านถึงที่นี่ ไฉนโรงหมอของท่านจึงดูวุ่นวายปานตลาดสดเช่นนี้เล่าเจ้าคะ" หลินเหวินปรายตามองร่างที่กำลังชักดิ้นชักงอของอาเฉินด้วยความรังเกียจราวกับกำลังมองแมวตัวหนึ่งที่ใกล้ตาย ก่อนจะเบนสายตามายังพี่สาวต่างมารดาที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนคราบเลือด หลินเยว่เงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้างามนวลเนียนไม่มีรอยตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างจนผู้คนที่อยู่รอบข้างต้องถอยกรูด นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปัดเศษผงยาบนอาภรณ์อย่างไม่รีบร้อน "เจ้ามาทำไมที่นี่... หลินเหวิน" เสียงของหลินเยว่ราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคู่สนทนาชะงักไปชั่วขณะ "ข้าเป็นน้องสาว ย่อมต้องมาเยี่ยมเยียนพี่สาวผู้สร้างชื่อเสียงโด่งดังให้แก่ตระกูลหลินอยู่แล้ว ทว่า... ดูท่าทางของท่านตอนนี้สิเจ้าคะ คนไข้ตายคาสนามรักษา บ่าวไพร่ในสำนักก็พิษกำเริบใกล้ตาย ชื่อเสียงที่ท่านสั่งสมมานับแรมปี เกรงว่าจะพังทลายลงในชั่วพริบตาเสียกระมัง!" หลินเหวินหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและริษยาที่สะสมมานานปี ในอดีต หลินเยว่เป็นเพียงคุณหนูใหญ่ผู้เงียบขรึมและอ่อนแอในจวนตระกูลหลิน ถูกนางและมารดาเลี้ยงกลั่นแกล้งสารพัด ทว่านับตั้งแต่สตรีตรงหน้าฟื้นขึ้นมาจากความตาย นางก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน มีทั้งความรู้ทางการแพทย์ที่แปลกประหลาดและล้ำLึก ทั้งยังได้รับความสนתจากท่านอ๋องเซียวจ้านผู้เย็นชาและทรงอำนาจ นั่นคือสิ่งที่หลินเหวินไม่มีวันยอมรับได้! "เจ้าส่งคนมาวางยาอาเฉินใช่ไหม" หลินเยว่ก้าวเข้าไปประชิดน้องสาวต่างมารดาช้าๆ กดดันด้วยแววตาเฉียบคมดุจใบมีดผ่าตัด "เพราะเจ้าอิจฉาที่โรงหมอของข้าช่วยเหลือผู้คน หรือเพราะขัดหูขัดตากับตำแหน่งพระชายาที่ฮ่องเต้อาจจะพระราชทานให้ข้ากันแน่" "เหลวไหล!" หลินเหวินหน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง ทว่านางก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเชิดหยิ่งเช่นเดิม "อย่ามาปรักปรำข้าเพ้อเจ้อนะพี่รอง! หลักฐานก็ไม่มี ท่านใช้อำนาจความเป็นหมอมากล่าวหาคนในครอบครัวเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านพ่อรู้เข้าจะต้องลงโทษท่านแน่!" "ท่านพ่อรึ..." หลินเยว่แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม "คนที่ส่งคนมาขู่ฆ่าข้าถึงจวนเมื่อสามวันก่อนก็คือคนของท่านพ่อไม่ใช่หรืออย่างไร? พวกท่านคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าตระกูลหลินกำลังร่วมมือกับขุนนางกังฉินลักลอบค้าอาวุธเถื่อน และใช้โรงหมอของข้าเป็นฉากหน้าในการฟอกเงิน!" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในโรงหมอพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น ผู้คนที่มารักษาอาการต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ ขุนนางกังฉิน? ค้าอาวุธเถื่อน? เรื่องใหญ่เช่นนี้หากแพร่งพรายออกไป หัวของคนตระกูลหลินคงหลุดจากบ่าเป็นแน่! ใบหน้าของหลินเหวินซีดเผือดลงทันที เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม ความตื่นตระหนกฉายชัดในแววตา นางไม่คิดว่าพี่สาวผู้นี้จะล่วงรู้ความลับระดับคอขาดบาดตายของตระกูลได้ "ท่าน... ท่านพูดจาเลอะเทอะอะไรออกมา! พี่รอง ท่านเสียสติไปแล้ว!" หลินเหวินแผดเสียงกรีดร้องออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว "คนมารยาเช่นท่านสมควรถูกจับขังคุกหลวง ข้อหาใส่ร้ายบิดาและวงศ์ตระกูลตัวเอง!" "ข้าไม่ได้ใส่ร้าย..." หลินเยว่ก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าว หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดคราบเลือดบนปลายนิ้วอย่างใจเย็น ขณะที่ในใจกำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว พิษในตัวอาเฉินถูกสกัดไว้ชั่วคราวแล้ว แต่หากปล่อยไว้เช่นนี้ คนของตระกูลหลินจะต้องส่งมือสังหารชุดใหม่มาปิดปากนางและทุกคนในโรงหมอเป็นแน่ ทว่า ในจังหวะที่หลินเหวินกำลังจะอ้าปากบัญชาการให้องครักษ์บุกเข้าจับกุมตัวหลินเยว่นั้นเอง... เสียงกงล้อรถเข็นไม้ที่กระทบกับพื้นหินอย่างสม่ำเสมอก็เคลื่อนเข้ามาหยุดที่หน้าประดูโรงหมอ ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "พระชายาของเปิ่นหวาง... ใครบังอาจอาจหาญกล้ามาจับกุมนางกัน?" หลินเยว่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำปักลายมังกรเงินก้าวลงจากรถเข็น (แม้ขาจะยังใช้งานไม่ได้เต็มที่) ใบหน้าหล่อเหลาดุดันไร้ที่ติคู่นั้นเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว ทว่าดวงตาคมกริบกลับจ้องมองมาที่นางด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก และสิ่งที่ทำให้หัวใจของหลินเยว่กระตุกวูบไม่ใช่การปรากฏตัวของท่านอ๋องเซียวจ้าน... แต่เป็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่องครักษ์เงาของเขายื่นส่งให้ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้ทุกลมหายใจต้องสะดุด "ทูลท่านอ๋อง... สายสืบรายงานจากชายแดนเหนือ พบตัว 'หลินเยว่' ตัวจริงที่ควรจะสิ้นชีพไปเมื่อสามปีก่อน กำลังเดินทางมุ่งหน้ามายังเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "ดอกโบตั๋นพันปี" เสมอมานะคะ